Studentenbladen

Wanted: rector en vicerector

Schamper Daily - vr, 12/05/2017 - 22:47
Is er leven na de vijfde stemronde? OnderwijsSelin Bakistanli

De oplettende student is het niet ontgaan: na vijf stemrondes zitten we nog steeds zonder een nieuwe rector en vicerector aan de Universiteit Gent. Wat nu? 

Het meest opvallende aan de afgelopen kiesperiode is misschien dat, ondanks het fluctueren van het aantal stemmers, de kandidaten vijf stemrondes lang steeds een ongeveer even groot percentage aan stemmen hebben gehaald. Bij het duo Rik Van de Walle en Mieke Van Herreweghe was dit 57,76 procent in de eerste stemronde en 58,10 procent in de laatste ronde. Guido Van Huylenbroeck en Sarah De Saeger behaalden in de eerste ronde 36,20 procent en in de laatste ronde 32,57 procent. De grootste stijger in de vijf stemrondes was dan ook de optie 'blanco': van 6,05 procent naar 9,32 procent. "Een aanvaardbare stijging", noemde voorzitter van de kiescommissie Sas van Rouveroij het. Hij prees de opkomst in de laatste ronde. "De kandidaten slaagden erin 14.545 mensen te laten stemmen - de hoogste opkomst tot nu toe."

De agenda

Sas van Rouveroij

Ondanks de stijgende opkomst bij de stemrondes is er nog altijd geen uitsluitsel. In het kiesreglement dat in februari door de Raad van Bestuur (RvB) is goedgekeurd zijn twee cycli voorzien. Hoewel dat allesbehalve gewenst was, heeft de RvB er dus toen al rekening mee gehouden dat de mogelijkheid bestond dat er na vijf rondes nog steeds geen tweederdemeerderheid behaald zou zijn door een kandidaat-duo.

"De vereiste tweederdemeerderheid blijft gehandhaafd"

De kandidaten uit de eerste cyclus gaan niet automatisch over naar de tweede: elk duo dat dit wenst mag zich opnieuw kandidaat stellen voor de tweede ronde. De vereiste tweederdemeerderheid blijft gehandhaafd, omdat het nog steeds om hetzelfde kiesreglement gaat. Na Van Huylenbroeck vergeleek ook van Rouveroij het met de pauze tijdens een voetbalwedstrijd: "Tijdens de half time kan je toch niet ineens de regels veranderen?" De kiescommissie heeft wel de bevoegdheid om nieuwe termijnen te bepalen, wat nu ook gebeurd is: de stemrondes zullen nu telkens één dag duren, in plaats van tweeënhalve dagen. De agenda voor de tweede cyclus ziet er als volgt uit:

* 29 tot 31 mei: duo's kunnen hun kandidatuur indienen
* 19 tot 20 juni: eerste stemronde
* 21 tot 22 juni: tweede stemronde
* 23 tot 24 juni: derde stemronde
* 26 tot 27 juni: vierde stemronde
* 28 tot 29 juni: vijfde stemronde

De kieskoorts loopt dus verder tijdens de examenperiode, ideaal.

Waarom twee derden?

De afgelopen weken werd er duchtig gevloekt over de vereiste tweederdemeerderheid. Deze zou niet aangepast zijn aan het nieuwe kiessysteem. Vroeger mocht er maar een beperkte groep afgevaardigden per geleding stemmen. Zij werden gedurende een hele dag 'opgesloten' in een ruimte, als ware het een pauselijk conclaaf. Het was in ieder geval niet voor de hand liggend dat ze het gebouw verlieten. Tijdens zo'n verkiezingsdag werd er gestemd tot er een rector en een vicerector verkozen waren, en ook toen waren meerdere stemrondes eerder regel dan uitzondering. Tussen de rondes door was er contact tussen de kiezers, en konden kandidaten de kiezers ook toespreken. Deze dynamiek is er niet wanneer iedereen aan de UGent mag stemmen, en wanneer dit bovendien ook nog eens digitaal moet gebeuren. 

"Het is een fundamenteel beginsel aan de UGent om te verlangen naar twee derden"

Emmanuel Macron behaalde tijdens de Franse presidentsverkiezingen een monsterscore van 66,06 procent, maar zou aan de Universiteit Gent niet verkozen zijn als rector, klonk het onder andere op Twitter. Toch blijven we in de tweede cyclus nog vasthouden aan de tweederdemeerderheid. Dat gebeurt omwille van verschillende redenen, aldus van Rouveroij. Zowel het juridische als het ethische aspect spelen mee. Tussen de twee cycli kan je niet opeens de regels veranderen. Daarnaast is er aan de UGent ook de traditie om een rectoraal koppel met tweederdemeerderheid te verkiezen. Dat is nog een heel belangrijke reden waar van Rouveroij de nadruk op wil leggen. "Het gaat om een wezenskenmerk van onze universiteit. De UGent is de enige gemeenschapsinstelling op universitair vlak. Wij zijn de enige universiteit die voor 100 procent eigendom is van de Vlaamse Gemeenschap en wij willen een spiegel zijn van de samenleving", klinkt het. "Aan onze alma mater redeneren we niet vanuit de koele wiskunde van de meerderheid, maar vanuit de noodzaak om een draagvlak te zoeken over alle geledingen heen. De tweederdemeerderheid dwingt koppels om goed te scoren bij proffen, assitenten, academisch en technisch personeel en studenten. Het is een fundamenteel beginsel aan de UGent om te verlangen naar twee derden omdat dat een verlangen is naar draagvlak en participatie."

Doemdenken

Indien er echter na de vijf stemrondes van de tweede cyclus weer geen kandidaat-duo twee derden van de stemmen achter zich weet te krijgen, zullen we dit verlangen een beetje moeten intomen. Als er op 29 juni nog steeds geen rector en vicerector uit de stembus komen, zal de RvB op 6 juli samenkomen om het kiesreglement te evalueren en desgevallend aan te passen. "We kunnen geen perpetuum mobile van het eeuwigdurend verlangen tot stand brengen", zegt van Rouveroij. "In zo'n geval is het aan de Raad van Bestuur, en niemand anders, om te beslissen wat we zullen doen." In ieder geval zal de RvB niet lang kunnen stilzitten: de uiterste vervaldag om een rector te verkiezen is volgens van Rouveroij 9 oktober. Wordt ongetwijfeld vervolgd. 

Categorieën: Studentenbladen

Lezersbrief Roald Docter

Schamper Daily - do, 11/05/2017 - 12:21
'Leading by example'Lezersbrieven

‘Vertrouwen, samenwerking, en pragmatisme’, dat zijn de kernwoorden waarmee het kandidaat (vice)rectorsduo Rik Van de Walle en Mieke Van Herreweghe hun programma samenvatten. Het zijn drie woorden die het andere duo, Guido Van Huylenbroeck en Sarah De Saeger, ongetwijfeld ook zullen kunnen omarmen, al was het maar blijkens hun keuze om ‘samen’ tot kernwoord van hun programma te maken. Het eerstgenoemde duo verduidelijkt op hun website dat dit ‘vertrouwen’ niet als ‘blind vertrouwen’ moet worden gelezen, wat als academische deugd de medewerkers en studenten aan de Universiteit Gent zeker zal aanspreken. Ook ik werk aan deze universiteit en ook ik voel me door deze wervende leuzen geraakt. Het vertrouwen dat van de universitaire gemeenschap gevraagd wordt hoef ik niet blindelings te geven, maar mag getoetst worden. Laten we de gezichtsbepalende kandidaatrector van het eerste duo daarom eens tegen de lat van zijn programma leggen. Ik zal me daarbij beperken tot drie thema’s: publicatiedruk, werk-privé-balans en verengelsing van het onderwijs. Toegegeven, ik zou dat dan eerlijkheidshalve waarschijnlijk ook voor de kandidaat-vicerector moeten doen en waarschijnlijk ook voor de kandidaten van het andere team, maar daarover mogen anderen schrijven. 

Publicatiedruk en 'salamisering'

Laten we beginnen met een van de kerntaken van het universitaire bedrijf, het uitvoeren van hoogwaardig onderzoek en het publiceren van de resultaten daarvan. In de context van de financieringsmechanismes van de universiteiten zegt het programma van Van de Walle/Van Herrewege daarover: “De immer groeiende publicatiedruk en de ‘salamisering’ van onderzoek (onderzoek in schijfjes opdelen om zo in verschillende tijdschriften te kunnen publiceren) die daaruit voortvloeit, kan alleen opgelost worden indien de universiteiten een gezamenlijk standpunt innemen en verdedigen.” De vraag stelt zich van wie die publicatiedruk dan wel komt? Het antwoord is bekend: van de universitaire overheden op centraal en facultair niveau, die in een rat race om maar een groter aandeel uit de gesloten financieringsenveloppe te kunnen verwerven de onderzoekers aanzetten tot een steeds grotere publicatie-output. Het probleem dat in het programma van beide kandidaatduo’s wordt onderkend is dat publicatiedruk op de medewerkers nu extreem hoog ligt en wellicht te hoog. Binnen de UGent zijn er daarenboven onderscheiden publicatieculturen, die zich langs de krijtlijnen van faculteiten, disciplines en onderzoeksgroepen verschillend aftekenen. In mijn faculteit (Letteren & Wijsbegeerte) wordt traditioneel gepubliceerd als individu en veelal in boekvorm (een trage vorm van publiceren), maar in het laatste decennium met de druk vanuit zowel het centrale als het facultaire niveau stijgt ook hier het aandeel groepspublicaties. In de faculteit waar Rik Van de Walle deel van uitmaakt ligt de nadruk op publiceren in teamverband. Daar is op zich niets mis mee, maar als alfawetenschapper stel ik me wel de vraag of ook hier de druk op de professoren en het assisterend academisch personeel niet te veel toeneemt. De professoren, zeker zij die nog niet in een vastbenoemd statuut zitten (Tenure Track), worden continu opgejaagd door Gepersonaliseerde Doelstellingen die door de faculteiten worden vastgelegd en eigenlijk zonder uitzondering hoog of te hoog liggen. In de Academische Bibliografie van de universiteit kunnen we eenvoudig nakijken welke publicaties elke medewerker op zijn naam heeft staan. Bij Van de Walle staat de teller op 901. In het afgelopen tijdvak van vijf jaar (2012-2016) komt hij uit op niet minder dan 319 afzonderlijke publicaties, vrijwel allemaal als coauteur. Als we uitgaan van 254 reguliere werkdagen in een jaar dan betekent dit dat Van de Walle elke vier dagen een publicatie in druk weet te krijgen; als we er van uitgaan dat hij ook alle verlofdagen en de weekenden werkt (en helaas doen vele medewerkers dat) dan komen we toch nog uit op één publicatie elke 5,7 dagen.

