Studentenbladen

"Onder ons-compromis kan niet omgezet worden in nieuwe beleidsstructuur"

Schamper Daily - wo, 07/06/2017 - 14:15
Lezersbrief prof. Bjorn De SutterLezersbrieven

Nu we voor de zesde ronde van de (vice)rectorverkiezingen staan en het stof ogenschijnlijk wat gaan liggen is, heb ik het programma eens herbekeken van de overblijvende kandidaten, alsook de extra uitleg en expliciete steun van de rechtstreeks betrokkenen op hun officieuze communicatiekanalen. Inhoudelijk lijkt het me allemaal prima, een mooie synthese van de belangrijkste punten uit de programma's van de eerste vijf rondes. Daar wil en hoef ik het verder niet over te hebben. De voorgestelde hervorming van het bestuur, en van de beleidsstructuur in het bijzonder, vind ik daarentegen problematisch. Dus daarover wil ik een aantal zaken kwijt, en een publiek debat lanceren. 

"Ik vind de voorgestelde hervorming van het bestuur problematisch"

Dat er aan de organisatie van het universiteitsbestuur moet gesleuteld worden, zou nu wel duidelijk moeten zijn voor iedereen. De huidige bestuursvormen hebben hun grenzen getoond, in het bijzonder via de daar onlosmakelijk mee samen horende verkiezingsdebacles, niet alleen in de afgelopen maanden maar ook in voorgaande jaren, op allerlei niveaus. Dat een instelling met de meest briljante geesten van het land zichzelf zo meerdere keren in de eigen voet kan schieten, is veelzeggend. De polarisering, onverzettelijkheid en verbetenheid van de kandidaten, en op sommige momenten het laakbare gedrag van hun achterban, hadden mijns inziens niet alleen met de kandidaten te maken en met hun inhoudelijke opstelling, maar ook vooral met de bestuursvorm en de al dan niet geheel of deels transparante, te beperkte dan wel te uitgebreide macht die de enkele verkozen kandidaten als latere mandaathouders toegedicht krijgen in het bestaande systeem.

"Een onder-ons-compromis kan niet zonder meer omgezet worden in een nieuwe beleidsstructuur"

Ik, en ik denk velen met mij, vinden dat een onder-ons-compromis tijdens verkiezingen niet zonder meer kan omgezet worden in een nieuwe beleidsstructuur. Omdat er nog te veel vragen rond zijn. Omdat er in de huidige, eerste versie allicht nog problemen zitten. Omdat er een veel bredere consultatie en reflectie over moet plaatsvinden met meer experten ter zake, die we in overvloed in huis hebben aan de UGent. Omdat het niet hoort, zelfs onkies is om de lopende verkiezingen en de structurele hervorming te koppelen op die manier. Het acute probleem dat zich gesteld heeft, namelijk een niet-selectie in een verkiezingsproces dat als doel precies selectie heeft, kan en mag je niet proberen op te lossen door meer kandidaten in het bad te trekken en te laten selecteren. Dat betekent evenwel niet dat het compromis dat de betrokkenen gemaakt en voorgesteld hebben eerloos is. Blijkbaar was de polarisering en de verkiezingsimplosie nodig als katalysator en als symptoom. Het valt best te verdedigen, of zelfs toe te juichen, dat de betrokkenen daaruit iets nieuws gekristalliseerd hebben, inclusief een concreet voorstel voor domeinen en kandidaten om mee aan de slag te gaan, vanuit de idee dat dit voor een breed draagvlak voor de hervormingen zou kunnen zorgen bij de achterban van de nu vele vicekandidaten en dat het ervoor garant kan staan dat alle bekommernissen vanuit alle hoeken ook effectief aanwezig zijn bij de toekomstige mandaathouders. Dat de hervorming van het bestuur en de beleidsstructuur gekoppeld wordt aan de verkiezingen, en dat de kandidaten de richting aangeven waarin ze willen evolueren, verdient volgens mij dus alle steun. Maar hun concrete voorstel niet. Het lijkt me cruciaal om de focus te verleggen van het toevoegen van extra mandaten naar een grondige hervorming, en het met name te hebben over de verantwoordelijkheden daarin van organen en mandaten. Niet concreet, want er is nog geen breed gedragen concrete invulling, maar wel conceptueel, dus op de grote principes en doelstellingen van de hervorming. Het moet dan gaan over de beleidsmakende, -voorbereidende, -ondersteunende, en -uitvoerende rollen van de diverse organen en mandaten. Daarover moeten het programma en de discussie over de hervorming van de beleidsstructuur gaan. Daarvoor volstaan de vele containerbegrippen uit het huidige programma niet: 'leiding geven', 'laten bijstaan', 'andere verhouding', 'krijtlijnen uitzetten', en 'participatief bestuur' lijken me niet meer dan goedbedoelde (want na de polarisatie sussende) vage taal, terwijl er nood is aan concrete mogelijke rolbeschrijvingen van alle betrokkenen in het bestuur. De politiek kan daar allicht enigszins als voorbeeld dienen, met de functies en onafhankelijkheid van kabinetten en ambtenarij t.o.v. elkaar.

Het zou daarbij van nederigheid getuigen als de kandidaat (vice)rector(en) kunnen toegeven dat sommige aspecten uit hun programma en hun eerste duiding nog niet eenduidig vastliggen en te nemen of te laten zijn, en zelfs ongelukkig gesteld zijn tot nu toe. Waarom zijn er bijvoorbeeld nog academische directeurs nodig naast die vicerectoren die al academici zullen zijn? De programmatekst van de huidige kandidaten laat dat nog open, en dat roept toch veel vragen op. Als er zoveel tijdelijke rollen bijkomen, dan kunnen die ook niet als fin de carrière-functies (binnen de UGent) gezien worden zoals de huidige rector en vicerector dat toch grotendeels zijn, maar moet het perfect mogelijk zijn om achteraf terug te keren naar de kerntaken (onderzoek, onderwijs, en dienstverlening) binnen de faculteiten. Hoe dat gefaciliteerd kan worden, daar moet nog over nagedacht worden. Wat bijvoorbeeld met lopende doctoraten als promotor? Kortom, de kandidaten doen er best aan toe te geven dat er eigenlijk eerst nog veel werk en reflectie nodig is. Dat het huidige onder-ons-compromis dus misschien een noodzakelijke stap was en een niet te stoppen richtingsverandering inluidt als ze nu met een twee derde meerderheid verkozen worden, maar ook niet meer dan dat. Hopelijk zien alle kandidaat (vicef)rector(en) en de kiezers in dat voorlopig enkel de richting telt, samen met het vertrouwen dat de voorgestelde ploeg bijeenbrengt, en dat vooral de principes, doelstellingen, en de ploeg ervan nu moeten geduid en door de kiezers beaamd worden, niet de concrete invulling. Er rest de kandidaten voldoende tijd tot de zesde ronde om hiernaar de evolueren. Of naar gelijkwaardige alternatieven, ik wil immers niet claimen het grote gelijk te hebben, enkel dat er meer nodig is, en beter mogelijk is, dan wat er momenteel in publiek gemaakte teksten neergeschreven staat.

"Er komt uit verschillende hoeken veel kritiek op de voorgestelde hervorming"

Uiteraard komt er overigens veel kritiek vanuit de verschillende hoeken op de voorgestelde hervorming, inclusief diverse directies. Zoals ik al aangaf zouden er een aantal moeten evolueren van beleidsmakend naar beleidsvoorbereidend, en -ondersteunend. Zo’n evolutie brengt sowieso conservatieve krachten naar boven, dat is de natuurlijke reflex des mensen. Zo'n evolutie zou evenwel tot een veel gezondere situatie kunnen leiden, waarin professionele managers die carrière maken binnen administraties en directies, en verkozen academici en hun kleine teams, met meer voeling met de faculteiten en hun werking, samen moeten werken om een beleid uit te stippelen en om te zetten. Een voordeel is dan dat men relatief onafhankelijk carrière kan maken binnen centrale administraties en directies, minder afhankelijk van tijdelijke grillen van een paar academici, en dat die administraties en directies kunnen focussen op ondersteunend, operationeel en organisatorisch werk, waar ze goed in zijn. Het voordeel voor de academici is ook duidelijk: ze krijgen dan de eindverantwoordelijkheid voor het beleid, het vastleggen van de richting van het beleid komt immers direct bij hun verkozenen te liggen.

Ik roep de kandidaten dus op om hun programma en hun doelstellingen te verduidelijken en zich nederig op te stellen met betrekking tot het huidige compromisvoorstel. Als ze hierin slagen, roep ik alle kiezers op de kandidaten te steunen in de zesde ronde.

Ik roep de gezagsdragende leden van onze universitaire gemeenschap overigens ook op om zich hierover publiek uit te spreken, meer dan dat tijdens de eerste vijf rondes gebeurd is. Ik vraag hen ook om zich publiekelijk uit te laten over laakbare activiteiten en uitingen die aan de oppervlakte zouden kunnen komen in de komende weken, niet door de kandidaten zelf maar door hun (zogezegde) achterban of door hun tegenstanders. De huidige toestand lijkt me vergelijkbaar met partijcongressen die hun fiat moeten geven voor een onderhandeld coalitie-akkoord. De onderhandelaars, in wie heel veel vertrouwen gesteld werd door hun achterban bij het ingaan van de onderhandelingen, moeten dan plots spitsroeden lopen. Er wordt terecht van hen verwacht dat ze het bereikte akkoord duiden, ze beschikken immers over veel meer informatie en het gestelde vertrouwen gaat toch gepaard met wat scepsis. Dus ze dienen opnieuw, en niet gratuit, het vertrouwen te verdienen om de volgende stap te zetten en effectief een machtig mandaat te verwerven. Ze worden op zo'n congressen steevast door bepaalde fracties als kleine of grote verraders weggezet. Wel, op het einde van zo'n congressen of als het uit de hand dreigt te lopen zijn het steevast de éminences grises van de verschillende fracties die hun verantwoordelijkheid opnemen, het woord nemen en de potentiële crisis bezweren door een voldoende grote meerderheid van de stemmende leden te overtuigen mee de stap, die deels een stap in het onbekende is, want samen met de "vijand" gezet wordt, effectief te zetten. En hen uiteindelijk nog met een goed gevoel, en een zoveelste erkenning van hun eigen ervaring en branie, naar huis laat gaan ook!
 