"Rik Van de Walle heeft de afgelopen vijf jaar 319 publicaties op zijn naam staan, om de vier dagen één"

In academische termen betekent dit dat Rik Van de Walle een uiterst succesvolle wetenschapper is, die een zeer groot team leidt en betrokken is bij vele projecten en die waarschijnlijk ook in gang zet. Ik vraag me echter af, hoe hij dit kan doen? De vork van vijf jaar is in dit verband niet zonder betekenis omdat dit juist ook de jaren waren dat hij decaan van de faculteit Ingenieurswetenschappen en Architectuur was, sinds 2014 nog een gecumuleerd met een vakgroepvoorzitterschap. Een dergelijke concentratie van macht is natuurlijk al bedenkelijk, in de feiten ook onverenigbaar, maar reglementair nog steeds toegelaten (en de UGent heeft helaas getoond in het uitwerken van reglementen wel wat sturing te kunnen gebruiken). Tegelijk leidt hij dan ook nog een groot onderzoeksteam met vele doctorandi en postdoctorale medewerkers. Dat kan niet anders dan onmetelijk veel tijd kosten, zeker als we dan nog onderwijstaken en andere afgeleide functies erbij tellen, gevoegd bij de voorbereidingen voor de kandidatuurstelling voor het rectorschap. Welk aandeel is dan in al die publicaties van hem zelf? Heeft hij überhaupt de tijd gehad om al deze artikelen ook inhoudelijk te beoordelen voor hij zijn naam eraan verbond? In welke mate is dit altijd wenselijk voor betrokken andere auteurs, i.c. de onderzoekers die het eigenlijke werk hebben gedaan? Ligt er binnen de onderzoeksgroep niet een te grote druk om Van de Walle er als auteur bij te nemen (gevraagd of ongevraagd), juist omdat hij zowel promotor, leider van de onderzoeksgroep, vakgroepvoorzitter en decaan is? Op elk niveau zul je hem immers tegenkomen. Moeten we als universiteit ons personeel niet beschermen tegen dergelijke situaties? Dringt er zich niet een andere bestuurscultuur op? Is dit academische wereldbeeld de bagage die we van een rector aan de UGent verwachten en die bij de beleidsbepaling bewust of onbewust een rol zal gaan spelen, en dus ook voor de andere faculteiten?

"Moeten we ons personeel niet beschermen tegen dergelijke situaties?"

Work-life balance

Het tweede thema, de zo dringend gewenste balans tussen werk en privé, heeft natuurlijk heel veel te maken met het eerste thema omdat juist de (te) hoge publicatiedruk een zware impact op het gezins- en sociale leven heeft. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat door de zeer toegenomen bureaucratisering van de universiteit, gevoegd bij de reguliere onderwijstaken, er eigenlijk pas in de avonduren en de weekenden tijd overblijft voor het schrijven aan publicaties. Als Mediterraan archeoloog is het bovendien niet evident om het veldwerk voor het onderzoek in de normale semesterstructuur in te passen, zodat ook dat ‘labo’-deel van ons onderzoek in de verlofperiodes plaats moet vinden. Dat alles gaat natuurlijk ten koste van gezin en sociaal leven. Het is dan ook toe te juichen dat in de programma’s van beide kandidaatduo’s er voor deze problematiek aandacht is. In het programma van Van de Walle/Van Herreweghe, wordt dit ingevuld door “flankerende gezinsvriendelijke maatregelen: aanbieden van rustige borstvoedingsruimtes, kinderopvang voor kinderen vanaf drie jaar, extra toelagen voor gezinsondersteuning bij buitenlandverblijven in het kader van een sabbatical, meer gezinsondersteuning bij inkomende internationale personeelsleden”, maar wordt het verder echter vooral gekoppeld aan een vernieuwing van de universitaire infrastructuur. Als kiezer vraag ik me dan af hoe Rik Van de Walle daar zelf tegenover staat? Op de verkiezingswebsite zegt hij: “In tegenstelling tot wat je misschien denkt, ben ik niet getrouwd met mijn werk maar wel met de nog veel boeiender Brenda Delcloo” (gelukkig werkt laatstgenoemde ook aan de universiteit). In het interview met Schamper (576) waarin de kandidatuur van het team Van de Walle/Van Herreweghe werd bekend gemaakt, zegt hij echter: “Ik ben van niemand. Ik ben van de universiteit en een beetje van mijn vrouw.” Het laatste zal ongetwijfeld met een knipoog gezegd zijn, maar in combinatie met de hiervoor al aangehaalde Hercules-taken die Van de Walle door de combinatie van zoveel functies dagelijks zal moeten uitvoeren, zal er wel een grond van waarheid in schuilen. De vraag die dan bij mij opkomt is of iemand die dit soort doorgedreven arbeidsethiek aan zichzelf oplegt wel de juiste persoon is aan wie ik de zorg voor een betere werk-privé-balans aan de Universiteit Gent wil toevertrouwen?

"Is iemand die dit soort doorgedreven arbeidsethiek aan zichzelf oplegt wel de juiste persoon om voor een betere werk-privé-balans aan de Universiteit Gent te strijden?"

Verengelsing

"De Faculteit Ingenieurswetenschappen en Architectuur werd aangehaald als voorbeeld hoe het niet moest"

Over het derde en laatste thema, de verengelsing van het academische onderwijs, is eerder al in de Standaard geschreven door zowel het kamp van Van de Walle/Van Herreweghe (14.4.2017) als door Van Huylenbroeck/De Saeger (18.4.2017). In het stuk van de professoren Deneckere, De Wever en Vrint werd terecht kritisch gekeken naar de dreigende verengelsing van het academische onderwijs aan de Universiteit Gent. Vreemd genoeg werd het voorbeeld van de faculteit Ingenieurswetenschappen en Architectuur aangehaald als voorbeeld hoe het niet moest, en vreemd genoeg zonder melding te maken van het feit dat dit nu juist de faculteit van Van de Walle is. In een reactie hierop weerlegden Guido Van Huylenbroeck en Sarah De Saeger de ten onrechte aan hen toegedichte intenties tot veralgemening van het Engels als onderwijstaal. Het gegeven dat het juist Rik Van de Walle was die als decaan de algehele verengelsing van de masters in zijn faculteit er heeft doorgedrukt, zonder valabele Nederlandstalige alternatieven te bieden blijft echter in de verkiezingscampagne zorgvuldig onder de radar. Zijn programma zegt daar expliciet het volgende over: “Een verregaande verengelsing van opleidingen (zoals in Nederland aan de gang is) is niet wenselijk voor bacheloropleidingen. Voor masteropleidingen is de onderwijstaal Engels (of eventueel een andere taal) enkel te overwegen indien ze een meerwaarde is voor de studenten en het afnemend werkveld.” Op zich is dit een redelijke stellingname, maar de praktijk leert dus anders. Ook hier dringt zich de vraag opnieuw op of iemand die in zijn faculteit bewezen heeft geen goede hoeder te zijn van het Nederlands als onderwijstaal (i.c. als flankerende taal voor het Engelse masterprogramma) wel de juiste persoon is aan wie ik de zorg voor een gebalanceerde onderwijstaalstrategie wil toevertrouwen. Mijn antwoord op deze retorische vraag moge duidelijk zijn.

Van een rector aan de UGent mogen we verwachten dat een programma niet alleen op woorden en intenties gebaseerd is maar ook op een track record dat daarmee in overeenstemming is.

Prof. Roald Docter

Roald.Docter@UGent.be

Categorieën: Studentenbladen

Opinie Rik Van de Walle

Schamper Daily - wo, 10/05/2017 - 18:57
Verkiest ook de Universiteit Gent deze week een nieuwe rector en vicerector? Opinie

Het is genoegzaam bekend: het verkiezingsproces dat moet leiden tot de aanstelling van een nieuwe rector en vicerector van de UGent, blijft aanslepen. Want zolang er geen tweederdemeerderheid wordt bereikt, is er geen nieuwe rector en vicerector. In de aanloop naar de vijfde en laatste ronde van de eerste stemcyclus vinden we het aangewezen om, in alle rust en sereniteit, een paar zaken eens duidelijk te stellen. In vier opeenvolgende stemrondes sprak onze universitaire gemeenschap zich heel nadrukkelijk uit: na weging behaalden we telkens 58 tot 60% van de stemmen. Niet minder dan 7.105 collega's en studenten kozen in de vierde ronde voor ons project, tegenover 4.034 voor het andere kandidatenduo. Guido Van Huylenbroeck en Sarah De Saeger blijven met 34% van de stemmen hun kandidatuur handhaven. Dat is hun goed recht, maar we betreuren dat ze de voorbije dagen niet zijn willen ingaan op onze vraag om samen te zoeken naar een akkoord rond inhoudelijke keuzes. We hebben hen de hand gereikt en een reeks voorstellen gedaan. Na de bekendmaking van de stemresultaten gisteren (dinsdag 09/05), hebben we hen persoonlijk laten weten dat we beschikbaar waren voor een gesprek. Ze zijn daar evenwel niet op ingegaan, en hebben op die manier het vinden van een inhoudelijke consensus onmogelijk gemaakt.

Wij betreuren dit, en kunnen niet begrijpen dat dit de houding is van een kandidatenduo dat veel belang zegt te hechten aan woorden zoals 'samen' en 'participatie'. Bovendien: als het vinden van een inhoudelijke consensus voor Guido en Sarah niet hoeft, wat is dan wél de bedoeling? Het organiseren van een uitzichtloze slijtageslag? Aansturen op blokkering en kost wat kost verhinderen dat het duo dat reeds viermaal op rij 58 tot 60% van de stemmen kreeg, een tweederdemeerderheid bereikt? Een dergelijke missie zou van cynisme en van weinig achting voor het geheel van de uitgebrachte stemmen getuigen. Op donderdag 11/05 start de vijfde en laatste ronde van de eerste stemcyclus. Als we er nu niet uitkomen, zijn we vertrokken voor alweer een lange reeks van maximaal vijf stembeurten. Is het dat waar Guido en Sarah op uit zijn? Willen ze per se nog meer stemrondes uitlokken? In de media herhalen Guido en Sarah steevast dat ze het verkiezingsreglement wensen te respecteren, en dat ze zich onder meer om die reden niet aansluiten bij een overduidelijke meerderheid van de kiezers.

Hiermee vertellen ze maar de helft van de waarheid, wat merkwaardig is voor een kandidatenduo dat – overigens zeer terecht – voor 'transparantie' pleit. Het verkiezingsreglement laat immers expliciet toe dat kandidaten zich terugtrekken na iedere stemronde, met het oog op het bereiken van een brede consensus. Laat ons dus inderdaad transparant zijn: dat Guido en Sarah zich niet aansluiten bij een overduidelijke meerderheid van de kiezers, is hún keuze. Die keuze wordt helemaal niet opgelegd door het verkiezingsreglement, wel integendeel. Daarom spreken we vandaag iedereen aan met een directe vraag: kunnen we aanvaarden dat het kandidatenduo dat viermaal op zeer overtuigende wijze de verkiezingen won, wordt afgestopt omdat doelbewust gebruik wordt gemaakt van een blokkeringsminderheid? De beslissing kan deze week vallen, als de kiezers dat willen. Zij zullen de komende dagen concreet bepalen of acties die gericht zijn op blokkering, wel of niet beloond worden. Laat ons ook hierover transparant zijn: wij vragen hen ervoor te zorgen dat deze acties hun doel niét bereiken, door te stemmen voor ons.

Omdat we geloven dat blokkering niét tot het DNA van onze universiteit behoort.

Rik Van de Walle, kandidaat-rector Mieke Van Herreweghe, kandidaat-vicerector

http://rikenmieke.ugent.be

Categorieën: Studentenbladen

Petitie of blad-steen-schaar?

Schamper Daily - wo, 10/05/2017 - 10:30
Ongenoegen over verkiezingsreglement UGent groeitOnderwijsArthur Joos

De KU Leuven koos gisteren haar nieuwe rector. Voor het eerst in de geschiedenis versloeg een uitdager een zittend rector: Luc Sels haalde het tegen alle verwachtingen in met een verschil van slechts 48 stemmen van huidig rector Rik Torfs. Aan de Universiteit Gent lopen de frustraties intussen hoog op.

"Geen enkele democratie eist dat een kandidaat een tweederdemeerderheid achter zich krijgt", klinkt het in een mail aan ruim honderd vakgroepvoorzitters die Schamper kon inkijken. Twee professoren aan de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte roepen in de mail op om een petitie te verspreiden onder leden van de respectievelijke vakgroepen. Op het ogenblik van dit schrijven haalde de petitie reeds bijna 300 handtekeningen, bijna de helft van de ondertekenaars verkoos echter anoniem te blijven.

Tweederdenmeerderheid

De oorsprong van de vereiste tweederdemeerderheid valt terug te brengen naar het vorige kiesreglement, maar toen was het kiespubliek beperkt tot vertegenwoordigers van alle geledingen. Sinds dit jaar kan iedereen, ook studenten, zijn of haar stem uitbrengen. Dat één van beide kandidaten onmogelijk twee derden van het nu bredere kiespubliek (in de vierde stemronde stemden begin deze week nog ruim 12.000 studenten, professoren en personeelsleden, red.) zou kunnen overtuigen, werd reeds voor de eerste stemronde aanving door verschillende bronnen binnen het bestuur van de Gentse Universiteit gevreesd.

"Het wringt dat men in Leuven kan winnen met 48 stemmen meer"

Kandidaat-vicerector Mieke Van Herreweghe uitte haar ongenoegen gisterenavond op Facebook. "(...) Niettemin moet het me van het hart dat het bij mij toch wel wat wringt dat men in Leuven kan winnen met 48 stemmen meer, terwijl wij in Gent in de vierde stemronde 3071 stemmen meer hadden", klinkt het, "(...) het lijkt me dat de beide systemen aan evaluatie toe zullen zijn na de verkiezingen."

Blad, steen, schaar

Ondertussen steken ook andere initiatieven de kop op op sociale media: pagina's als "UGentkiestblanco" voorspellen cynisch de overwinning van de mystieke heer of mevrouw Blanco in de vijfde ronde. Andere pagina's zien in het stijgende aantal blancostemmers een eis om de vijfde ronde van de rectorverkiezing met nulsomspel blad-steen-schaar te beslechten. "In de laatste verkiezingsronde steeg het aantal blanco stemmen naar 7,19%. Dat is een duidelijk signaal van protest aan het rectoraat, waar men een blad, steen, schaar ronde verkiest", klinkt het. Het enige wat we weten over de oprichters van die laatste pagina, is dat ze niet uit Brabant afkomstig zijn, waar men de benaming schaar-steen-papier hanteert. Rare jongens, die brabanders.

"De enige rationele uitweg is blad, steen, schaar!"

Dat het ongenoegen groot is binnen de verschillende geledingen, staat buiten kijf. Bart Eeckhout, opiniërend hoofdredacteur van De Morgen, ziet nieuwe kandidaten als enige uitweg: "De rectorverkiezing in Gent lijkt meer op een loopgravengevecht dan op een debat over hoe je een universiteit leidt in 2017", klonk het onlangs in een opiniestuk. Als na de vijfde stemronde, die van donderdagochtend tot vrijdagmiddag loopt, geen nieuwe rector uit de bus komt, wordt naar verluidt een spoedberaad van het kiescomité voorzien.

Categorieën: Studentenbladen

Recensie: Margiela - De Hermès jaren

Schamper Daily - ma, 08/05/2017 - 18:31
ModeMuseum AntwerpenCultuurNicolas Van Laere

Bij het binnenkomen van de nieuwe tentoonstelling van het MoMu staat je een warme ontvangst te wachten. Een zijden mannenstem fluistert een schijnbaar eindeloze resem complimentjes (in alfabetische volgorde) in je oor: “Tu es puissante, tu es pure, tu es qualifié, tu es quiet, tu es radieuse, tu es raffinée, tu es rare …”

In realiteit duurt deze soundscape van kunstenares Marie-Hélène Vincent-Choukroun, gepast getiteld ‘Les compliments’, veertien minuten en vijfentwintig seconden. Dat modeontwerper Martin Margiela zijn modellen op de catwalk stuurde vergezeld van deze complimentjes, getuigt van zijn respect voor de elegante, zelfzekere vrouw; de vrouw die vaak geassocieerd wordt met luxemerken als Hermès.

En dat is net waar de tentoonstelling over gaat: de overlap en het onderscheid tussen Margiela als ontwerper voor zijn eigen modehuis (Maison Martin Margiela) en Margiela als ontwerper voor Hermès, waar hij verantwoordelijk was voor de prêt-à-portercollecties voor vrouwen van 1997 tot 2003. Op eerste gezicht een vertrek van zijn eigen stijl, maar wanneer je de collecties naast elkaar zet, worden de gelijkenissen duidelijk. “Ik dacht dat ik meer verschillende dingen gemaakt had”, was de reactie van Margiela dan ook wanneer hij de tentoonstelling voor het eerst in zijn geheel zag – uiteraard met zo weinig mogelijk heisa, zonder aanwezigheid van de pers.

Wit is geen kleur

Want voor de roem heeft Margiela het nooit gedaan. Interviews worden enkel schriftelijk gedaan. De locaties voor zijn shows waren zo obscuur dat de pers ze niet kon ontcijferen. Zijn eigen label is volledig wit, vastgemaakt met vier witte steken. Uiteindelijk werden de vier witte kruisjes aan de achterkant van de kraag iconisch op zichzelf.

 

Wit werd de kleur van Margiela. De muren van zijn winkels zijn volledig wit, het personeel draagt witte jassen, de kandelaars zijn bekleed met wit. Wit is voor hem het toonbeeld van verouderen, naarmate het verkleurt met de tijd. Dat zijn wit in contrast staat met het Hermès-oranje, hebben de curatoren van het Modemuseum ook begrepen. De hele tentoonstelling is namelijk in het midden verdeeld: de ene kant spierwit, de andere kant helder oranje. Een slimme truc om het onderscheid tussen de twee collecties te duiden.

Come on Barbie, let's go party

Vervolgens slorpt de wereld van Margiela je volledig op. Van zijn ingenieuze manier om kledij multifunctioneel te maken, zonder de simpliciteit van het Hermès-merk te verliezen, tot een van zijn eigen collecties die gebaseerd is op de proporties die gehanteerd worden voor Barbiekledij. Geen zorgen voor zij die willen matchen met hun partner, hij heeft ook een Ken-collectie gemaakt. De diepgang van het werk van Margiela gaat hier en daar een beetje verloren in de zoektocht naar de vergelijking tussen Maison Martin Margiela en Hermès, maar natuurlijk moest er ergens een selectie gemaakt worden. Dit neemt echter niet weg dat Margiela blijft verwonderen, en soms een vleugje jaloezie kan opwekken. Margiela, tu es bouleversant.

'Margiela - De Hermès jaren' loopt nog in het ModeMuseum in Antwerpen tot 27 augustus 2017. Info en tickets op www.momu.be

Categorieën: Studentenbladen

Waarom ik blanco stem bij de rectorverkiezing

Schamper Daily - zo, 07/05/2017 - 18:13
Lezersbrieven

Student Onno Vandewalle legt ons naar aanleiding van de vierde stemronde in de rectorverkiezingen uit waarom hij al drie keer blanco heeft gestemd. Door blanco te stemmen stemt hij uitdrukkelijk tegen beide kandidaat-duo's. 

Rectordebat

Ik mocht intussen al drie keer meer voor rector stemmen dan voor federale regering. En deze week zal ik daar vier keer van mogen maken. Ondanks drie stemrondes is er nog steeds geen tweederdemeerderheid. We kunnen ons als studenten sowieso al vragen stellen bij het belang van onze stem. We tellen voor slechts 16 procent mee en dus wordt deze verkiezing bezwaarlijk door de studenten beslecht. Desondanks ben ik na de tweede ronde naar het rectordebat gegaan om me te laten overtuigen door één van beide kandidaten. Het rectordebat had echter een averechts effect en ik ben meer dan ooit overtuigd van een principiële blancostem.

"We kunnen ons als studenten sowieso al vragen stellen bij het belang van onze stem"

Beide kandidaten dachten dat het rectordebat de perfecte locatie was om ruzie te maken over inhoudelijk totaal oninteressante zaken ("Zij sturen ons mails op vrijdagavond. Op vrijdagavond!", "Wat voor rector gebruikt nu woorden als demoniseren?", "Zij gebruiken de maillijsten helemaal verkeerd", ...), waarbij ik moet toegeven dat Guido Van Huylenbroeck en Sarah De Saeger toch nog net iets meer met dit soort onzin begonnen. Maar in het algemeen werd er bijzonder weinig over inhoud gepraat. Het was dan ook het eerste en hopelijk laatste debat waar de Twitterwall veel interessanter was dan wat de sprekers te bieden hadden.

Daarnaast kon geen van beide kandidaten beloven het inschrijvingsgeld niet te verhogen. Rik Van de Walle pleitte voor “pragmatisme en realisme” en Guido bracht een vreemd pleidooi voor gedifferentieerde inschrijvingsgelden. Ook over het thema diversiteit bleek de inhoud totaal afwezig te zijn. Op een simpele vraag als: "hoe gaan jullie aan de diversiteit binnen de UGent werken?" komen de meest waanzinnige antwoorden. Zo antwoordde Mieke Van Herreweghe: "dat zal ik gaan vragen aan studenten met een andere afkomst" en antwoordde Guido: "we zullen de positieve rolmodellen belichten". Compleet awetenschappelijk natuurlijk. Er zijn studies hierover, in plaats van het "te gaan vragen" kan je aan diversiteit werken door de kosten te verlagen, de begeleiding te vergroten, in te zetten op een gelijker secundair onderwijs, ...

"Geen van beide kandidaten kon beloven het inschrijvingsgeld niet te verhogen"

Op geen enkel moment krijg ik het gevoel dat één van beide kandidaten echt wil opkomen voor de belangen van studenten en personeel. Rik en Mieke kunnen een iets beter programma voorleggen (tegen outsourcing, voor Nederlandstalige bachelors, ...) maar absoluut niet genoeg om mijn stem te verdienen, jammer genoeg. Studenten zullen zelf in actie moeten komen om democratisch onderwijs te verkrijgen, want van deze kandidaten zal het kennelijk niet komen. Gratis boeken, lager inschrijvingsgeld, betere begeleiding, concrete maatregelen tegen seksueel misbruik, geen ingangsexamens, geen betalende examens georganiseerd door de privé (zoals bij de bestuurskunde), … Daarom zal ik opnieuw blanco stemmen, niet omdat ik geloof in Anne De Paepe als deus ex machina (integendeel) of omdat ik me als student niet wil bezighouden met het beleid van de UGent. Ik stem blanco omdat ik geloof dat we iets kunnen bereiken als studenten. Niet door op één van de twee opties te stemmen die anderen ons voorschotelen maar door op te komen voor onze belangen: democratisch, toegankelijk en kwalitatief onderwijs.

 

Categorieën: Studentenbladen

200 jaar genialiteit

Schamper Daily - do, 04/05/2017 - 23:42
580OnderwijsWout VierbergenSelin Bakistanli

In de 200 jaar durende geschiedenis van onze universiteit hebben we zinnige en minder zinnige dingen gezien. Een (veel te kleine) selectie uit die tweede categorie. 