Categorieën: Studentenbladen

Klimaat ontkent bestaan mensheid

Schamper Daily - di, 06/06/2017 - 12:46
SatireWout Vierbergen

Na vele klimaattoppen bereiken wereldleiders een akkoord over de bestrijding van Klimaat. De heerschappij van Klimaat vormt al langer een grote bedreiging voor de mensheid. Tijd voor klimaatacties!

"Het is duidelijk dat Klimaat zich geen hol aantrekt van onze aanwezigheid op deze planeet. Bosbranden, overstromingen, hittegolven, orkanen … Het houdt niet op!" Zo opende Amerikaans president Donald Dump zijn laatste persconferentie. "Het is nodig dat we Klimaat op onze aanwezigheid op deze planeet wijzen. Alle handelsakkoorden met Klimaat zullen daarom opgeschorst worden. Voortaan handelen we enkel nog uit eigenbelang", vervolgt Dump. "De komende decennia zullen we de staatsschuld van Klimaat opeisen.”

"Klimaat staat al millenia bij ons in de schulden"

Met de klimaatacties hopen de regeringsleiders beslag te kunnen leggen op poolkappen en zuivere lucht. Millennialang al bewaakt Klimaat deze edele grondstoffen op de Noord- en Zuidpool. Door globale opwarming van de oceanen zullen gespecialiseerde eenheden echter de ijskappen omvormen tot een waterige substantie. "Het is een fenomenale strategie", reageren verschillende wereldleiders enthousiast. "Gesmolten ijs is immers makkelijker te transporteren én heeft een kleiner volume, wat het zaakje alleen maar goedkoper maakt." Omwille van de grote hoeveelheid en de kans op overstromingen is er nog geen consensus bereikt over de plaats van opslag van de vloeibare poolkappen.

Om Klimaat te beroven van zuivere lucht zal men subsidies uitreiken aan bedrijven die hun uitstoot van broeikasgassen verhogen. "Broeikasgassen besmetten zuivere lucht. Hierdoor is het mogelijk om zuivere lucht die ons toebehoort te identificeren. Klimaat verliest zo alle rechten op deze lucht aangezien broeikasgassen een humane creatie zijn", verduidelijkt bioloog Paul Cap. De opgeëiste lucht zal verzameld worden in bossen en andere natuurgebieden aangezien er op die plaatsen een natuurlijk tekort aan broeikasgassen is. "Nooit eerder zal onze aanwezigheid op deze planeet duidelijker geweest zijn. Klimaat zal hierdoor geïntimideerd zijn en zich terugtrekken."

"Klimaat zal geïntimideerd zijn en zich terugtrekken"

Ook Federaal minister van Duurzame Ontwikkeling Marie-Christine Marghem (MR) wil deze klimaatacties actiever steunen. "Elke vorm van steun aan Klimaat is voor ons te veel gevraagd", vertelt Marghem. "De Belgische economie is erg afhankelijk van vrachtverkeer én onze infrastructuur is verouderd. We moeten kiezen: ofwel zetten we in op een duurzamere ontwikkeling en vernieuwen we met oog op de toekomst, wat bakken geld zal kosten, ofwel schorten we de handelsakkoorden met Klimaat op. Mijn keuze is snel gemaakt", aldus Marghem.

Klimatologen benadrukken de enorme gevaren van de beoogde strategie. "De voorgelegde klimaatacties werken als een antibiotica voor de hele planeet. Er is een niet te verwaarlozen kans dat al het leven op aarde vernietigd zal worden door deze acties", zo luidt de conclusie van de klimaattop in Parijs.

Categorieën: Studentenbladen

Raad van Bestuur UGent neemt geen beslissing over meerdere vicerectoren

Schamper Daily - vr, 02/06/2017 - 13:32
OnderwijsSelin Bakistanli

De Raad van Bestuur van de Universiteit Gent boog zich vandaag over het voorstel om meerdere vicerectoren toe te laten bij het rectorale team van Rik Van de Walle en Mieke Van Herreweghe. 

Raad van Bestuur UGent

Van de Walle verzocht de voorzitter van de Raad, Sas van Rouveroij, om het voorstel als agendapunt bij hoogdringendheid op te nemen. Na beraad met onder andere zittend rector Anne De Paepe werd het agendapunt goedgekeurd ter stemming. In het voorstel pleit het kandidaat-duo, ondersteund door onder meer Guido Van Huylenbroeck en Sarah De Saeger, voor de mogelijkheid om meerdere vicerectoren, maximum vijf, te installeren naast de verkozen rector en vicerector. De Raad van Bestuur besloot vandaag echter om niet over het agendapunt te stemmen.

Compromis

Het voorstel kwam voort uit een compromis dat het enige overblijvende kandidaat-duo, Rik Van de Walle en Mieke Van Herreweghe, sloot met hun tegenstrevers uit de eerste cyclus van de rectorverkiezingen, Guido Van Huylenbroeck en Sarah De Saeger. Meer concreet willen Van de Walle en Herreweghe dat Van Huylenbroeck en De Saeger hun rectorale team komen vervoegen. Daarnaast zouden ze ook Herwig Reynaert en Isabel Van Driessche aanduiden als bijkomende vicerectoren. Een uitbreiding van het rectorale team, zoals dit nu op tafel ligt, lijkt meer voeten in de aarde te hebben dan initieel uitgedragen. De bestuursstructuur van de universiteit is vastgelegd bij decreet, en voorziet slechts één verkozen rector en één verkozen vicerector. Door het voorstel te agenderen op de Raad van Bestuur hoopten de kandidaten een positief advies voor de decretale wijziging te bekomen, dat nadien aan Vlaams Minister van Onderwijs, Hilde Crevits, gericht kon worden.

Drie musketiers

Drie geledingen in de Raad van Bestuur stelden zich voor de zitting van de Raad echter terughoudend op. De studenten, het Academisch Assisterend Personeel (AAP) en het Administratief en Technisch Personeel (ATP) schreven namelijk een gezamenlijk standpunt over het voorstel. Hoewel de drie genoemde geledingen goed overeenkomen en het wel vaker voor elkaar opnemen in de Raad van Bestuur, waar - net zoals bij de rectorverkiezingen - het Zelfstandig Academisch Personeel (ZAP) de doorslaggevende stem heeft, is het minder gebruikelijk dat ze zich daadwerkelijk samen achter één standpunt scharen. In hun standpunt benadrukken ze dat ze zich niet willen uitspreken over het principe van meerdere vicerectoren; inhoudelijk reageren ze dus niet op het voorstel. Volgens hen moet deze optie kaderen in een brede hervorming van de bestuursvorm, en niet in een voorakkoord dat werd gesloten tijdens een lopende verkiezing. Ze wensen zich dan ook niet te mengen in een lopende kiesverrichting door uitspraak te doen over het voorstel en de absolute neutaliteit te bewaren.

"Deze optie moet kaderen in een brede hervorming van de bestuursvorm, niet in een voorakkoord dat gesloten werd tijdens een lopende verkiezing"

"Pleidooien pro dit akkoord stellen dat dit voorstel enige vorm van rust kan brengen na de bitse verkiezingsstrijd, en op die manier verdere schade aan het imago van onze instelling kan verhelpen. Wij vinden niet dat dit als argument aangehaald kan worden om het voorstel in de huidige context te aanvaarden", klinkt het in het standpunt. De drie geledingen stellen voor om de beslissing uit te stellen en het voorstel op te nemen in de werkgroep Governance, waar een mogelijke nieuwe bestuursstructuur van de universiteit uitgewerkt wordt met het oog op de integratie van het UZ op 1 januari 2018.

Het verdict

Een beslissing over de brief en het voorstel blijft nu dus uit: de leden van de Raad van Bestuur besloten om niet te stemmen over de goedkeuring van het agendapunt. Bijgevolg werd ook niets besloten over de inhoud van het voorstel. De Raad probeert zo een verkeerd beeld dat geschetst zou kunnen worden in de media te vermijden en wil ook zo min mogelijk interveniëren in de gesprekken over de hernieuwde bestuursvorm.

De uitbreiding van het vicerectoraat zoals voorgesteld door Van de Walle en Van Herreweghe is gezien het decreet helemaal niet evident. Bijgevolg blijft dus ook de vraag of een stem voor het duo Van de Walle/Van Herreweghe ook een stem zal betekenen voor Van Huylenbroeck, De Saeger, Van Driessche en Reynaert voorlopig onbeantwoord.

De eerste stemronde van de tweede cyclus loopt van 19 juni tot 20 juni.

Categorieën: Studentenbladen

Op naar de tweede cyclus

Schamper Daily - wo, 31/05/2017 - 14:10
Rectorverkiezingen UGentOnderwijsSelin Bakistanli

De kandidaten voor de tweede cyclus van de rectorverkiezingen zijn bekend. Alleen Rik Van de Walle en Mieke Van Herreweghe dingen nog mee naar respectievelijk het rector- en het vicerectorkroontje. 

Kandidaten Guido Van Huylenbroeck en Sarah De Saeger gooiden de handdoek in de ring, waardoor ze de weg vrijmaakten voor Rik Van de Walle en Mieke Van Herreweghe. Aan de bekendmaking van hun hernieuwde kandidatuur was echter een eerder ongebruikelijk voorstel gekoppeld: Rik Van de Walle wil niet één maar vijf vicerectoren in zijn rectoraal team. 

Stratego

Niemand minder dan voormalige tegenstanders Guido Van Huylenbroeck en Sarah De Saeger zullen het duo vervoegen. Daarnaast kunnen ze ook op de steun rekenen van Herwig Reynaert, de decaan van de Faculteit Politieke en Sociale Wetenschappen. Fun fact: Reynaert werd in de wandelgangen al genoemd als de kandidaat-vicerector die samen met zittend rector Anne De Paepe zou opkomen. Isabel Van Driessche, professor aan de Faculteit Wetenschappen en tevens lid van de Raad van Bestuur van de Universiteit Gent, zou de vijfde vicerector zijn. "Een divers en evenwichtig team", beschrijft Van de Walle het sextet, dat bovendien ook zes verschillende faculteiten vertegenwoordigt. De beleidsdomeinen die hij voor zijn vicerectoren op het oog heeft, geeft hij ook al mee: De Saeger zou onderzoek en valorisatie op zich nemen, Reynaert de maatschappelijke betrokkenheid, externe relaties, communicatie en duurzaamheid, Van Driessche gaat voor de HR en carrièremanagement, Van Herreweghe voor onderwijs en diversiteit en ten slotte mag Van Huylenbroeck zich bezighouden met internationalisering en financiën. "Elk teamlid afzonderlijk wordt voorgesteld omdat hij of zij over de nodige expertise en ervaring beschikt," verzekert Van de Walle. Hoe het team de samenwerking met de verschillende directeurs en diensthoofden, die ook actief zijn op deze domeinen, ziet, werd nog niet geconcretiseerd.