Ig Nobel

Elk jaar wordt de Ig Nobelprijs uitgereikt aan uitvindingen die net niet geniaal genoeg zijn om de echte Nobelprijs in de wacht te slepen, maar als het onderzoek de lachspieren bij de jury van de Ig Nobelprijs weet te raken, maakt het onderzoek alsnog de kans om de parodie op de Nobelprijs in de wacht te slepen. In september sleepten Evelyne Debey en Maarten De Schryver, beide onderzoekers aan UGent de Ig Nobelprijs voor psychologie in de wacht. Debey en De Schrijver onderzochten samen met collega's uit het buitenland hoe goed leugenaars leugens kunnen vertellen. Hiervoor vroeg men leugenaars om te liegen in functie van het onderzoek. In het onderzoek vroeg men hen ook om bij te houden hoe vaak zij leugens vertelden. Zouden de proefpersonen deze laatste vraag eerlijk beantwoord hebben? De juryleden van de Ig Nobelprijs vonden het fenomenaal dat de onderzoekers aan duizenden leugenaars gevraagd hebben hoe vaak ze liegen om vervolgens die antwoorden zelf te geloven.

Wispelturige meridiaanlijn

Adolphe Quetelet, één van de eerste alumni van de Gentse Rijksuniversiteit, werd in 1836 aangesteld om een uniforme tijdrekening voor België te organiseren. Hiervoor werd in het statige peristylium van de Aula, het paleis van de universiteit, een meridiaanlijn en een klein observatorium uitgerust met een meridiaankijker aangebracht. Deze laten toe om de lokale zonnetijd nauwkeurig te bepalen en aan de hand van vergelijkingstabellen kon deze omgezet worden naar de nationale tijd. Amper twee jaar later, in 1838, werd de tijd al aan de hand van de klokken die op de trein aanwezig waren verspreid. De opkomst van de telegraaf maakte het zelfs mogelijk om de tijd rechtstreeks vanuit Brussel door te seinen. De meridiaankijker werd overbodig. In 1960 maakte men het oculus in de koepel dicht en had de meridiaanlijn geen functie meer tot men in 1998 nostalgisch werd en de opening weer vrij maakte en de meridiaanlijn herstelde. Op heldere dagen kun je vandaag nog steeds tot op tien seconden nauwkeurig het middaguur aflezen op de vloer van de Aula.

Faaltoren

Grote kans dat je deze toren nog niet gespot hebt. De UGent heeft namelijk haar best gedaan om hem goed te verstoppen. In 1934 werden de plannen voor het grote Technicumcomplex ingediend en goedgekeurd. Het zouden heuse technische laboratoria moeten worden. De kers op de taart zou een grote verticale windtunnel moeten worden, maar die is er nooit gekomen. Het Labo voor Aërodynamica zou moeten dienen om stromingen van lucht en andere gassen in functie van de vliegtuigbouw te bestuderen. Maar, zoals gezegd werden de plannen niet gerealiseerd. Toch staat er achter het hydraulicagebouw een toren. Over deze toren zwijgen de archieven in alle talen. Een torenwatcher wist ons te vertellen dat er nooit iemand in die toren komt en dat hij al jaren leegstaat, er zou enkel een trapkast in staan. Wat deze leegstaande grap gekost heeft, en onze universiteit nog steeds kost, is evenmin terug te vinden.

Categorieën: Studentenbladen

Niet zo stoffig!

Schamper Daily - do, 04/05/2017 - 23:36
580WetenschapNicolas Van LaereElena De Bacquer

Worden stoffen straks slimmer dan wij? Wie weet. Maar niet heus. Stoffen zijn en blijven toch maar stoffen. Ze evolueren er echter wel. Enkele voorbeelden van technologie en mode.

Deze evolutie is zo belangrijk dat zelfs de Universiteit Gent een eigen vakgroep heeft die onderzoek doet naar de integratie van technologie in uw kledij. De vakgroep heet Centre for Textile Science and Engineering, en hun onderzoek gaat van nanotechnologie tot kunstgras. Over kunstgras zullen we het hier niet hebben. Jammer voor de grasofielen onder jullie.

Nano she better do

De UGent is specifiek bezig met het electrospinnen van nanovezels. Per definitie hebben nanovezels een diameter van minder dan 500 nm, maar ze kunnen kilometers lang zijn. Zo kunnen ze de connectie vormen tussen de nano- en macrowereld. De stoffen die van deze vezels gemaakt worden, hebben verschillende toepassingen, maar zijn voornamelijk biomedisch: ze kunnen gebruikt worden voor protheses, aanmaak van weefsels, wondverbanden … Maar ze kunnen ook gebruikt worden voor het vervaardigen van beschermende kledij.

Wanneer stoffen bewerkt worden met nanotechnologie, binden de nanopartikels aan de vezels. Hierdoor kunnen verschillende chemische eigenschappen aan de stof gegeven worden. Zo kunnen bacteriën gedood worden, kan vocht worden afgestoten en slechte geurtjes vermeden worden. Dat laatste zou u misschien ook kunnen gebruiken, lezer. Ik ruik je lijfgeur doorheen de dimensies van tijd en ruimte. Einstein zou trots op je zijn, maar mijn reukorgaan niet. Aan de hand van polymeertechnologie - zie verder - kan een laag van deze kleine polymeerhaartjes gevormd worden, waardoor de werkelijke stof niet aangetast wordt. Zo worden deze stoffen superhydrofoob. Denk maar aan die infomercial van NeverWet. Want ja, ik kijk nog infomercials. Ik heb niet veel te doen om 4u ‘s nachts. Of mijn research voor dit artikel bereikt ongekende hoogtes.

Stoffen Sapiens

Wat is slim of intelligent textiel? UGent legt het in een zeer 'Black Mirror'-achtig filmpje uit. (“Uw huis controleert uw energieverbruik, uw koelkast vertelt je welk eten je nodig hebt, waarom zouden je kleren dan ook niet slim moeten worden?” That shit creepy.) Het gaat over technologie die in kledij geïntegreerd wordt. Dit kan gaan van het monitoren van je hartslag tot led-lampjes die oplichten wanneer je gebeld wordt. Voor intelligent textiel heb je enkele basiscomponenten nodig: sensoren die omgevingsparameters kunnen detecteren, een eenheid voor dataprocessing, een actuator die het signaal aan de drager kan doorgeven, een communicatiesysteem dat de informatie doorgeeft aan een stand in de buurt, een energieprovider en verbindingen tussen al deze componenten. Een hele boterham om te verwerken in je favoriete roze crop top met de quote: “Pass the tissues, we’ve all got issues” (verkrijgbaar in H&M #nospon).

Streverstofjes

Hoge prestatiematerialen zijn mysterieuze vezels die al gekend zijn in de elektronicawereld en kunnen op verschillende manieren geoptimaliseerd worden. Hiermee kan dezelfde stof dus naargelang haar functie worden aangepast. Ze zijn erg stabiel bij temperatuurs- en chemische veranderingen. Zoals hun naam al insinueert, presteren deze materialen beter dan andere. Of dat denken ze toch van zichzelf. Om één of andere reden weigert onze universiteit enige praktische duidelijkheid over de materie vrij te geven. Zelfs het wereldwijde web vertelt mij niets zinnigs. Nanotechnologie en electrospinning zou de stof, die sowieso al iets doet, nog extra functies geven. Wel kunnen ze in 3D-materialen (dat ken ik!) worden omgezet. Verder is er nog iets over textielverhitting, of zo. Academisch gezwets. Et cetera. Voila.

Miss Polly Esther

 

Een polymeer is een grote molecule die bestaat uit kleinere molecules (monomeren), die in kettingvorm aan elkaar hangen. Ze bestaan al in de modewereld onder de vorm van het veelgebruikte textiel polyester, dat haar populariteit dankt aan haar resistentie tegen plooien en uitrekken. Wetenschappers onderzoeken echter nog steeds nieuwe mogelijkheden van de molecule. Zo kunnen bio- en gewone polymeren ook de micro-en macrostructuren van stoffen veranderen. Dat opent mogelijkheden voor het modelleren van textiel. Dus liever polymeer, dan polyminder!

Categorieën: Studentenbladen

Adeliepinguïns filmen op Antarctica

Schamper Daily - do, 04/05/2017 - 22:14
580WetenschapRoxanna Deleersnyder

‘Wil je voor drie maanden meereizen naar de Zuidpool?’ – de kans dat je deze vraag ooit krijgt is klein, maar niet onbestaand. Het overkwam Paul Raymaekers: "Ik heb er misschien één avond over moeten nadenken. Mijn vrouw toch wel drie."

Een uit de hand gelopen hobby

Paul Raymaekers

Paul Raymaekers is industrieel ingenieur van opleiding en heeft één grote passie: duiken. "Na een tijdje raakte ik het gewone duiken echter beu en wilde ik gaan duiken met gesloten rebreathers: een toestel waarbij de lucht die je uitademt, gefilterd en herbruikt wordt waardoor je veel langer onder water kan blijven met dezelfde hoeveelheid lucht." Paul begon zelf toestellen te ontwerpen en wat startte als een hobby, groeide snel uit tot een eigen zaak: rEvo rebreathers. Ondertussen is de firma explosief gegroeid en behoort ze tot de wereldtop met een aandeel van 15% van de globale markt.

Al is het een nichemarkt, toch worden de toestellen steeds meer gebruikt, vooral door professionele cameramannen die onder water filmen. Het voordeel van de rebreathers is dat ze geen hinderlijke luchtbellen of storend lawaai produceren zoals de conventionele toestellen met flessen perslucht. De toestellen van rEvo werden daarom al gebruikt voor producties van BBC en Disneynature. Het Engelse productiehuis Silverback, dat ook met rEvo rebreathers werkt, kreeg van Disney de opdracht om een nieuwe productie te maken over adeliepinguïns, maar ze hadden nog een technisch crewmember nodig. "Silverback contacteerde me met de vraag of ik iemand kende die geïnteresseerd was om drie maanden mee te gaan naar Antarctica voor die shoots", aldus Paul. "Ze dachten natuurlijk niet dat ik zelf zou willen gaan, maar ze zagen het wel als een optie. Ik heb er misschien een avond over moeten nadenken. Mijn vrouw toch wel drie." Hey ho, let's go! Richting Antarctica.

Paul Raymaekers

Naar Antarctica reizen doe je niet zomaar. Eerst en vooral moet je heel veel medische tests doen, want ze willen natuurlijk niet dat je daar ziek wordt. Ten tweede is de reis erheen ook heel duur. "We vlogen met een militair toestel vanuit Nieuw-Zeeland naar de Amerikaanse en Italiaanse poolbasissen, die vlak naast elkaar liggen. Van daaruit namen we een kleiner, oud vliegtuig dat met ski’s vlakbij de Franse basis landde. Ten slotte moesten we nog verder gaan met een slede tot aan de basis zelf. We deden er ongeveer een dag over (vanuit Nieuw Zeeland), maar de kostprijs van zo’n ticket is rond de €25 000 (enkele reis)." Het verblijf zelf op de poolbasis is ook enorm duur. "Ik weet niet hoeveel Silverback exact betaald heeft, maar voor drie maanden kostte het sowieso meer dan  €100 000 per persoon" aldus Paul.

Hotel Dumont-d'Urville

Paul Raymaekers

Paul en de rest van het team verbleven gedurende drie maanden op de Franse poolbasis Dumont-d’Urville, een permanent bemande basis aan de kust. Dat leek een perfecte locatie om te filmen, omdat er in de buurt van die basis zowel een kolonie adeliepinguïns als een kolonie keizerpinguïns woonden.

Silverback trok naar de Zuidpool met een zeskoppig team: drie onderwatercameramannen en drie boven water. Paul zelf filmde onder water en dook dus bijna elke dag onder het poolijs, aangezien je om veiligheidsredenen altijd met minstens twee duikers moet zijn. Samen had het team 73 valiezen vol duik- en cameramateriaal mee. Het grootste deel van de bagage kwam per schip vanuit Hobart (Tasmanië) tot aan de kust van Antarctica. Daarna werd het per helikopter naar de Franse basis gebracht. 

Een slecht pinguïnjaar

Paul Raymaekers

Het was zomer in Antarctica toen de filmploeg er was en dat is de periode waarin de pinguïns kuikens hebben. "We hadden deze periode gekozen omdat we wilden filmen hoe de pinguïns de zee indoken om voedsel te halen voor de kleintjes. Er was echter één groot probleem: hoewel het zomer was, was het ijs niet opengebroken tot aan de basis en konden de pinguïns er dus niet duiken." Dat wilde zeggen dat de pinguïns 100 tot 150 km ver moesten stappen om eten te halen, wat een reis betekende van tien à zestien dagen (heen en terug). Ondertussen bleven de kuikens daar alleen achter in zeer lage temperaturen en hoge windsnelheden (tot 250 km/h). Helaas had dit als gevolg dat heel weinig kuikens van de keizer- en de adeliekolonie overleefden.

Klimaatsopwarming? 

Dit is tegenstrijdig met wat we de laatste jaren steeds vaker horen, namelijk dat de Aarde opwarmt en het poolijs smelt, maar volgens Paul heeft dat niets met elkaar te maken: "Het feit dat het ijs dit jaar niet is opgebroken, valt te wijten aan lokale fenomenen aan de kust van Antarctica. Als het ijs gelaagd is, is het als een soort millefeuille en wordt het iets soepeler; het ijs kan wat bewegen en daarom breekt het niet." Dat was drie jaar geleden ook al het geval en dat is altijd nefast voor de pinguïnkolonies. Het is frustrerend dat je dan niets kan doen voor die kuikens, maar dat is gewoon de natuur en je kan er niet tussenkomen.

3, 2, 1 … Action!

De filmploeg moest dus zoeken naar een alternatief, aangezien er ter plekke geen water was waar de pinguïns in konden duiken. Paul en zijn team verplaatsten zich daarom met een rupsvoertuig over het zee-ijs en zochten naar gaten in het ijs om daar pinguïns te spotten. "We hebben ongeveer 80% van de shoots kunnen doen die nodig waren voor de film, maar een aantal beelden waren onmogelijk te schieten door de weersomstandigheden." Zo’n rupsvoertuig gaat echt niet snel en bovendien mochten ze door veiligheidsmaatregelen ook niet te ver van de basis gaan. Als er een zware storm, een whiteout, opkomt, kun je elkaar op een afstand van twee meter zelfs niet meer zien. Daarom konden ze zich maximum 15 km verplaatsen.

De film

Paul Raymaekers

De nieuwe film is een soort documentaire, maar met de dosis emoties en romantiek die eigen is aan Disneyfilms. Door de weersomstandigheden konden niet alle geplande shoots plaatsvinden. Op zich is dat niet erg, het scenario wordt dan gewoon gewijzigd, wat een goedkopere oplossing is dan nog eens terug te keren naar Antarctica voor meer shoots. In 2018 komt de film in de zalen, maar tot dan blijft het scenario geheim. Nog in 2018 verschijnt een making of-documentaire, gebaseerd op beelden gemaakt met back-upcamera’s.

Categorieën: Studentenbladen

"Jacobin is zoals een lifestylemagazine"

Schamper Daily - do, 04/05/2017 - 21:53
Interview met Bhaskar Sunkara580OnderwijsPieterjan SchepensNicolas Van Laere

Een segment van ons lezerspubliek is de mening toegedaan dat Schamper een megalinks vodje is. Dat zijn we slechts als het ons uitkomt, bijvoorbeeld om ons voor interviews te verantwoorden met Bhaskar Sunkara, hoofdredacteur van het écht megalinkse Jacobin, het grootste socialistische magazine van de Verenigde Staten.

“Ik denk dat linksgezinde mensen vaak de neiging hebben om shortcuts op te zoeken, maar veel van het eigenlijke werk is traag en niet glamoureus.” Jacobin schijnt nochtans niet veel last te hebben gehad van Bhaskar Sunkara’s visie op de stichting van een socialistische beweging. Sunkara startte het magazine zes jaar geleden, op zijn eenentwintigste, maar intussen is het uitgegroeid tot het grootste socialistische magazine van de Verenigde Staten. “Het idee was dat wanneer we linkse ideeën zouden omzetten in iets objectiefs en reëels over de wereld, die ideeën een publiek van honderdduizenden of zelfs miljoenen zouden kunnen bereiken. Tegelijkertijd wilden we ook een zekere orthodoxie in de socialistische beweging verdedigen. We geloven in het belang van klassenorganisatie, terwijl links daar tegenwoordig vaak sceptisch tegenover staat.”

Sunkara wil de Verenigde Staten niet afschrijven als een land waar klassenanalyse weinig voedingsbodem heeft. “Als je denkt aan de leiders van de burgerrechtenbeweging in de jaren 60, zagen deze mensen vaak de hiërarchische klassenverdeling in, zelfs terwijl ze voor burgerrechten streden. Martin Luther King werd neergeschoten toen hij in Memphis een staking organiseerde, hoewel hij interraciale, werkgerelateerde samenwerkingsverbanden had opgezet. De grootste nalatenschap van Amerikaans racisme was het blokkeren van zwarten aan de bodem van de sociale ladder. Het was voor alle arbeiders dan ook heel moeilijk om omhoog te klimmen. Als je racisme serieus wil aanpakken, moet je dus over klasse praten. En van zodra je het over klasse hebt, is het volgens mij vrij gemakkelijk om seksisme en racisme robust aan te pakken. Ik kan mij niet inbeelden hoe een serieus antiracisme eruit zou zien als het geen herverdeling inhield. En als je praat over herverdeling, praat je over klasse.”

Sunkara ziet zichzelf als een democraat. “Ik vertrek vanuit een normatieve kritiek op het kapitalisme. Mijn visie is een puur waardeoordeel, en heeft volgens mij geen wetenschappelijke basis. Dat is een socialistische verwaandheid die altijd verkeerd is geweest: het idee dat ze de natuurwetten van de maatschappij hebben ontdekt. Ikzelf geloof in een maatschappij met zo weinig mogelijk uitbuiting en hiërarchie als doel. Maar de meeste mensen denken als volgt: ik ben tegen extreme vormen van uitbuiting en hiërarchie, maar binnen de kapitalistische maatschappij is dit voor een deel gerechtvaardigd als het nationale rijkdom oplevert. Zij stellen het systeem niet in vraag.” Om ooit een socialistische VS mee te maken, moet dit denken veranderen. “De VS is klaar voor socialisme wanneer er een groep van politiek bewuste mensen is die hierin gelooft, en als er genoeg sociale krachten zijn om zo’n transformatie teweeg te brengen. Als we ware democraten zijn, moeten we de mogelijkheid open laten dat dit eventueel nooit het geval zal zijn.” Het lijkt voor Sunkara alvast een moeilijke opgave. Een specifieke tijdsduur kan hij er dan ook niet op plakken. Zijn doel is echter duidelijk: “Mijn taak is veel makkelijker. Ik wil een oppositiebeweging op de kaart zetten. De laatste vijf tot tien jaar hebben we enorme vooruitgang geboekt. De meest populaire politicus in de VS is iemand die zichzelf een socialist noemt. Ook wijzen polls uit dat een groot deel van de jeugd socialisme verkiest.”

Productiefactoren

Sunkara ziet Jacobin als een eerder toevallig mediaproject. “We hebben per toeval vaardigheden ontwikkeld om vrij goed uitgewerkte publicaties te produceren, maar het hoofddoel blijven de politiek en de ideeën die erachter schuilgaan.” Hij is er nochtans van overtuigd dat politieke overtuigingen de inhoud niet hoeven te overweldigen. “Bij Jacobin proberen we intellectueel eerlijk te zijn. Dat wil zeggen dat we de wereld bekijken zoals hij is en denkers en mensen in hun eigen termen proberen te begrijpen. Als we over Donald Trump schrijven, doen we dat niet op basis van morele veroordeling, maar proberen we helder en analytisch te onderzoeken waar hij vandaan komt of wat zijn sociale basis is. Op die manier hebben we intellectuele geloofwaardigheid en kunnen we in andere bladen geciteerd worden. Mocht er ergens een linkse partij aan de macht komen, denk ik dat we met onze achtergrond in staat zouden zijn om die koel te bekijken en niet gewoon propaganda te leveren. Met andere woorden: we staan zeer kritisch tegenover de Cubaanse regering.” De andere sterkte van Jacobin is volgens Sunkara de internationale focus. “We schrijven niet: 'Dit zijn de lessen waar we hier in de VS uit kunnen leren'. We schrijven het daarentegen op zo'n manier dat mensen in die landen het ook kunnen lezen. Iedere andere publicatie in de VS moet zich afvragen wat relevant is voor Amerikaanse lezers.”

"We staan zeer kritisch tegenover de Cubaanse regering"

Jacobin aanvaardt meestal artikels van academici. “Daarna herschrijven we die opnieuw en opnieuw, puur stilistisch. Dat hebben we sinds het begin gedaan, maar nu doen we het op een veel hoger volume, misschien 1500 stukken per jaar.” Sunkara beschrijft het model achter Jacobins snelle groei dan ook simpelweg als alles efficiënter doen. “We publiceren zoveel stukken als mogelijk, en van een zo hoog mogelijke kwaliteit. In essentie 80% goed. Geen 100%, want die extra 20% vraagt dubbel zoveel tijd. Online ontwikkelen we dan een massabasis, laat ons zeggen een miljoen mensen, en 2 à 3% daarvan abonneert zich dan op de gedrukte editie, die dan voldoende geld oplevert om alles overeind te houden. Het doel is om zoveel mogelijk lezers aan te trekken, en het is eigenlijk een soort wisselwerking: de onlineversie is onhoudbaar zonder de gedrukte en omgekeerd. ”

 

Vrijetijdsmarxisme

Over mensen die reageren op sociale media, trekt Sunkara zich niet al te veel aan. “We bereiken zoveel mensen dat het moeilijk is om een oordeel te vellen over onze lezers. Ik denk dat de gemiddelde lezer op een artikel klikt, het leest, en verder gaat met z’n dag, omdat hij of zij het te druk heeft. Een heel specifieke soort lezer heeft daarentegen de tijd om erop te reageren. Door sociale media zijn de artikels verstrooid. Ieder artikel bereikt een ander publiek.” Het gaat dus minder over een harde kern van lezers, en meer over de vraag of een bepaald onderwerp de lezer aanspreekt, zelfs als deze niet weet waar Jacobin voor staat. Deze fragmentatie is in alle vormen van media aanwezig. “Daarom is het belangrijk dat elk artikel dubbel gelezen kan worden. De ene kan het lezen als de visie van de media op sociale hervorming, dus eerder sociaaldemocratisch. De ander kan de diepere subtekst lezen, zijnde een meer radicale visie, die van socialistische transformatie. Op lange termijn willen we wel dat mensen een ander beeld krijgen van een ander soort maatschappij, door de dagelijkse onrechtvaardigheden te verbinden met het diepere defect van de democratie en de inherente eigenschap van een kapitalistische maatschappij om vrijheid te beperken.”