"Wij zijn een divers en evenwichtig team" - Van de Walle

De weg naar Crevits

"Tijdens een half time kan je toch niet ineens de regels veranderen?" zei voorzitter van de kiescommissie Sas van Rouveroij nog bij het bekendmaken van de resultaten van de vijfde stemronde van de eerste cyclus. Het kiesreglement, en dus zowel de vereiste tweederdemeerderheid als het opkomen in duo's, blijven gehandhaafd. Van de Walle en Van Herreweghe zullen bijgevolg noodgedwongen als duo, en niet als sextet, moeten opkomen in deze tweede ronde. In de huidige bestuursstructuur van de UGent is er bovendien maar plaats voor één rector en één vicerector. Om hun project te verwezenlijken moet er een decreetswijziging door het Vlaams Parlement komen. Van de Walle verzocht van Rouveroij, die toevallig ook voorzitter van de Raad van Bestuur is, om het voorstel voor te leggen aan de Raad van Bestuur als agendering bij hoogdringendheid. Op 2 juni zal de Raad Van Bestuur zich uitspreken over de mogelijkheid voor extra vicerectoren. Bij een positief besluit zal de Raad zich richten aan de Minister van Onderwijs Hilde Crevits om hiertoe de nodige initiatieven te nemen. Bij de komende cyclus blijft de keuze alvast beperkt: het wordt kiezen voor het duo Van de Walle-Van Herreweghe of de blancostem, een uitgesproken tegenstem.

Pro en contra

Alle studentenvertegenwoordigers in de Raad van Bestuur bekijken het voorstel met argwaan. "Doordat de samengesmolten kandidatenduo's aan de Raad van Bestuur vragen om zich uit te spreken over hun voorstel, vragen ze de facto dat we ons zouden mengen in een lopende kiesverrichting. Het lijkt ons echter belangrijk om de neutraliteit te bewaren", klinkt het bij studentenvertegenwoordiger Dries Van Langenhove. "Snel reglementen aanpassen en een op maat gemaakt compromis goedkeuren zou overigens geen teken zijn van goed bestuur. Het verleden heeft al uitgewezen dat dit niet altijd tot een optimale oplossing leidt." Michiel Haegeman voegt hier nog aan toe dat de piste van meerdere vicerectoren een interessante optie kan zijn, maar dat dit bestudeerd moet worden in een bredere context. "Voorstellen zouden beter komen uit een overlegmoment waarin alle geledingen de nieuwe structuren deftig kunnen uitwerken en bediscussiëren", klinkt het nog bij Sarah Van Acker.

"Snel reglementen aanpassen is geen teken van goed bestuur" - Van Langenhove

Ook op de sociale media zijn de stemmen verdeeld. Het voorstel wordt enerzijds warm onthaald door zij die de verkiezingshetze beu zijn en in dit idee een mooi compromis zien. Anderzijds hebben mensen ook bedenkingen bij de uitbreiding naar vijf vicerectoren. Zo zijn ze alle vijf lid van het Zelfstandig Academisch Personeel (ZAP), en vraagt men zich af waarom overige geledingen niet in aanmerking komen voor het vicerectoraat. Nog anderen hadden het over 'postjes verdelen' en 'koehandel'. Ook vroegen sommigen zich af waarom er een package deal voorgeschoteld wordt en ze niet per vicerector afzonderlijk kunnen stemmen. De eerste stemronde, die doorgaat van 19 tot 20 juni, moet uitwijzen wat de universitaire gemeenschap vindt van dit compromis.

* 19 tot 20 juni: eerste stemronde
* 21 tot 22 juni: tweede stemronde
* 23 tot 24 juni: derde stemronde
* 26 tot 27 juni: vierde stemronde
* 28 tot 29 juni: vijfde stemronde

Categorieën: Studentenbladen

"Voor mensen met Down lukt het steeds NIPT niet"

Schamper Daily - di, 30/05/2017 - 20:51
OpiniePieter De Smet

De NIP-test wordt voortaan nagenoeg volledig terugbetaald. Dat in het maatschappelijke debat nog te weinig plaats is voor mensen met een beperking, zorgt voor een negatieve stigmatisering waardoor toekomstige ouders vaak gebrekkig geïnformeerd worden. Dat vindt Pieter De Smet, leider bij de AKABE-scouts (scoutsgroep voor mensen met een mentale beperking in Gent, red.). 

Pieter De Smet

Teleurgesteld. Onverzadigd. Een tikkeltje kwaad. Met die gevoelens lees ik sommige berichten over de opsporing van Down- en andere syndromen bij ongeboren kinderen. Zo ook het bericht dat de afgelopen dagen in de media verscheen over de nakende en nagenoeg volledige terugbetaling van de Niet Invasieve Prenatale Test (NIP-Test) waarmee onder andere het Downsyndroom kan worden opgespoord. 

Het feit op zich dat zo’n test wordt terugbetaald is in se weliswaar geen schande, noch is het een primeur voor een land om die test zo goedkoop aan te bieden. Onder meer in Denemarken en IJsland is de NIP-test een vrij standaard onderdeel van de gezondheidszorg.

"De klinische benadering van de NIP-test voor aanstaande ouders is problematisch"

Wat wel problematisch is: de klinische benadering van de NIP-test voor aanstaande ouders. Ouders die te horen krijgen dat hun kind met het syndroom van Down zal geboren worden, krijgen vaak met een gebrekkige informatiestroom over de aandoening te maken (en daarnaast stoten op uitspraken als 'een kind met het syndroom van Down ter wereld brengen is immoreel'), voor begeleiding zijn er her en der te weinig middelen. Het gevolg is dat veel ouders in dat geval voor – de voor hen vaak zware keuze van - een abortus opteren.

Het is geen fout van de ouders om voor die mogelijkheid te gaan, net als het geen fout is te besluiten het kind toch ter wereld te brengen. En daar wringt vandaag precies het schoentje. Door een gebrekkige maatschappelijke aandacht voor personen met een beperking, is er ook een fundamenteel gebrek aan kennis en begrip voor mensen met een beperking in het algemeen, en mensen met het syndroom van Down in het bijzonder ('mongool' is overigens nog steeds een populair scheldwoord op menige Vlaamse speelplaats). Laat staan dat er een spontane openheid ten opzichte van mensen met het syndroom is. Dat heb ik zelf gemerkt als leider in een AKABE-scouts, waar veel kinderen en jongeren met het syndroom van Down bijzonder aandacht krijgen.

Ouders die dus te horen krijgen dat hun kind het Downsyndroom of een andere trisomieafwijking heeft, worden dus vaak vooral met de negatieve effecten van de afwijking geconfronteerd, ook in de medische wereld. Zo getuigde Eline Zenner, een moeder met een dochter met het syndroom in ‘De Ochtend’ op Radio 1 afgelopen maandag dat “dokters vaak onomwonden tegen moeders in spe [zeggen] dat ze zelf nooit een kind met het syndroom van Down zouden willen”.

"Er is een gebrek aan stemmen van personen met een beperking in het maatschappelijk debat"

Hoe komt dat? Wel, allereerst is er natuurlijk het gebrek aan stemmen van personen met een beperking in het maatschappelijke debat. Een debat dat overigens maar moeizaam wordt gevoerd, en dat op niet al te veel interesse moet rekenen van de publieke opinie. Andere maatschappelijke minderheidsgroepen krijgen vaak het debat en de aandacht wel.

Daarnaast is er de grote ‘nutsvraag’ die kinderen met zich meebrengen. Het idee van kinderen brengt vaak het idee van voortschrijdende trots mee. Het idee dat wat (en liefst véél) bereikt moet worden met die kinderen, en dan vooral dat ze zelfstandig kunnen ouder worden. Hoewel dat an sich een te cynische benadering is van ons maatschappijbeeld, speelt het wel degelijk een rol in de beslissing die veel ouders moeten nemen. Tot spijt van wie’t benijdt.

Tot slot heeft de mogelijkheid tot zelfbeschikking een keerzijde. De mogelijkheid tot de keuze stelt je – of je het wilt of niet – voor voldongen feiten. Want, willen of niet, vroeg of laat moet je je als ouder verantwoorden tegen iets (een publieke instelling via informele contacten) of iemand (in de sociale context) en een antwoord bieden op de vraag ‘Waarom heb je het eigenlijk gehouden?’. Een vraag die geen mens met een kind zonder beperking moet verwachten. Omdat je de vraag niet hoort te krijgen als ouder. Net omdat zelfbeschikking zo’n hoog goed is.

'"Mongolen' zijn de max. Nu de rest van de maatschappij nog overtuigen"

Er zijn wel degelijk veel VZW’s en maatschappelijke actoren die mensen met het Syndroom van Down als een meerwaarde voor deze maatschappij ervaren. Ook zijn er tal van sociale initiatieven om mensen die ouders worden van een kind met Down bij te staan en op te volgen. NIP-testen terugbetalen is een goede zaak, een maatschappelijke discussie ten gronde over mensen met een beperking daarnaast voeren zou nog veel beter zijn. 'Mongolen' zijn de max. Nu de rest van de maatschappij nog overtuigen.

Categorieën: Studentenbladen

"Uit de clash der ideeën is iets beters ontstaan"

Schamper Daily - ma, 29/05/2017 - 11:33
Open brief Sarah De SaegerLezersbrieven

Guido en Sarah

Beste student

Beste kiezer

 

Van 29 tot 31 mei kunnen (opnieuw) kandidaturen voor de mandaten van rector en vicerector worden ingediend. Wij hebben besloten om dit niet opnieuw te doen maar een team te vormen met Rik en Mieke, en op die manier samen onze schouders te zetten onder een ambitieus toekomstproject voor onze universiteit. Zoals gevraagd door vele kiezers zijn we tijdens de onderbreking van de kiesverrichtingen samen gaan zitten en hebben we getracht om bruggen te bouwen. We zijn daarin geslaagd: we hebben een akkoord bereikt over een inhoudelijk programma voor de komende vier jaar en over de wijze waarop wij bij de uitvoering ervan zullen worden betrokken.