“Ik zeg niet dat kapitalisme overwonnen moet worden”, zegt Sunkara. (We voelen ons bedrogen. Hoe gaan we nu onze eigen Marxist Meme van hem kunnen maken?) “Echter, onze dagelijkse praktijk moedigt mensen wel aan om het systeem te hervormen.” (Opluchting.) “Het zou kunnen dat we dan dezelfde weg afleggen die de Europese sociale democratie heeft genomen. Ik denk dat we dit wel kunnen vermijden, maar dat is natuurlijk volledig subjectief. Deze uitweg bestaat uit het oprichten van politieke organisaties en het zorgen voor bewustzijn. Als ons enige doel erin zou bestaan om sociale hervorming te bereiken, zouden we eindigen als Sisyfus.”

“Om aan de macht te komen, maakten socialisten van geweld te vaak een fetisj. De meeste nationale bevrijdingsbewegingen zijn aan de macht gekomen door geweld, en weinigen waren achteraf in staat om een democratisch systeem op te bouwen. Once you pick up the gun, you kill democracy.” Over hoe het dan wel moet, stelt Sunkara het volgende voor: “Mijn visie op sociale verandering ligt dichter bij een linkse sociaaldemocratische visie, waar je sociale democratie tot het uiterste drijft, om daarna nog een stapje verder te gaan en eigendom en controle over investeringen te eisen. Op dat punt zou je weerstand krijgen van het kapitalisme, maar dat hoeft niet per se tot geweld te leiden. Hoe stabieler een systeem, hoe gemakkelijker de transitie.”

“Once you pick up the gun, you kill democracy”

Clickbaitcommunisme

Sunkara denkt daarom niet dat de hedendaagse journalistiek in een crisis verkeert. “Nieuws zal gewoon moeten uitzoeken hoe het zich aan veranderende omstandigheden kan aanpassen. Kranten als de New York Times leveren schitterend werk, door video’s toe te voegen en zo. De kwaliteiten zijn nog steeds dezelfde als ervoor. Als sociale media en andere zaken aanzetten tot verschillend gedrag, doen ze ook veel goeds voor de traditionele media. Mensen zeggen altijd dat het Facebookalgoritme te veel controle heeft over whatever, maar dat algoritme laat journalistieke media juist toe om miljoenen mensen te bereiken die hun materiaal anders niet gelezen hadden. Wat magazines betreft, is de situatie juist heel gezond.”

Sunkara denkt dan ook niet dat de traditionele media veel te leren hebben van het snelle succes van Jacobin. “Wij kunnen juist iets van hen leren. Het klinkt niet heel marxistisch, maar ik denk dat we vorm van inhoud kunnen scheiden. Voor onze illustraties vragen we dezelfde mensen als de New York Times en andere grote bladen. Er bestaat niet zoiets als linkse of rechtse kunst, er is gewoon goed en slecht design. En als je enkel naar de vorm van Jacobin kijkt, is het enige dat we hebben kunnen doen een heel succesvolle nichepublicatie produceren, die erin geslaagd is een deel van de markt te domineren die toevallig aan het groeien is. Traditionele publicaties weten al hoe ze dat moeten doen, hoe ze een spin-off moeten produceren zoals een lifestylemagazine.”

"Fenomenen zoals clickbait hoeven niet per se problematisch te zijn"

Fenomenen als clickbait hoeven ook niet per se problematisch te zijn. “Engagement uitlokken is op zich niet noodzakelijk  slecht, het is zelfs een deugd. Het probleem met clickbait is dat de titel vaak niet overeenkomt met de eigenlijke inhoud, maar zo lang die wel overeenkomt, denk ik niet dat er iets mis mee is. Wij bij Jacobin kiezen meer gesofisticeerde titels, deels omdat dat onze brand is. Als we achter de goedkopere clicks aangaan, kunnen we onze brand verminderen totdat het zelfvernietigend wordt.”

“Natuurlijk is er het probleem dat er een echo chamber aan het ontwikkelen is aan zowel de linker- als de rechtzijde, maar dat is meer verbonden aan intense politieke polarisatie. Tijdens de negentiende eeuw was de Amerikaanse pers trouwens veel duidelijker partijgebonden, dus misschien is het gewoon een terugkeer naar de norm. Kijk ook naar het Verenigd Koninkrijk: de pers is daar op een heel giftige manier gepolariseerd, maar dat heeft de Britse democratie niet ondermijnd. De Britse democratie is niet minder gezond dan die in de Verenigde Staten.”

“Misschien, en ik weet dat dit niet heel socialistisch klinkt, zitten we qua media in een periode van reorganisatie en zal de markt zaken tot op bepaalde hoogte oplossen.”

Categorieën: Studentenbladen

Achterklap

Schamper Daily - do, 04/05/2017 - 21:40
580OnderwijsSelin BakistanliStudent-ondernemers

Student-ondernemer Ellen Bruyninckx, een kindje van de Arteveldehogeschool en de Universiteit Gent, werd tijdens de Gentrepreneur Awards bekroond als Gentse Student-Ondernemer 2017. Ze startte twee ondernemingen op, ergopraktijk.be en INROL, en daarnaast heeft ze haar eigen ergotherapiepraktijk. Er werden ook andere prijzen uitgereikt, waar de Student Kick-Off eentje van wegkaapte als 'initiatief dat op originele manier jongeren stimuleert om te ondernemen'. 

Student-lopers

Ook op de 12urenloop werden er prijzen uitgereikt. Naar goede gewoonte vochten het Hilok en de VTK voor de felbegeerde eerste plaats. Dit jaar mocht Hilok zich weer de winnaar noemen. De studenten LO en kinesitherapie liepen 922 rondjes, net één rondje meer dan de ingenieurs van de VTK. VLK ging lopen met de derde plaats. Hun titel als 'meesters van de Julienronde' kon de VTK overigens wel behouden! 

Student-imkers

Groen nieuws vanuit de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte! In het kader van duurzaamheid zullen er op het dak van de Blandijn bijenkorven komen. Dit bracht decaan Marc Boone op de Faculteitsraad uit het niets aan als een variaatje, alsof het slechts bijzaak is (ebdem?). Bijna niemand stelde er zich echt vragen bij, en het enige dat Boone nog meegaf was dat de studenten moesten opletten en niet op de bijen mochten staan. De blandino's zijn echt bezige bijtjes, ze hebben bijvoorbeeld ook een composthoop op de binnenkoer geplaatst. B(l)ijven gaan!

Categorieën: Studentenbladen

InQuizitie

Schamper Daily - do, 04/05/2017 - 19:17
Faculteit Farmaceutische Wetenschappen580OnderwijsSelin Bakistanli

Onze InQuizitie eindigen we bij de Faculteit Farmaceutische Wetenschappen. Een gewillige professor vinden bleek moeilijk, dus keken wij de assistenten eens lief aan. AAP'er Christoph Portier neemt het op tegen studentenvertegenwoordigster Silke Henry, voorzitster van StuFF, de facultaire studentenraad.

Wat is de grote opvolger van virtual reality?

Portier: "Augmented reality?"

Silke: "Is er daar een opvolger van?"

Wiens standbeeld prijkt op de Vrijdagsmarkt? 

Portier: "Oh, shit shit shit. Hoe noemt (sic) hij weer? Godmiljaar, ik zie hem voor me. Godmiljaar ... Van Artevelde!"

Silke: "Godverdomme. Ja, ik zit hier in Italië he. Dat weet ik ook echt niet."

Op welke campus vinden we het rectoraat van de UGent? 

Portier: "Campus Ufo denk ik."

Silke: "Dat weet ik! Is dat het Ufo?"

Van welke politieke partij is Karel De Gucht lid? 

Portier: "Open Vld"

Silke: "Ik ga zelfs geen gokje wagen. Ik weet echt niks van politiek."

Van welk groot Belgisch entertainmentbedrijf is Hans Bourlon mede-oprichter en CEO? 

Portier: "Studio 100."

Silke: "Studio 100?"

Wat is het alter ego van Miley Cyrus? 

Portier: "Hannah Montana."

Silke: "Nee, geen idee."

Welke scheidsrechter kwam onlangs in opspraak en mag geen wedstrijden in Play-off 1 meer fluiten? 

Portier: "Boucaut."

Silke: "Weet je, ik ken geen enkele scheidsrechter."

Welke twee kandidaten strijden voor het presidentschap in Frankrijk? 

Portier: "Marine Le Pen en Macron."

Silke: "Marine Le Pen? Ik weet de andere niet."

Onder welk pseudoniem schreef François-Marie Arouet tijdens de Franse Verlichting het werk 'Candide'?

Portier: "Goh. Euh. Nee, dat ga ik niet weten. Geen flauw idee."

Silke: "Die vraag is Chinees voor mij. Kan ik niet onder een pseudoniem deze quiz maken?"

Wat is de titel van de film over een trein die niet te stoppen is? (Onder lichte dwang van onze Chef Cultuur.)

Portier: "Geen flauw idee."

Silke: "'Unstoppable'?"

 

Oplossingen: augmented reality - Jacob Van Artevelde - Campus Ufo - Open Vld - Studio 100 - Hannah Montana - Alexandre Boucaut - Marine Le Pen & Emmanuel Macron - Voltaire - Unstoppable 

 

Categorieën: Studentenbladen

200 jaar UGent: oprichting Schamper

Schamper Daily - do, 04/05/2017 - 17:56
580OnderwijsSelin Bakistanli

Een vogelvlucht doorheen de geschiedenis van de universiteit kan niet zonder even stil te staan bij de oprichting van haar studentenblad. We hadden heel graag willen zeggen dat wij het eerste blad waren aan de UGent, maar buiten de Liegende Reporter doen we vooralsnog niet aan fake news. Het Faculteitenkonvent (FK) publiceerde tussen '68 en '72 al FK-nieuws, waarin vooral, tja, FK-nieuws geschreven werd. In '72 stapte het FK over naar RUG-nummer. RUG staat voor Rijksuniversiteit Gent, trouwens. De redactie van RUG-nummer maakte het echter te bont, zo moesten de hoofdredacteur en de verantwoordelijke uitgever zich onder andere ooit voor de correctionele rechtbank verantwoorden na het publiceren van een naaktfoto, waardoor hun subsidies na drie jaar werden stopgezet. Zo snel gaven ze zich niet gewonnen: er moest een ander blad komen in de plaats. Koen Raes, die ook actief was bij RUG-nummer, werd aangeduid als hoofdredacteur en eind 1975 was de eerste Schamper een feit. Hoera!

Categorieën: Studentenbladen

Lezersbrief

Schamper Daily - do, 04/05/2017 - 17:38
580Onderwijs

De Universiteit Gent viert dit jaar haar tweehonderdjarige bestaan. Ondanks het feit dat universiteiten al meer dan twee eeuwen worden gezien als een bakermat van het verlichte denken, merk ik dat er de laatste jaren weinig vooruitgang wordt geboekt op vlak van de hervorming van het universitair onderwijs en diversiteit. De Universiteit Gent geniet een zeker aanzien maar achter die façade van faam merk je een verouderde instelling in verval.

Om te duiden waar het probleem van verdoken bouwvalligheid ligt, moeten we uitzoomen naar de huidige maatschappij: de democratisering van het universitair onderwijs heeft de laatste jaren de drempel verlaagd waardoor er studenten terechtkomen die er niet horen omwille van hun capaciteiten en omgekeerd. De intrinsieke waarde die een masterdiploma omsluiert, creëert een ingesteldheid waar de titel primeert op de inhoud en dat is problematisch.

Universitair onderwijs bevindt zich nog te veel in een ingemaakte kast van een stoffig ministerie: de professor draagt zijn les voor en de student consumeert,  maar net vandaag, in tijden van fake news en alternative facts moet de universiteit zich opwerpen als kennisinstelling waar gedegen onderzoek wordt gevoerd en relevante vragen worden gesteld, weg van de gejaagdheid en de oppervlakkigheid. Dat wil niet zeggen dat we een elitaire instelling moeten creëren voor de happy few, wel dat iedereen met het geschikte profiel en de juiste kwaliteiten een plaats verdient, ongeacht hun achtergrond. De universiteit is niet voor iedereen, maar de kans ertoe wel.