Voor ons zijn belangrijke punten daarbij dat:   

  • de belangrijkste  inhoudelijke punten uit ons programma worden meegenomen, zoals de scheiding van strategische en operationele aansturing, de eindigheid en decumul van beleidsmandaten, de uitbouw van een permanent postdoctoraal kader voor de ondersteuning van onderzoeksgroepen, het inzetten op een betere doorstroom van studenten via betere onderwijsbegeleiding en een adequate IT-ondersteuning, de versterking van het internationaliseringsbeleid, het werk maken van transdisciplinair onderzoek en een adequate basisfinanciering voor onderzoeksgroepen,  de expliciete erkenning van de belangrijke opportuniteiten die de re-integratie van het UZGent biedt (creatie van een 'Academisch Gezondheidssysteem Universiteit Gent'), een ambitieus gender- en diversiteitsbeleid, het inzetten op minder administratie en betere dienstverlening o.a. via servicecentra in de faculteiten, ...
  • een nieuwe governance-structuur zal worden uitgewerkt, waarbij een versterkt rectoraal team het strategisch en conceptueel beleid vormgeeft binnen de krijtlijnen die worden vastgelegd door de Raad van Bestuur, in overleg met en ondersteund door de beheerders en de (academisch) directeurs.
  • tegen  de verkiezing van de RvB-leden in 2018 ook de andere bestuursorganen zijn hertekend zodat een moderne transparante bedrijfsvoering en managementstructuur kan worden geïmplementeerd.
  • aan de RvB en de decreetgever gevraagd wordt om de mogelijkheid te creëren (ook decretaal) om extra vicerectoren aan te stellen. Indien dit tegen de verwachtingen in niet zou kunnen, zullen Rik en Mieke ons toch betrekken bij een rectoraal team dat ruimer is dan alleen maar de verkozen rector en vicerector, zij het dan met een andere titulatuur.
  • de manier waarop extra vicerectoren zullen worden voorgedragen en aangesteld, volledig transparant zal zijn. Het ligt voor de hand dat in fine de Raad van Bestuur deze extra vicerectoren zal aanstellen (net zoals de RvB in fine ook de verkozen rector en vicerector aanstelt). Om onmiddellijk van start te kunnen gaan met een versterkt rectoraal team, en om de garantie te hebben dat onze betrokkenheid geen dode letter blijft, zullen Rik en Mieke in hun verkiezingscommunicatie volkomen transparantie bieden omtrent de samenstelling en de beoogde beleidsdomeinen van het rectorale team waarmee ze de komende jaren aan de slag willen gaan, zodat de kiezers zich hierover in alle openheid kunnen uitspreken. De beleidsdomeinen waarop zal worden ingezet binnen het beoogde rectorale team zijn algemeen beleid (rector: Rik); onderzoek en valorisatie (Sarah), onderwijs en diversiteit (Mieke), internationalisering en financiën (Guido), maatschappelijke betrokkenheid, externe relaties, communicatie en duurzaamheid (Herwig Reynaert), HR en carrièremanagement (Isabel Van Driessche). Deze laatste bevoegdheden werden toegevoegd omdat we de invulling van de maatschappelijke rol van onze universiteit en de hertekening van het aanwervings- en evaluatiebeleid, het bieden van carrièreperspectieven aan onderzoekers en ATP, talent scouting, excellentiebeleid, enz. van cruciaal belang vinden in het nieuwe beleid. We zijn ervan overtuigd dat we op die vlakken belangrijke stappen kunnen zetten, samen met de directies en de faculteiten.
  • er geen hiërarchie zal worden geïnstalleerd tussen de vicerectoren en dat de keuze van de vicerector(en) die zullen opgenomen worden in beleids- en adviesorganen louter zal afhangen van hun expertise.

"Deze consensus komt tegemoet aan het algemeen belang van de UGent"

Gegeven deze afspraken zijn we ervan overtuigd dat de realisatie van dit akkoord veel beter is dan een aanhoudende kiesstrijd met verdere polarisatie en ongekende gevolgen. Wij staan ten volle achter dit akkoord en zullen ons niet opnieuw kandidaat stellen. We vragen onze kiezers dan ook begrip voor onze keuze, die mede is ingegeven door de historische kans om een nieuwe governance-structuur met meerdere vicerectoren te kunnen realiseren, en een aantal principes inzake degelijk bestuur te kunnen waarmaken, zonder de UGent verder in een uitputtende verkiezingsprocedure mee te sleuren. We zijn ervan overtuigd dat deze consensus tegemoet komt aan het algemeen belang van de Universiteit Gent.

We hopen daarom dat deze nieuwe aanpak en het rectorale team dat Rik en Mieke zullen voorstellen op jullie massale steun mag rekenen bij de verkiezingen op 19 juni.

 

Samen met Rik en Mieke hebben we de voorbije weken bruggen gebouwd en verzoening nagestreefd. Uit de clash der ideeën is gaandeweg iets beters ontstaan. We zijn trots op het feit dat ons dat gelukt is. Als jullie dit op 19 juni steunen, wordt 2017 écht een jaar om nooit meer te vergeten!

 

Guido en Sarah

 

 

Categorieën: Studentenbladen

Colofon

Schamper Daily - vr, 19/05/2017 - 00:37
581Onderwijs

Redacteurs

Joline ‘Fan Bingbing’ Vermeulen,

Elisabeth ‘Akane Tsunemori’ Goethals,

Shauni ‘Kurasawa’ De Gussem,

Laura ‘Mao Zedong’ Massa,

Pieterjan ‘Yuan Shikai’ Schepens,

Arthur ‘Chiang Kai-shek’ Joos

Emilie ‘Osamu Tezuka’ Devreese,

Selin ‘Cixi’ Bakistanli,

Kasper ‘Ri Chun-hee’ Van Parys,

Aaricia ‘Peng Liyuan’ Lambrigts,

Olivier ‘Ken Watanabe’ Vander Bauwede,

Nicolas ‘Sessue Hayakawa’ Van Laere,

Wouter ‘Hirohito’ Derycke,

Lieselot ‘Lotje’ Le Comte,

Lorenz ‘Kim Jong-un’ Kempeneers,

Loïs ‘Michelle Yeoh‘ Savat,

Sarah ‘Masako’ Van Meel,

Tom ‘Meiji Tenno’ Antonissen,

Marthe ‘Lucy Liu’ Thys,

Chloë ‘Murasaki Shikibu’ Van Gelder

 

 

 

 

 

Medewerkers

Hendrik ‘Yukio Mishima’ Taelman

Wout ‘Tojo Hideki’ Vierbergen

 

Eindredactie

Emilie Devreese, Laetitia ‘Soong Mei-ling’ Mouton, Pieterjan Schepens, Loïs Savat, Kasper Van Parys, Wout Vierbergen, Arthur Joos, Laura Massa, Elisabeth Goethals, Olivier Vander Bauwede

 

Cartoons en illustraties

Emilie Devreese,

Shauni De Gussem,

Lieselot Le Comte,

Ann ‘Murakami’ Vanderheyden,

Lorenz Kempeneers

 

Foto’s

Arthur Joos,

Laura Massa,

Elisabeth Goethals,

Shauni De Gussem

 

 

Cover

Ine ‘Hokusai’ T'sjoen

 

Categorieën: Studentenbladen

De verteller vertelt

Schamper Daily - do, 18/05/2017 - 23:24
581SatireWouter De Rycke

Volgende maand verschijnt naar aanleiding van de veertigste verjaardag van ‘Studentenschetsen’ een langverwachte nieuwe druk van Vlaanderens meest obscure cultroman. Voor de gelegenheid heeft auteur en hoogleraar Herman Vincke een nieuw voorwoord geschreven voor zijn eerste en enige boek. Een voorpublicatie.

Deze morgen heb ik in mijn lavabo gepist. Dat schrijf ik niet om met een studentikoos aandoende anekdote bij wijze van captatio benevolentiae al vanaf het begin de sympathie van mijn publiek te winnen. Ten eerste omdat dat debiel zou zijn. Ten tweede omdat, als je dit leest, dierbare lezer, dat betekent dat je allicht mijn boek al gekocht hebt, en ik niet inzie waarom ik nog iets zou moeten toevoegen aan hetgeen de marketingafdeling van de uitgeverij voor mij al zo goed heeft gedaan. Ik heb het ook niet geschreven om mijzelf de air aan te meten van de oudere kunstenaar aan de rand van de maatschappij. Zo een die, ondanks zijn marginale status, toch doorheen de duisternis van zijn armoedig bestaan van de luizen, de onverzorgde baard, het vieze appartement en de lege Carablikjes, het tragische licht van zijn talent laat doorschijnen in een aantal korte experimentele romans. Om vervolgens – ocharme – een vroege dood te sterven. Waarna zijn literaire nalatenschap hoofdzakelijk dient om generaties jongens met baarden en te lang en te vettig haar toe te laten zich in de broek te zeveren van meisjes die aan het KASK studeren om hun ouders te pesten – hoe nobel dergelijk doel ook moge zijn. Neen, ik heb geschreven dat ik in mijn lavabo heb gepist omdat ik in mijn lavabo heb gepist. Je kan dat verbloemen zoveel je wilt, maar als het erop neerkomt heeft een vijfenzestigjarige man met een lichte kater en enkel een overhemd aan zich boven zijn wastafel gemanoeuvreerd, daarbij zijn knie gestoten, godverdomme gemompeld tegen zijn andere zelve – wallen, oudemannenborsthaar, ochtendstoppel, sigaret – aan de overzijde van de spiegel, om vervolgens net genoeg druppels uit te storten om een espressokop van tegenwoordig mee te vullen. Waarmee ik maar heel zijdelings iets wil zeggen over de tearooms – excuus, ‘koffiebars’ – die hier in de stad momenteel in de mode zijn. En het waarom van dat alles? Mijn wc was kapot.

"Het waarom van dat alles? Mijn wc was kapot"

 

Zo prozaïsch kan het leven zijn.

De anekdote van hierboven breng ik met een punt. Voor de gelegenheid van deze paar woorden aan het begin van de nieuwe editie van ‘Studentenschetsen’ heb ik nog eens een vergeeld exemplaar van de eerste druk uit '77 doorbladerd. Godverdomme, wat voor een eersteklas bucht was dat wel niet. Natuurlijk is het onvermijdelijk dat wanneer een schrijver op middelbare leeftijd werk herleest van toen hij nog geen vergevorderde rookrochels ontwikkeld had, hij een zekere huivering niet kan onderdrukken. Maar hier verdien ik echt wel een prijs. Natuurlijk zie ik mijn aantrekkingskracht. De drank. De drugs. De hedonistische feesten. De expliciete seksscenes. Maar de gebreken zijn navenant. De picareske gevatheid van het cynische hoofdpersonage dat vooral diepe onzekerheid moest verbergen. Het episodische karakter dat mijn gebrek aan ideeën voor een deftige plot moest verbergen. Niettemin kunnen de sociaal onaangepaste rotapen in elke nieuwe generatie er niet genoeg van krijgen. Zelfs mijn manuscripten zijn in vraag tegenwoordig. Een aantal jaar geleden vroeg een doctoraatsstudente uit Leiden mij om de ‘papieren’ die ik tijdens het schrijven gebruikt had. Welke papieren? Gewoon. Papieren. Ze wou mij er zelfs voor vergoeden. Dus ik deed wat elke respectabele homme de lettres zou doen in zo’n situatie, en nam mijn prullenbak vast en kribbelde op het eerste beste stuk verfrommeld kladpapier passages uit mijn boek, aangevuld met complete bullshit als ‘Verder opzoeken in het dwaallicht, pg. 116’, ‘Waarom doet hij dit? Voor zijn moeder? Oedipus is gedateerd’, ‘Aimez ceux que vous commandez. Mais sans le leur dire’, et cetera. In één ervan had ik, puur voor de leut, ‘Zuig mijn slappe lul’ in potlood in de marge geschreven, en vervolgens half uitgegomd. Het heeft een week geduurd vooraleer ik werd opgebeld met de vraag wat ik daarmee bedoelde. Twee dagen later kwam ze naar mijn appartement en kwam ze het te weten.

"Twee dagen later kwam ze naar mijn appartement en kwam ze het te weten"

 

Maar ik dwaal af.

Het voornaamste dat mij opviel bij het herlezen van ‘Studentenschetsen’ was de vitaliteit waarmee het indertijd geschreven was. De urgentie. De overtrokken en daarom meer dan terechte gravitas. Het gebeurde allemaal in een waas. Net afgestudeerd en met een broek vol goesting en zelfoverschatting werkte ik het in één zomer af, overtuigd van mijn goddelijk talent en tomeloze ambitie, furieus tikkend op mijn schrijfmachine in de paar uren in de namiddag waarin ik wakker was doorheen nachten vol dronken en gedrogeerde viespeukerij in de cafés van Brussel en de slaapkamers van Amsterdam. Allemaal was het geregeld. Neen, wat zeg ik, gepredestineerd! In een fantastische roman à clef zou ik mijn onthutsende debuut maken, waarin ik zowel pakkend een universele tijdgeest zou vatten, als met de walgelijk lege poseurs van mijn generatie en mijn hippe stedelijke milieu zou afrekenen. Een milieu waarvoor ik – onbegrijpelijk genie voor gewone stervelingen – in al mijn diepe complexiteit evenveel afkeer als aantrekking voelde. Hierop zouden tien jaren volgen waarin ik, ondanks een smachtend publiek, geen enkele roman zou publiceren. Neen, ik zou die jaren doorbrengen in een blokhut in de bossen. Lezen, studeren, experimenteren, filosoferen! De ware aard van het bestaan doorgronden! Net wanneer het Nobelprijscomité alle hoop om mij ooit eens in levende lijve te mogen eren zou opgeven, herrijs ik als de feniks uit zijn as. De volgende tien jaren schenk ik het ene meesterwerk na het andere edelmoedig aan de wereld. Hierop volgt het pensioen. Gezeten aan het hoofd van een lange tafel in het zonovergoten terras van mijn Franse wijngaard overschouw ik, mijn enorme pens immer gehuld in vuilwit marcelleke, tevreden het ravotten van mijn talloze kleinkinderen. De tuinman klaagt bij mij dat twee van mijn kleine jongens schaamteloos de rok van zijn ravissante zeventienjarige dochter hebben opgetild, een heldendaad die ik alleen maar kan belonen met een clandestiene fles wijn en een vette knipoog. Ten slotte zou mijn legende aan zijn einde komen wanneer mijn allerkleinste mij levenloos aantreft tussen de wijnranken. Geveld door wat charlatans van dokters een hartaanval zouden noemen, maar waarin ieder rationeel mens niets anders dan een terechte straffe Gods voor deze nieuwe Icarus zou herkennen. Postuum ziet het koningshuis zijn fouten in en verheft mij in de adelstand. Bovenal zou men mij herinneren voor mijn hartveroverende bescheidenheid.

"Postuum ziet het koningshuis zijn fouten in en verheft mij in de adelstand"

Godverdomme, wat was ik een aansteller.

En dat brengt mij terug naar het heden en de realiteit. Ik heb één B-roman geschreven. Ik ben buitengesmeten aan het unief. Ik ben oud. Ik heb een kater. Mijn knie doet zeer. Ik heb in een lavabo gepist. Het leven geeft je niet altijd wat je ervan verwacht. Je kan dat een platitude van mijn kant noemen, en ik kan jou een onnozele snotaap noemen die wat meer respect moet hebben voor zijn ouderen, maar je ziet zelf wel in dat zo’n stellingenoorlog niemand verder helpt. Het belangrijkste punt is dat mijn boek nog eens gelezen wordt, het voorschot van de uitgever royaal was, en dat ik nog altijd kan doen wat ik doe. Dat gezegd zijnde, merk ik dat het intussen al vier uur in de namiddag is. Wie wil, mag mij een trappist trakteren. Ge vindt mij in het Foefke.

"Je kan het een platitude van mijn kant noemen, en ik kan jou een onnozele snotaap noemen"

Gent, 18 mei 2017

Herman Vincke

Categorieën: Studentenbladen

Dubbele cohorte: Het geduld van de medische wereld is op!

Schamper Daily - do, 18/05/2017 - 21:21
lezersbrief581Onderwijs

Al 6 jaar is geweten dat de basisopleiding geneeskunde gereduceerd zou worden van 7 naar 6 jaar. De minister van Volksgezondheid en Sociale zaken heeft tot nu toe amper iets ondernomen om oplossingen te voorzien voor de dubbele cohorte studenten Geneeskunde die volgend academiejaar (17’-18’) afstuderen. Deze problematiek is nationaal: zowel de Vlaamse als Franstalige studenten worden hiermee geconfronteerd. We willen daarom vier grote, gemeenschappelijke problemen aankaarten. 

In de eerste plaats is er een ernstig tekort aan kwalitatieve opleidingsplaatsen. Dit zijn de plaatsen waar afgestudeerde basisartsen hun vervolgopleiding voor een bepaald specialisme voltrekken. De planningscommissie kwam in december 2016 met cijfers naar buiten die aantonen dat er op dit moment nog een tekort is van 1200 opleidingsplaatsen. Het probleem situeert zich voornamelijk in de specialistische opleidingen, daar er bij de huisartsen een structurele oplossing gekomen is via een interuniversitaire samenwerking. 

Een tweede probleem is het plotse voorstel van het kabinet De Block om de ManaMa van de huisartsenopleiding te reduceren van 3 naar 2,5 jaar. Hierbij zouden de zes maanden ziekenhuisstages wegvallen. Dit zou een gemakkelijke besparing van zeven miljoen euro voor de overheid betekenen en eventueel zorgen voor wat meer opleidingsplaatsen in de ziekenhuizen. Het zou echter rampzalige gevolgen kunnen hebben voor onze gezondheidszorg: Belgische huisartsen zouden niet langer voldoen aan de Europese normen, waardoor ze hun Europese erkenning zouden verliezen en zowaar ‘tweederangsartsen’ zouden worden in Europa. Ook de beoogde verbetering in de samenwerking tussen eerste-, tweede- en derdelijnsgezondheidszorg komt zo in het gedrang.

Onze derde bezorgdheid zijn de 000-RIZIV-nummers. Elke erkende arts krijgt een RIZIV-nummer. Een 000-nummer is een bijzonder nummer dat onder meer wordt toegekend aan diegenen die niet kunnen doorstromen naar een verdere specialisatie of artsen die in België geen equivalent van hun buitenlands diploma verkrijgen. Met een 000-RIZIV-nummer kan een arts echter enkel werken onder voogdij van een arts met een volwaardig RIZIV-nummer. Als geneeskundestudenten vrezen wij dat deze 000-nummers aangewend zullen worden als een oplossing voor de dubbele cohorte: wie geen opleidingsplaats vindt, wordt gedwongen in dit 000-statuut.

Een laatste doch de belangrijkste hindernis is het gebrek aan financiering voor deze problematiek. We stellen vast dat Minister De Block liever investeert in bijvoorbeeld de ontwikkeling van dure apps, digitalisering en andere investeringen dan in de opleiding van toekomstige artsen. Zonder adequate financiering bestaan er echter weinig constructieve oplossingen voor het probleem van de dubbele cohorte, zeker nu het al zo laat is. Bovendien blijkt uit onderzoek dat elke euro geïnvesteerd in onderwijs en gezondheidszorg de economie op termijn geld oplevert. Het gaat om de artsen van morgen, om de gezondheidszorg van morgen, het behoud van de kwaliteit van geneeskunde in België en dus ook om uw gezondheid!

 

 

Deze lezersbrief werd ingekort. De volledige versie van het persbericht vindt u online. 

Categorieën: Studentenbladen

Cultuuragenda

Schamper Daily - do, 18/05/2017 - 16:37
581CultuurMarthe ThysCAMPO, Boris Van Severen & Jonas Vermeulen - The only way is UP
24-26/05, CAMPO


Theater- In 'The only way is UPkomen vier hoofdpersonages aan het woord op verschillende sleutelmomenten in hun leven: als kind, puber, jongvolwassene, dertiger, veertiger en vijftiger. Dit alles begeleid door hun zelfgeschreven soundtrack, gebracht door twee dj-booths die live muziek én (neon-)quotes tegen elkaar op samplen. Een elektro-opera, zo u wil. Hun inspiratie halen ze onder meer bij 'The Up Serie's (BBC). Boris en Jonas zoeken het antwoord op vragen omtrent ouder worden. Hoezeer verandert je houding tegenover bepaalde thema’s naarmate je ouder wordt? In hoeverre is de manier waarop je in het leven staat al van jongs af aan bepaald? Ze zoeken het uit in een voorstelling over alledaagse dingen, in een surreëel universum dat alles wegheeft van een langgerekte lsd-trip. Joepie, drugs!
 