Onze huidige maatschappij kan een belangrijke inspiratiebron vormen voor het onderwijs, enkel maar door haar te observeren en haar pijnpunten bloot te leggen. We mogen onszelf niet vastrijden in die rechtlijnige kennisaccumulatie, nee, we moeten meer dan ooit het pad kiezen van multiperspectivisme, kritisch denken en interconnectiviteit. Dit door te durven buiten het reguliere circuit van het vakgebied te gaan en debatteren tussen studenten te stimuleren.

Er worden nog te veel kwaliteiten, talenten, ervaringen en competenties van studenten met een andere etnische achtergrond verspild. Velen vinden hun weg niet naar de universiteit omdat ze in het middelbaar in een hopeloos watervalsysteem zijn verzeild geraakt. Om u een idee te geven: 9,5% van de studenten heeft een andere etnische achtergrond, maar meer dan de helft daarvan komt van landen van de Europese Unie. Als we een dwarsdoorsnede nemen van onze maatschappij vandaag, weet je dat daar meer diversiteit speelt met evenveel potentieel en talent als wij Belgen.

Laten we deze feestelijk gebeurtenis starten met volgende gedachte: nog nooit werd in deze streken zo publiek en zo heftig gedebatteerd, gespeculeerd, gepolemiseerd en nagedacht over onze identiteit, over wie we zijn of zouden moeten worden. Laten we daarom vertrouwen op ons intellect en daarmee de universiteit aanwenden als een hefboom om expertise en kennis op te bouwen die van onmiskenbaar belang blijft in onze tot vluchtigheid verworden maatschappij. Durf denken, UGent. Durf denken.

Deze lezersbrief werd ingekort. De volledige versie kan u lezen op www.schamper.ugent.be

Categorieën: Studentenbladen

Recensie: Mount Olympus

Schamper Daily - do, 04/05/2017 - 17:33
580CultuurMarthe Thys

Toen er mij gevraagd werd om een recensie te schrijven over Mount Olympus, vond ik dat een moeilijke opgave. Ik wou geen andere namen naast Fabre zetten, hem vergelijken met anderen. Ik wou niet wikken en wegen. Want Fabre is Fabre. En Mount Olympus is als een cumulatie van all things Fabre. Alles wat je ooit over hem gehoord heb komt er in voor: veel naakt, pissen op podium, fistfucking, slachtafval… Wat je echter niet weet als je enkel flarden van verhalen hebt gehoord, is dat het allemaal niet zo provocerend is als het klinkt. Fabre zegt daar zelf over: "In ons bloed, in onze huid, botten, sperma en water ligt veel kennis besloten. Voor mij is dat allemaal heel natuurlijk. Maar als mensen er van buitenaf naar kijken, vinden ze het vuiligheid, provocerend, raar." Het lijkt onwaarschijnlijk, maar eens je daar, 24 uur lang, in die donkere theaterzaal zit, waar de tijd lijkt stil te staan in vergelijking met de buitenwereld, volg je die redenering ook. Naakt is helemaal niet zo naakt meer, en al wat normaal gezien als vuiligheid of provocerend bestempeld wordt, is een vanzelfsprekend deel van het geheel. Het stuk is goed gekaderd: je krijgt in het begin een handleiding mee over hoe je de 24 uur ‘overleeft’. Je kan op elk moment de zaal verlaten om in de foyer of buiten even te bekomen van alles wat op je afkomt. In de foyer kan je via een tv volgen wat op het podium gebeurt, en kan je iets eten of drinken. De ruimte is aangevuld met een boekenkast vol werken die je iets meer vertellen over de tragedies die gespeeld worden. Het is een moeilijke afweging: 24 uur blijven zitten kan niet, dus een aantal scènes kan je niet zien. Het maakte me aanvankelijk zenuwachtig om iets te moeten missen, maar soms kan je gewoonweg niet meer. In het stuk wordt tot het uiterste gegaan: zowel fysiek als mentaal. Zo staan de acteurs 20 (twintig!) minuten lang touwtje te springen. Je ziet hen zo hard afzien dat je samen met de hele zaal hoopt dat ze snel gaan stoppen. Wat ze uiteindelijk ook doen, pas na twintig minuten dus. Om er dan na vijf minuten rust terug aan te beginnen. Het stuk is een pleidooi voor waanzin, de zin "Every man needs a little bit of madness" zindert als een mantra verschillende keren door het stuk. Madness, dat was het ook. 24 uur lang doorbrengen in en rond een theaterzaal, met drie slaappauzes (de acteurs slapen op het podium) van in totaal drie uur en twintig minuten, slapen op veldbedjes in de mooiste zalen of in de theaterzaal zelf onder de voeten van mensen, cashewnoten eten tegen de honger en ook wel de verveling, op je kousen rondlopen op een plaats waar je normaal gezien opgekleed heengaat … Je beleeft en ervaart, samen met de acteurs en de mensen in de zaal de uitputting, de schoonheid en alles daartussen. Fabre slaagt er opnieuw in om van theater een heel ander gegeven te maken. Ik wil zeggen dat het geweldig was, maar fokking geweldig vind ik passender. Ik weet zelf niet of ik dat in overtreffende trap bedoel. Madness. Ik wil er nog zo veel over kwijt, maar 24 uur is lang, en een pagina kort.

Categorieën: Studentenbladen

Lofrede voor de Blandijn

Schamper Daily - do, 04/05/2017 - 17:29
Interview met Filologica580OnderwijsSelin Bakistanli

Blandinia won de Schamperronde op de 12urenloop. De prijs? Twee pagina's ongegeneerde reclame voor de Blandijn en voor studentenvereniging Filologica. En avant.

Tijdens de Schamperronde waren we onder het mom van fake news op zoek naar de beste samenzweringtheorie. "Schamper pleegt plagiaat op Dilemma (het magazine van Filologica, red.)" stond er te lezen op het bord dat Serafina Van Geertruyen, scriptor van Filologica, met zich meedroeg. Wij houden wel van wat ironie en gaven het presidium van Filologica met veel plezier het beloofde plaatsje op onze cover en dit artikel. Praeses Tina Hottinger en haar opvolger Aulikki Lefevre kwamen ons een spoedcursus Filologica geven. 

Strijdbijl

"Filologica is de officiële studentenvereniging voor studenten Taal- en Letterkunde aan de Universiteit Gent", legt Tina uit. "We ondersteunen studenten op vlak van hun studie, zoals het aanbieden van studiemateriaal en hulp bij de examens, maar we organiseren ook activiteiten gericht op plezier en vermaak." Vooral het culturele aspect willen de meisjes in de verf zetten: "We hebben ons eigen toneel, wij organiseren Woorden en Daden, een benefietavond met muziek en voordracht, we brengen het magazine Dilemma uit ..." somt Aulikki op. 

Intimi van zowel Schamper als Dilemma zijn al op de hoogte van de tumultueuze relatie tussen de twee bladen. Hoe het zo is kunnen lopen is echter minder duidelijk. "Ik denk dat dat ooit begonnen is door een artikel in Schamper over blandino's", zegt Tina. "De Blandijn heeft dat nogal persoonlijk opgenomen. Dilemma heeft daar dan op gereageerd en zo is het begonnen." Gelukkig stellen beide blandina's ons gerust: "Het is een gespeelde, ironische strijd."

Grensoverschrijdend gedrag

Vorig academiejaar publiceerde Schamper een getuigenis van een slachtoffer van seksueel grensoverschrijdend gedrag aan de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte. De studenten van de faculteit reageerden hier misnoegd op en Schamper kreeg dan ook veel boze reacties vanuit de Blandijn. "Ik was zelf heel blij dat het naar buiten is gekomen. Dat is belangrijk en ik denk niet dat wij de enige faculteit zijn waar zo'n dingen gebeuren", benadrukt Aulikki. "Ik weet dat veel mensen kwaad waren omdat het niet aan Schamper was om dit nieuws naar buiten te brengen, omdat jullie niet genoeg bronnen hadden." Tina beaamt dit: "Het was eerder de taak van officiële instanties, zoals de UGent, om dit te doen. Het artikel was er voordat de prof effectief was aangeklaagd. Het leek alsof jullie meegingen in de geruchten en de studenten wilden opzetten tegen hun professoren."

The perks of being a blandino

Het zijn niet enkel Pol en Soc'ers die aanzien worden als toekomstige doppers, ook van een Blandijndiploma wordt wel eens gezegd dat het een vodje papier is. Tina en Aulikki liggen hier niet wakker van: "Wij kennen veel oud-studenten, onder andere van bij Filologica en die hebben gewoon allemaal een job."

"Het leuke aan de Blandijn is dat bijna alle mensen die hier studeren dit doen omdat ze het graag willen, niet per se om later veel geld te verdienen", vult Tina aan. "Ik denk dat veel mensen rechten, geneeskunde of economie studeren omdat dat superzekere richtingen zijn. Wij hebben een andere drijfveer."

Ook de achtergrond en basiskennis is een groot pluspunt, vinden de meisjes. "Aan de Blandijn kan je veel wereld- en mensenkennis opdoen. Ik vind het belangrijk dat als iemand mij aanspreekt over een toneelstuk, bijvoorbeeld 'Wachten op Godot', ik op zijn minst weet waar het over gaat. Dat krijgen wij sowieso mee hier, in andere richtingen is dat niet zo", zegt Tina. De vergelijking met bèta-richtingen is snel gemaakt: "Als je wiskunde studeert, en alleen maar dingen over wiskunde leert, is dat tof als je een kassa moet tellen, niet als je een gesprek moet voeren met iemand."

Cuba van Gent

De Blandijn is het decor geweest van verscheidene studentenprotesten. De Faculteit Letteren en Wijsbegeerte staat bekend als een linkse faculteit en de blandino's worden wel eens hippies genoemd. "Veel blandino's zijn progressief", geeft Tina toe. Aulikki vindt dit niet per se een slechte zaak: "Ik zie dit niet als iets negatiefs. De Blandijn is bijvoorbeeld tegen seksisme en racisme, voor LGBT-rechten ... Is dat een politieke stroming of is dat menselijk zijn? Slogans als 'diervriendelijk vlees bestaat niet' of rondlopen met feminismestickers en zo, daar doe je geen kat mee kwaad. Het is misschien naïef te geloven dat je de wereld kan veranderen, maar wat zou er gebeuren mocht niemand dat denken? Als er één iets is waar de Blandijn niet open voor staat, is het extreemrechts. Maar of dat slecht is?" Tina voegt hier wel meteen aan toe dat het extreemlinkse van vroeger niet meer zo aanwezig is. "De politieke meningen van blandino's liggen tegenwoordig meer gespreid."

One of us

Het moet gezegd: noch Tina, noch Aulikki trekt zich iets aan van het stereotiepe beeld van de blandino dat soms wordt geschetst. Ook wij hebben ons daar al schuldig aan gemaakt. "Ik vind dat niet erg, ik ben er trots op. De Blandijn is de schoonste plek op aarde, op geen enkele andere faculteit word je zo direct opgenomen", zegt Aulikki vastberaden. "Sommige faculteiten lijken op middelbare scholen: je moet dezelfde kleren dragen, iedereen moet er hetzelfde uitzien, je mag geen mening hebben ... Ik ben blij dat je echt jezelf kan zijn aan de Blandijn." Tina denkt dat dit ook de reden is waarom er zoveel gesproken wordt over de Blandijn. 