WAAS- Vagabundos - Libido - Album Release Party
27/05, WAAS


Concert - Deze multiculturele band bestaat uit Adam Wilson (zang), Chilli Bundo (gitaar), Saulo Soneghet (gitaar), Woodie Two-Dread Bundo (bas), Simon Zweers (drum) en Luna Boone (saxofoon). Na het succes van hun eerste EP 'Never Beg A Beggar' , die ze uitbrachten in 2015, zijn ze niet meer te stoppen. Met een tour in UK en Brazilië achter de rug, komen ze bij WAAS de release van hun eerste cd vieren. Vagabundos brengt een mengeling van funk, reggae, ska, latin jazz en rock, van psychodelic moods tot energieke dansmuziek. Het wordt geweldig, maar je moet wel tegen een zweetluchtje kunnen. En nog andere luchtjes. En ontblote bovenlijven. En meer.

 

KASK DRAMA- EiEiEi
29-31/05, Eskimo fabriek


Theater- Naomi van der Horst (studente Drama aan Kask) speelt een solo. Hierin traint ze zichzelf in lossnijden en opnieuw beginnen, zonder gevolgen. Het liefst zou ze alles vergeten en niet weten dat ze vergetende is. Toch belandt ze steeds terug in de zee. Waarop ze dan in die zee in dialoog gaat met een vis. Blub. Klinkt allemaal wat absurd, en dat zal het ook wel wat zijn.  Er zal wel niet echt een dialoog zijn met een vis. Of misschien wel. Ik krijg alvast het bevreemdende gevoel dat ik dat heel graag zou zien. Blub.

 

Giraf- Unicorn Stable
31/05, Giraf Vlasmarkt


Concert- Je hebt net een examen gemaakt en zoekt een plaats waar je ofwel het vermoedelijk goede resultaat kan vieren ofwel je verdriet vqn je buis en kortere vakantie kan wegdrinken. In beide gevallen kan je op 31 mei terecht in de Giraf. De vijfkoppige band Unicorn Stable verwelkomt je met hun blues-, sixties-, seventies- en rock steady-covers met open armen. Het is gratis dus je kan je weekbudget, dat je hebt opgespaard door enkel lasagnes van een euro te eten tijdens de examenperiode, volledig omzetten in gerstenat. Spoel al de emoties maar door. Studeren suckt. Daarna ben je toch ook maar werkloos. Santé.

Categorieën: Studentenbladen

DOK: Freetown Christiana van den Aldi

Schamper Daily - do, 18/05/2017 - 15:26
581CultuurNicolas Van LaereShauni De Gussem

Aan de overkant van het nieuwe shoppingcenter Dok-Noord ligt een oase in een woestijn van industrieel braakliggend landschap, beter bekend als DOK. In de zomer zeer geliefd bij hipsterstudenten en jonge ouders, maar wat is DOK nu eigenlijk en waar gaat het heen?

Een pingpongtafel, een vuurkorf, een skateramp, een barbecue die naast een gammele caravan getiteld ‘SAUNA’ staat, kruidenplantjes in oude bottines, een speeltuin van gerecycleerd materiaal en een standbeeld van een ijsbeer. Dit zijn maar enkele van de vele snuisterijen die je kan aantreffen op het terrein van DOK. Het is een ontmoetingsplaats voor jong en oud, met iedere zondag een eclectische reeks activiteiten. Een plaats om gewoonweg te genieten van de eerste zonnestralen, maar voor wie wat verder kijkt een plaats met een inhoudelijke meerwaarde dankzij de vele DOK-bewoners, die op een sociaal-artistieke manier bezig zijn met allerlei maatschappelijke problemen.

De oprichting

Liesbeth Vlerick, coördinator en aanspreekpunt van DOK, vertelt over de ontstaansgeschiedenis: “In 2010 ben ik samen met enkele anderen, waaronder Xavier Cloet, de artistiek leider van CirQ vzw, op het idee gekomen om een vrijstaat te creëren. Xavier wist dat het terrein eigendom was van Stad Gent en dat Stad Gent zoekende was naar een manier om een positieve connotatie aan deze buurt te geven. Toen was het hier namelijk een zeer dode plek. Mensen durfden er ‘s nachts niet voorbij fietsen. Er was veel sluikstorting en zelfs prostitutie. Al bij al was het een duistere zone.” Stad Gent wou met het project ‘Nieuw leven in de Oude Dokken’ een nieuwe woonbuurt en een nieuwe school bouwen, waarbij het vanzelfsprekend van belang was dat mensen de buurt niet als gevaarlijk zouden ervaren.

"We waren op het idee gekomen om een vrijstaat te creëren"

Liesbeth

In 2011 al openden ze voor het eerst de deuren van hun vrijstaat. Ze wilden Gentenaren een kans geven om te experimenteren met bouw, creatie, programmeren en organiseren. Op enkele maanden tijd zijn ze erin gerold, zonder enige structuur. “Het is zeer snel gegaan. Ondertussen zijn we een vzw die gestructureerd is, mensen weten zeer goed dat ik het aanspreekpunt ben. In het begin was iedereen gewoon heel enthousiast, mensen begonnen dingen te bouwen, dingen te claimen, dingen te doen. Zo is het ontstaan.”

De val

Hun gebruiksovereenkomst met Stad Gent loopt tot 2018 en nu borrelt bij veel mensen de vraag op over wat er daarna gaat gebeuren. “Wij zijn een tijdelijk project. Het einde is nabij. De allianties die hier gesmeed zijn, zullen wel hun eigen weg gaan en zich ergens verankeren. Maar DOK gaat zich niet verplaatsen om ergens anders als een parasiet neer te ploffen om daar hetzelfde te doen. Er zal niet zo snel een nieuwe functie gegeven worden aan onze terreinen. Ik denk dat het op termijn slim is om een plek voor experiment te zijn voor DOK-bewoners. Zo kunnen we dan overschakelen naar de andere manier van werken. DOK is dus eigenlijk op zoek naar een manier om meer autonomie aan de DOK-bewoners te geven.”

"Wij zijn een tijdelijk project. Het einde is nabij"

Het plebs

DOK-bewoners zijn een speciale groep dutsen. Van de Buurderij, een duurzaamheidsinitiatief om mensen dichter bij hun voedsel te brengen door samen te werken met lokale boeren, tot tBedrijf, een collectief dat onder andere lichtinstallaties maakt. Wat is de rode draad? “Wij hebben een referentiekader waar we eerst en vooral alle applicaties aan aftoetsen”, vertelt Liesbeth. “Daar staan een aantal woorden centraal: stedelijke dynamiek, artistiek (en vernieuwend), experimenteel en ontmoeting. Dat zijn onze vier pijlers. Mensen die bijvoorbeeld al een eigen ruimte hebben, en gewoon hier willen aansluiten om hun verkoop of hun publieksbereik te vergroten, horen hier niet thuis.” Zo worden discussies over stedelijke vraagstukken gestimuleerd, bijvoorbeeld nieuwe manieren om mobiliteit, onderwijs of democratie te organiseren. Maar ook de vraag of wiet gelegaliseerd moet worden na de razzia bij Trekt Uw Plant vzw wordt besproken.

Dit jaar was een nieuwe tendens opvallend: “Wij merkten na onze open call voor DOK-bewoners dat we heel veel mensen kregen die op een bepaalde manier bezig zijn met een verhaal te vertellen. We moesten er iets mee doen. Vandaar dat we De Vitrine, waar vroeger wekelijks het werk van een andere kunstenaar tentoongesteld werd, omvormden tot De Redactie, waar de bewoners playField., Zwijgen Is Geen Optie, The Caravan's Journal, Sonderland en de recentelijke toevoeging Masala zitten.” Voor DOK is dit een nieuw experiment omdat verhalenvertellers weinig publieke evenementen kunnen organiseren. “We gaan kijken hoe die verhalenvertellers zich daar kunnen vestigen, los van of ze nu iets publiek organiseren op DOK of niet. We zien wel wat daaruit zal ontstaan.”

"We merkten dat er veel mensen bezig waren met verhalen vertellen"

Naast de open call voor DOK-bewoners gaan Liesbeth en haar collega’s ook specifiek op zoek naar ‘minder sterke burgers’. “Dit zijn burgers die niet actief zijn op sociale media, maar toch met hun doelgroep ook iets kunnen doen hier. Ik ben het bijvoorbeeld gaan voorstellen op de algemene vergadering van VOEM, die nu ook DOK-bewoner is. VOEM is een organisatie voor de emancipatie van moslims. Het is belangrijk om onze oproep via veel verschillende kanalen te verspreiden. Op die manier willen we ervoor zorgen dat ons bewonerschap zeer breed is. We willen een dorp binnen de stad creëren. We willen geen elitaire woonwijk zijn.”

“We willen een dorp binnen de stad creëren. We willen geen elitaire woonwijk zijn”

De wet

Liesbeth

Typisch aan DOK is dat ieder jaar in een ander thema centraal staat. “Intern hebben we ieder jaar een aantal sleutelwoorden waar we ons beeld aan ophangen. Dit jaar hebben we als thema drie woorden gekozen om rond te werken: boerenverstand, radicaal en zelfbestuur. Radicaal en zelfbestuur ligt binnen de tendens van de verkiezingen die eraan zitten te komen, en we merken dat heel wat mensen zich aan het bundelen zijn. Veel mensen zijn aan het nadenken of starten beweginen op. Met boerenverstand bedoelen we enerzijds letterlijk het boerenverstand dat we hier hebben: we gooien niets weg, recupereren materiaal, dragen zorg voor het materiaal en dragen zorg voor elkaar. Maar anderzijds is het ook een beetje een kritiek op de vermarkting van de taal, waarin er eigenlijk dingen die al jaren evident zijn, door een nieuw woord ineens wel verkoopbaar zijn. Dan denken wij: ‘doe maar een beetje normaal’.”

Het toerisme

De plek leent zich voor een verscheiden publiek, maar uiteraard zijn er enkele aspecten die beter geschikt zijn voor studenten. De tips van Liesbeth luiden als volgt: “Het terras is ideaal om op je gemak te studeren in de zon. Tijdens de week staat onze poort meestal wel open, je kan je hier altijd wel ergens zetten. Je kan hier ook vrij barbecueën, zolang je geen eigen alcohol meebrengt als onze bar open is. Alleen houtskool moet je zelf nog meenemen. De rommelmarkten zijn ook een echt toffe zondagen om op rond te lopen. En de concerten van Democrazy zijn natuurlijk perfect voor studenten. Voor mensen die op zoek zijn naar inhoudelijke meerwaarde, kunnen dit op DOK zeker vinden, maar we gaan dat nooit bewust door mensen hun strot rammen. Als je gewoon op je gemak in de zon wil zitten, ben je hier ook zeker welkom.”

Categorieën: Studentenbladen

Vooruitblik festivalzomer: Copacobana

Schamper Daily - do, 18/05/2017 - 14:46
581CultuurTom AntonissenMarthe Thys

Je komt achter je stapel boeken vandaan en kruipt uit het donkere krocht waar je wekenlang verbleef. Verward stap je naar buiten, de wind door je haren en de zon op je gezicht. Je staat nog wankel op je benen en vraagt je af wat te doen met je herwonnen vrijheid. Copacobana is het antwoord.

Voor de meeste studenten lijkt het op dit moment nog een eeuwigheid, maar binnen iets meer dan een maand is ook dit academiejaar weer verleden tijd. Voor het achtste jaar op rij kan je bij het Copacobana-festival terecht om de zomervakantie op gepaste wijze in te zetten. Copacobana is een mengeling van alles waar Gent voor staat, in festivalvorm gegoten. Steunend op vrijwilligers, vindt in het Rozebroekenpark drie dagen lang een hele resem aan optredens plaats. Wat begon als een barbecue met wat concerten, groeide uit tot een heus festival: met vijf podia en een heleboel randanimatie ligt de focus niet enkel op muziek, maar komen ook audiovisuele en podiumkunsten aan bod. De gezellige en veelzijdige huisstijl van het festival zet zich verder in de aankleding. Zelfs al zou je alles haten wat nog maar in de buurt komt van muziek, dan is de sfeer die er hangt alleen al de moeite om eens langs te slenteren. Bovendien is het volledig gratis. Geen excuses dus.

 

Blackwave

Eén van de muzikale groepen die het meest in het oog springt, is het hiphopduo Blackwave. De jonge Antwerpenaren brachten onlangs hun eerste EP 'Mic Check' uit, waarvan de single ‘Big Dreams’ ondertussen in de afspeellijst van verschillende radiozenders pronkt. Ze brengen met jazzy invloeden doorspekte nummers, die ondanks de old school vibe die er mee vervlochten is, nooit afgeleefd klinkt – wel integendeel. Beatbakker Willem Ardui en rapper Jaywalker worden namelijk  ondersteund door drie muzikanten, die ook live voor de instrumentale meerwaarde zorgen die de groep onderscheidt van rappers met een soortgelijke sound. Sowieso checken, die mannen.

 

London Afrobeat Collective

Totaal verschillend, maar geen haar minder aanstekelijk is de funk afkomstig van het London Afrobeat Collective. De Britten brengen afrobeat zoals Fela Kuti (zo wat de uitvinder van het genre) hem zelf graag zou horen, en maakten vooral naam met hun livereputatie. Een aantal jaren geleden stonden ze nog op Glastonbury, binnenkort is het dus aan het Rozebroekenpark.

MEIS- Jotka Bauwens

Jef Van der Burght


Dit theaterstuk valt onder het (grote en veelzijdige) aanbod van podiumkunsten van Copacobana. Met MEIS raakt Jotka Bauwens het genderthema aan. Met 10 dansers – vijf vrouwen, vijf mannen - onderzocht ze het vrouwelijke en mannelijke bewegen. Het stuk is een intense beleving en wordt begeleid door de geweldige muziek van Koen Quintyn

Copacobana vindt plaats van 30 juni tot 2 juli. Voor meer info: www.copacobana.be

Categorieën: Studentenbladen

Schamperlab

Schamper Daily - do, 18/05/2017 - 04:01
Het super, super Liegebeest581WetenschapLieselot Le Comte

Mannen liegen gemiddeld drie keer per dag, vrouwen één keer, zo blijkt uit verschillende enquêtes en studies. Omdat de antwoorden van proefpersonen ons weinig betrouwbaar lijken, nemen we zelf een week lang de proef op de som. Hoe vaak - en waarover -  liegen we nu echt?

“Alle Kretenzers zijn leugenaars”, zei de Kretenzer. Zo luidt een van de oeroude paradoxen van Zeno. Dus als ik hier nu beweer dat ik een behoorlijk eerlijk persoon ben, dan kan dat net zo goed een dikke leugen zijn. Sceptici kunnen dit artikel beter links laten liggen, de rest kan ik op mijn – weliswaar reeds zwaar beproefde - communiezieltje zweren dat geen letter van wat volgt gelogen is.


Dag 1: Eerlijk zijn is verdomd hard werken

Aantal leugens: 0
Letterlijk zelfs. Nu ik weet dat ik een artikel moet schrijven over liegen, is het een pak moeilijker om te liegen. Dus wanneer een wanhopige collega mij vraagt om een shift over te nemen, kan ik het niet over mijn hart krijgen om een excuus te verzinnen. Gevolg: ondanks de nood aan een verantwoorde hoeveelheid slaap sta ik ’s avonds pintjes te tappen. ’s Anderdaags levert dat bloeddoorlopen oogjes op, maar een rode neus is me bespaard. Het Pinokkio-effect bestaat immers echt. Niet dat de neus van leugenaar gaat groeien, wel wordt ze warmer en roder. De Spaanse wetenschappers Gómez Milán en Salazar López ontdekten met behulp van thermografie (warmtecamera’s) dat bij leugenaars de temperatuur rond de neus en in de orbitaalspier van de binnenste ooghoeken stijgt, terwijl de temperatuur van de rest van het aangezicht daalt. Kleine kanttekening: verkoudheden en pollenallergie leveren ook een rode neus op. Niet te snel argwanen dus.

"Het Pinokkio-effect bestaat echt"


Dag 2: Beleefdheid boven alles

Aantal leugens: 1
“Nee hoor, dat interview was helemaal niet awkward.” Het was écht een leugentje om bestwil. We nemen onze toevlucht tot little white lies wanneer de waarheid meer schade toe zou brengen aan een relatie dan een kleine onwaarheid. Maar is dat ethisch wel verantwoord? Ik neem mijn toevlucht tot morele rots in de branding nummer één: Google. De wegen van het algoritme zijn ondoorgrondelijk, want ik krijg op de eerste twee pagina’s louter christelijke websites voorgeschoteld. Tussen de kitscherige kruisbeelden door kom ik te weten dat Sint-Augustinus, Thomas van Aquino en Immanuel Kant elke vorm van liegen veroordelen, ook al is het om je eigen vel te redden of om een ander te beschermen. Hun voornaamste argumenten daarvoor zijn dat liegen een perversie is van de natuurlijke spraak die God de mensen schonk. Utilitaristen zoals Iain King daarentegen vinden leugentjes om bestwil best oké. Nietzsche, nooit verlegen om een provocatie meer of minder, schreef in 'Menschliches, Allzumenschliches' dat veel mensen de waarheid vertellen uit zwakte, omdat ze het moeilijk vinden om de nochtans nuttige leugen vol te houden. Onderzoek wijst inderdaad uit dat intelligente mensen makkelijker liegen dan minder begaafde personen.

"Intelligente mensen liegen makkelijker dan minder begaafde personen"


Dag 3: “Ja hoor, ik ben echt wel, heel zeker oké”

Aantal leugens: 12 keer dezelfde

Met een gebeitelde glimlach op het gezicht beweren dat je je prima voelt, terwijl je bed verlaten een grotere opgave was dan een uitdaging van Tom Waes. Je kunt liegen omdat je geen behoefte voelt om je lief en leed te delen met een vage kennis die langs z’n neus weg vraagt hoe het gaat. Daar komt ook een aspect van zelfdeceptie bij kijken. Liegen tegen jezelf is een van de handige psychologische trucjes die het leven net iets aangenamer maken. Het wordt zelfs aangeboden in coachingsessies om een betere indruk te maken tijdens sollicitaties. Maar zelfbedrog kan ook ontaarden in waanideeën bij persoonlijkheidsstoornissen zoals borderline of narcisme. Wanneer iemand zijn leugen echt gelooft, is er sprake van pseudologia phantastica. Bij pathologisch liegen, dat geen ziekte op zich is maar een symptoom van een psychologische aandoening, is de patiënt zich wel degelijk bewust van de onwaarheid.


Dag 4: De kunst van het overdrijven

Aantal leugens: 1
Overdrijven is ook een beetje liegen. Het maakt gesprekken interessanter en opwindender, dus we tolereren onze gesprekspartner wanneer die de boel wat aandikt. Zolang we er zelf ook maar een schepje bovenop mogen doen. Mannen overdrijven vaker feiten en gegevens, terwijl vrouwen meer geneigd zijn om emoties en gevoelens te dramatiseren. Insert stomme clichébevestigende biologische uitleg. Nog meer tenenkrullende clichés: volgens cijfers van datingapps liegen vrouwen vooral over hun gewicht en leeftijd, en mannen over de graad van hun opleidingsniveau en hun relatiestatus. F*ck al die pseudopsychologische flutonderzoekjes. Grove taal wijst trouwens op eerlijkheid volgens onderzoekers uit Hongkong, de VS, Engeland en Nederland. Wie het hart op de tong draagt, confirmeert zijn of haar mening minder aan wat sociaal wenselijk is, waardoor de uitspraken oprechter zijn. Bovenstaande geldt niet voor The Donald, die erin slaagt de grootste onwaarheden in de grofste taal te verkondingen.

"Grove taal wijst op eerlijkheid"



Dag 5: “U was een fantastisch publiek”

Aantal leugens: geen flauw idee

Weliswaar geen flagrante leugens vandaag, maar als deel van een festivalorganisatie is het echt onmogelijk om 100% oprecht te zijn. “Echt een goed optreden, maar ik verga van de honger, dus eigenlijk had ik liever dat je vijf minuten eerder stopte”, is niet echt een optie om muzikanten te begroeten. Zaken verzwijgen is misschien niet echt eerlijk, maar echt liegen is het evenmin. Toch is het misschien een betere optie dan de leugen om bestwil, want voor je het weet ontpop je tot een echt liegebeest. Mensen hebben geen leugenkern in de hersenen, maar tijdens het vertellen van een onwaarheid vertoont de amandelkern in de hersenen, die geassocieerd wordt met emoties, een grotere activiteit. Hoe meer we liegen, hoe minder actief de amandelkern wordt. Je wordt dus als het ware immuun voor de onrustige emoties die gepaard gaan met liegen. Dus in geval van twijfel: spreken is zilver, en zwijgen is goud. Mijn communiezieltje is muisstil. 