Dat het open karakter van de faculteit zich niet beperkt tot haar eigen studenten wordt duidelijk wanneer we vragen hoe een rechtenboy bekeken zou worden in de wandelgangen van de Blandijn. "Er komen hier superveel rechtenboys, want zij hebben hier ook les. Wij zijn dan blij dat er af en toe een heterovent rondloopt in de Blandijn", grapt Aulikki.

Aan de Blandijn doet iedereen zijn ding, en niemand  trekt zich niets aan van hoe anderen erbij lopen. Toch wordt er ook daar eens raar opgekeken. "Bijvoorbeeld als er vijf meisjes binnenkomen, die denken dat ze allemaal uniek zijn omdat ze andere kleuren aan hebben, maar ze dragen allemaal Tommy Hilfiger, Nikes, die sjakossen die ze allemaal hebben (Michael Kors, red.). We zouden die mensen niet uitsluiten, maar ons wel afvragen of ze compleet zichzelf zijn."

Tina besluit met de wijze woorden: "We gaan jullie pas anders bekijken als jullie allemaal hetzelfde zijn."

Categorieën: Studentenbladen

Koifje

Schamper Daily - do, 04/05/2017 - 16:28
Categorieën: Studentenbladen

Het alternatieve AfD?

Schamper Daily - do, 04/05/2017 - 15:28
Tussen protest- en regeringspartij580OnderwijsArthur JoosLoïs Savat

Alternative für Deutschland ontpopte zich in 2015 al van een single issue-partij tot populistische partij. Vorige maand leidden interne breuklijnen tot een herevaluatie. Partijvoorzitster Frauke Petry, die hoopte op een derde ommezwaai, moest wijken.

Adam, Petry en Lucke

Eind 2012 ontstond uit een coalitie van economen, journalisten en bedrijfsleiders, de zogenaamde Wahlalternative, waaruit begin 2013 AfD ontsproot. Hun doel: een kruistocht tegen de Eurozone. “In relatief korte tijd maakte de partij in 2015 de omslag naar een populistische partij met een rechts-radicale invulling”, vertelt prof. Kristof Steyvers (Universiteit Gent) ons. “De problematiek van vluchtelingen, asiel en migratie, alsook de wijzigende reactie van de Duitse regering hierop waren de katalysator van die omslag.”

Nein Mann!

Al sinds het ontstaan van AfD vallen verschillende groepen te onderscheiden binnen de partij: elke groep heeft haar eigen uiteenlopende doelen, en samen vormen ze wisselende coalities om de bovenhand binnen de partij te krijgen. Het veranderlijke karakter van de partij vindt dan ook zijn oorsprong in de samenstelling en de onderlinge verhoudingen van die groepen. Onder toenmalig partijvoorzitter Bernd Lucke bestond de partij vooral uit liberaal-conservatieve intellectuelen. De partij focuste toen vooral op economische en eurosceptische thema’s.

"Petry stond voor de verbreding"

In 2015 verenigden drie andere groepen binnen de partij zich tegen toenmalig voorzitter Lucke: de populisten onder Gauland en Meuthen, de ultranationalistische harde kern onder Poggenburg en Höcke en de mandaatzoekers onder Petry en haar echtgenoot Marcus Pretzell. Lucke en het leeuwendeel van diens entourage verlieten de partij om zich nadien te verenigen in LKR (Liberal-Konservative Reformer), waarna Petry het roer overnam. Onder Petry entte AfD zich onder meer op de vluchtelingenproblematiek. “Frauke Petry verpersoonlijkte de strijd rond de eerste omslag in de partij. Zij stond voor de verbreding richting populistisch-radicaal rechts”, stelt prof. Steyvers.

Ich will noch nicht gehen

“Maar de discussie blijft”, vervolgt professor Steyvers. “Hoe rechts kan je gaan in de Duitse politiek? Petry en de haren zijn behoorlijk radicaal, maar er zijn personen in de partij voor wie het gerust wat extremer mag.” Het is net die tweespalt die vorige maand voor discussie zorgde. Petry zette zich toen, met het oog op mogelijke coalities na de verkiezingen van 2017, af tegen uitgesproken racistische uitlatingen. Ultranationalist Höcke dreigde, tegen de zin van een aantal sterkhouders, uit de partij te worden gezet.

"Petry wilde de AfD richting centrum sturen, om zo Koalitionsfähig te worden"

“Dit soort discussies over verschillende visies, vaak gevat in een strijd rond specifieke personen, zie je uiteraard wel meer in partijen, zeker als ze van het nichetype zijn zoals de AfD. Ideologische en strategische overwegingen gaan zich dan vermengen. Dat alles wordt in de hand gewerkt door de eigenheid van de Duitse politiek, die vanwege de bekende historiek weinig op heeft met radicaal rechts, en door het kiessysteem vooral de twee grootste partijen bevoordeelt. De kleinere partijen dienen in eerste instantie over de kiesdrempel van 5% te geraken”, meent prof. Steyvers. “Petry wilde de AfD richting centrum sturen, om zo koalitionsfähig te worden”, vervolgt hij. “Ze dacht een deel de positie van de liberalen, die christendemocraten en socialisten klassiek bezitten in de Bundestag, in te nemen.”

Ich will noch ‘n bisschen Tanzen

“De AfD is er flink op achteruit gegaan in de peilingen. De nieuwe discussies over de koers van de partij, alsook de recente machtswissel, vallen hierin te kaderen. Petry wilde blijvend inzetten op regeringsdeelname, waarvoor ideologische matiging in haar ogen de voorwaarde was. Haar partij is haar daar duidelijk niet in gevolgd. In de aanloop naar het recente congres van Keulen bleek al dat ze steeds minder kans maakte om het gezicht van AfD te blijven bij de komende federale verkiezingen”, analyseerde Steyvers nog, “De partij is nu in handen van het duo Gauland - uit de nationalistische en conservatieve, radicaal-rechtse vleugel - en Alice Weidel, voormalig Goldman Sachs, alsook meer economisch-liberaal gericht. Het programma stelt scherp op maatregelen tegen de vluchtelingenstroom, ziet geen plaats voor de islam in Duitsland, wil het land uit de Eurozone, en stelt een actief bevolkingsbeleid voor.”

"AfD heeft een zweepfunctie op centrumrechts"

Hoe ziet de toekomst er nu uit voor de AfD? “Met deze wissel denk ik dat de partij voorlopig op overleven als nichepartij is aangewezen, om het traditionele scenario van de radicaal-rechtse flashpartij te vermijden. Het is nu dus meer een kwestie van de kiesdrempel te halen dan om een potentiële regeringspartner te worden. De komende maanden zal de strijd vooral tussen Merkels CDU/CSU (de christendemocratische partij) en SPD (de sociaal-democratische partij) gaan, zeker nu die laatste een nieuwe leider heeft. Martin Schulz. Schulz doet het dan ook goed in de peilingen”, aldus nog Steyvers.

“Ik schat de rol van AfD in die strijd vooral als nichespeler in, met een zweepfunctie op centrumrechts. Merkel zal op vlak van van immigratie en integratie wat rechtser tonen in de campagne door de Duitse identiteit en eenheid te benadrukken. CDU/CSU moet nu het opmerkzame, maar realistische alternatief bieden voor een te radicale koers", besluit hij.

Categorieën: Studentenbladen

Cultuuragenda

Schamper Daily - do, 04/05/2017 - 14:16
580CultuurMarthe ThysLive at De Mansion at Democrazy - Kenji Minogue11/05, Vooruit

Concert - Ey Dimitri. Ken dje mie nie, ti me Conny van Kenji. Moe kik betalen vo de pipi of ist bie mie vo nietnie? Ik weet niet of je zal moeten betalen voor de pipi, maar zeker is wel dat dit een topconcert wordt. Donderdag stellen de twee geschifte frontvrouwen van Kenji Minogue hun nieuwe album ‘En Dermee’ voor. Vette kitschy beats, nonsensicale West-Vlaamse teksten en no limits podiumgekte verzekerd. 

DOK – Het Rijk van de Vrouw14/05, DOK

Concert –  Kom zondagnamiddag even van achter je boeken (als je die überhaupt al hebt opengeslagen), en ga bij wijze van pauze eens met je gat gaan schudden op DOK. Het Rijk der Vrouw bestaat uit Isabelle Hellin en Nathalie Van Laecke die tussen de soep en de sanseveria’s de lekkerste plaatjes in de blender gooien. (Denk aan cocktailtunes, sexy sixties soul, en vergeten parels uit een jeugd die niet de onze was.) Bovendien is het gratis. De wereld is mooi.

Afsnis - ONS (Plaat Try-Out)17/05, Afsnis Bij St Jacobs

Concert – ONS is een tweekoppige band bemand door Joppe Tanghe en Joris Vergaert.  De twee stemmen van Joris en Joppe blenden tot een unieke sound met invloeden van verschillende genres als pop, blues en reggae. Ze vergeten al eens hun teksten en komen nonchalant over, maar laat net dat hun charme zijn. Wederom gratis. Ga genieten. Of pak nog eens een laatste tinderdate mee, voor u zich opsluit en achter de boeken langzaam sterft.

Café Video - DJ Shizze Le Sauvage20/05, Café video

Concert – U bent dan toch, omdat de examens echt wel dichtbij komen, achter uw boeken gekropen. Het gaat allemaal niet zo goed vooruit en bij pagina twaalf van het eerste boek geeft u het op. Voor nu dan. U besluit dat u nog voor een laatste keer stoom moet afblazen. Daarna zal het allemaal wel beter gaan. U trekt richting de oude Beestenmarkt waar Arne De wilde, aka DJ Shizzle Le sauvage, zaterdag eens draait zonder L (de L ontbreekt op het toetsenbord van café Video), maar wel met Benoît Eskill erbij. Voor een laatste keer voor de examens laat u nog eens een fris pintje uw keelgat binnen glijden. Voor de laatste keer. 

Categorieën: Studentenbladen

Getal van de Week: 800

Schamper Daily - wo, 03/05/2017 - 21:40
580OnderwijsSelin Bakistanli

Elk jaar reikt het Duurzaamheidskantoor de 'Groene Ruijter' uit, een award voor initiatieven die werken aan een duurzamere omgeving. Dit jaar ging de prijs naar ECOzy CORNER, een groep enthousiastelingen die oud papier herbruiken om er meubels van te maken. Niet zomaar oud papier: de initiatiefnemers zamelden hiervoor oude Schampers in. Voor hun eerste meubeltjes gebruikten ze zo'n 800 Schampers. De meubels zouden moeten dienen voor studentenhoekjes. Daarnaast zouden ze ook workshops willen organiseren om studenten te leren hoe ze oude Schampers en ander materiaal een tweede leven kunnen geven. Dat is dan meteen ook de enige reden die we kunnen verzinnen om ooit een Schamper niet mee te nemen. De tweede plaats was voor het project Innovation in Action, een zoektocht naar de best practices omtrent integratie van duurzaamheid in onderwijs. De Groene Ruijter werd in het leven geroepen om de strijd van Andreas De Ruijter voor een duurzamere wereld verder te zetten. Andreas was student Burgerlijk Ingenieur, bestuurslid van UGent1010, actief bij Transitie UGent en trekker van het project Urban Mining. Hij overleed in juli 2013 bij een val in de Plateau.

Categorieën: Studentenbladen

Pagina's

Abonneren op Vlaamse Vereniging van Studenten aggregator - Studentenbladen