"Je wordt immuun voor de negatieve emoties van liegen"

Categorieën: Studentenbladen

Achterklap

Schamper Daily - do, 18/05/2017 - 00:42
581OnderwijsSelin BakistanliVosrock

Vosrock, het jaarlijkse festival georganiseerd door het praesidium van Home Boudewijn, was een succes! De organisatie heeft besloten om de winst integraal te schenken aan Kinderziekenhuis Prinses Elisabeth. Ook een aantal artiesten die kwamen optreden hebben besloten om een deel van hun betaling weg te schenken. In totaal kon Home Boudewijn zo 1200 euro verzamelen voor het kinderziekenhuis. "Toch wel iets dat studenten en studentenverenigingen in een positief daglicht stelt", aldus Shawn Muller, praeses van Home Boudewijn.

Paardenrock

Nog meer UGent-megalomanie, en deze keer speciaal voor de paardenmeisjes onder ons! Aan de Faculteit Diergeneeskunde zijn ze erin geslaagd om een veulentje te wereld te brengen uit een onrijpe ingevroren eicel die in het labo ontdooid, gerijpt, bevrucht en gekweekt werd. Die embryo werd later bij een draagmerrie ingeplant. Een wereldprimeur, want voor de eerste keer werd dit succesvol gedaan bij een paard. Naam van het veulentje: VICSI, genoemd naar de technieken vitrificatie en ICSI. 

Bemiddelingsrock

Op 17 mei vond de Interuniversitaire Bemiddelingswedstrijd in het publiek recht plaats aan de Universiteit Hasselt. Hasselt of niet, het team van de UGent - gecoacht door Tom Wijnant en prof Sabien Lust - waren de winnaars van de dag. De UGent'ers maakten het team van de KU Leuven en het team van Vlerick Business School een kopje kleiner. Proficiat aan Céline Algoed, Anne-Sophie Claus, Manu Diericx, Jelle Paredis, Sofie Serwir en Dries Van Langenhove.

Categorieën: Studentenbladen

200 jaar UGent: rector Anne De Paepe

Schamper Daily - do, 18/05/2017 - 00:25
581OnderwijsSelin Bakistanli

Na de eerste vrouwelijke student in 1882 (Sidonie Verhelst), de eerste vrouwelijke assistent in 1903 (Bertha De Vriese) en de eerste vrouwelijke hoogleraar in 1913 (Irène Van Der Bracht), moesten we nog een eeuw wachten op de eerste vrouwelijke rector. In 2013 werd Anne De Paepe verkozen als de 77ste rector van de Universiteit Gent. Sinds de oprichting van de universiteit heeft het bijna 200 jaar, met 76 mannelijke rectoren, geduurd vooraleer we deze mijlpaal mochten optekenen. Het glazen plafond aan de UGent vertoont inmiddels al enkele serieuze barsten, maar helemaal doorbroken is het nog niet.  Zo is slechts één op de tien hoogleraren een vrouw en van de 422 decanen die de revue gepasseerd zijn, waren slechts vijf van het vrouwelijke geslacht, waarvan de laatste dateert van 1996. Hoewel de UGent op vlak van gendergelijkheid op de goede weg is, en er een aantal veelbelovende resultaten zijn geboekt de afgelopen jaren onder rector De Paepe, is er dus helaas nog veel werk voor de boeg. 

Categorieën: Studentenbladen

À la recherche du vélo perdu

Schamper Daily - wo, 17/05/2017 - 23:12
Fietsendiefstal in Gent581OnderwijsArthur JoosKasper Van Parys

Vorig jaar maakten ruim 2000 Gentenaars, of een 180-tal per maand, melding van fietsendiefstal. Dit jaar staat de teller al op 765. Sommigen gaan een dure verzekering aan voor hun rijwiel, maar hoe behoed je je roestige ros voor diefstal?

Dit jaar houden we dus ongeveer gelijke tred met vorig jaar, met 765 meldingen tot dusver. “Er zijn echter veel mensen die geen aangifte doen,” vertelt Matto Langeraert, perswoordvoerder van de Gentse politie, ons.

The dark number

Hoe komt het dat heel wat diefstallen de politie niet bereiken? “Omdat mensen vaak vinden dat hun fiets geen economische waarde meer heeft, of omdat ze ervan uit gaan dat de politie de daders toch niet vindt”, meent Langeraert. Het is onmogelijk om te weten welk aandeel van de gedupeerden ook werkelijk aangifte doet, Langeraert spreekt dan ook van een zogenaamd dark number. “We proberen de aangiftedrempel zo laag mogelijk te houden. Zo hebben wij het mogelijk gemaakt om een aangifte ook elektronisch te doen, met de bedoeling het dark number te doen dalen.”

Het station van Gent-Sint-Pieters kent een gigantische concentratie aan fietsen. Daar zit het fenomeen van de stationsfiets zeker voor iets tussen. Naast het postmoderne meesterwerk in opbouw aan de voorkant van het station, kent het Maria Hendrikaplein ook een keurige ondergrondse fietsenparking. Dit jaar waren er tot dusver 35 aangiftes van fietsdiefstal aan het Sint-Pietersstation. Laat je fiets daarenboven trouwens ook niet langer dan drie weken in de stalling onder het station achter, want dan kan de NMBS de opdracht geven om deze - geheel wettelijk - te laten verwijderen. Gezien de beperkte ruimte gebeurt dit zelfs op regelmatige basis. Wie de blok-, examen- of vakantieperiode thuis doorbrengt, kan zijn trouwe tweewieler daarom beter meenemen, of elders in Gent stockeren.

Chain, chain, chain

De overbelasting van de fietsstalfaciliteiten onder het Gentse Sint-Pietersstation zorgt ook voor andere praktische beslommeringen. Zo’n concentratie fietsen dicht bij elkaar, dat vergt bepaalde opofferingen. De fietsenstallingen zijn dan wel zo ontworpen dat er meer fietsen per meter inpassen, maar niet elke fiets kan aan het kader vastgeketend worden. Het volgende overkwam student Aaron dan ook enkele weken geleden: “Ik liet mijn koersfiets op woensdag in de fietsenstalling achter, en toen ik hem maandag opnieuw wilde oppikken, vond ik enkel mijn voorwiel en het slot terug. Racefietsen passen enkel omgekeerd in de fietsenstalling, waardoor het relatief makkelijk te demonteren voorwiel gebruikt moet worden om de fiets vast te ketenen, in plaats van het achterwiel.” De NMBS raadt fietsers inmiddels aan om via een sensibiliseringsactie de fiets zowel aan het achterwiel te sluiten, als met het voorwiel aan het fietsenrek te bevestigen.

"Sluit je fiets niet alleen aan het achterwiel, maar bevestig het ook met het voorwiel aan het fietsenrek"

Zorgde de ondergrondse parking voor een heropleving van het beroep van fietsendief? Een vergelijking met het aantal fietsdiefstallen vóór de ingebruikname van de ondergrondse fietsenparking blijft moeilijk, zegt de politie. “Het is moeilijk om objectief vast te stellen dat er daadwerkelijk meer fietsdiefstallen plaatsvinden. Zo zou het kunnen dat er simpelweg meer fietsers in Gent zijn, maar ook de aangiftebereidheid kan groter zijn, nu mensen merken dat de politie dit fenomeen ernstig neemt en er gericht op werkt. Bijvoorbeeld de inspanningen op het vlak van fietsen teruggeven aan hun rechtmatige eigenaar en het vatten van daders op heterdaad. Mensen rijden ook vaker met duurdere fietsen, denk maar aan de pedelecs en elektrische fietsen. Fietsers nemen daarom dikwijls een verzekering, en bij diefstal eisen verzekeraars doorgaans een bewijs van aangifte bij de politie”, aldus nog Langeraert.

"Mensen rijden vaker met duurdere fietsen en nemen daarom dikwijls een verzekering"

Big Brother

Uw wandel en handel in de ondergrondse parking van het station wordt nauwkeurig op de gevoelige plaat vastgelegd, zij het gelukkig niet voor de eeuwigheid. Het beheer van de beelden gebeurt door de NMBS, die deze zeven dagen bijhoudt. Enige spoed is dus aangewezen voor wie een laatste opname van zijn trouwe tweewieler zou willen verkrijgen.

Vorige maand zorgde de diefstal van een fiets in het station van Zottegem nog voor de nodige polemiek: “Voor één fiets gaan we die beelden niet opvragen”, klonk het toen. In Het Laatste Nieuws klaagde Zottegemse politiechef toen vooral de procedure die de NMBS aan politiediensten oplegt aan. “Beelden waarvan de bestandsgrootte niet groter is dan een DVD worden gewoon op een DVD gebrand en opgestuurd”, nuanceren ze bij de Gentse politie. Indien de capaciteit van de DVD overschreden wordt, worden politiemensen wel geacht zich naar Brussel te verplaatsen met een harde schijf of USB-stick om de beelden op te halen.

"De arm de wet verricht gerichte acties op hotspots voor fietsendieven"

Intussen blijft de politie niet stilzitten. Zo verricht de arm der wet gerichte acties op gekende hotspots voor fietsendieven. Het overlastteam kan dit jaar reeds 23 specifieke acties op zijn conto schrijven. Verder organiseert de politie samen met de Dienst Lokale Preventie en Veiligheid fietsgraveermomenten, en houdt ze observaties. Hierbij bekijken ze de fietsen die reeds gegraveerd zijn, en gaan ze na of deze niet als gestolen staan opgegeven. Daarnaast maakte de Gentse politie in het verleden ook al gebruik van een lokfiets, die booswichten in de val moest lokken. Wanneer het kwaad toch is geschied, doe je aangifte bij de politie, en houd je in de gaten of jouw fiets niet tussen de teruggevonden exemplaren staat op www.gevondenfietsen.be.

Categorieën: Studentenbladen

Recensie Harry Styles

Schamper Daily - wo, 17/05/2017 - 19:17
581CultuurLoïs Savat

De jongens van One Direction besloten vorig jaar om elk hun eigen weg te gaan, en zo had ook tieneridool Harry Styles plots tijd voor iets nieuws. Zijn debuutsoloalbum krijgt de originele naam 'Harry Styles' mee, maar ondanks de titel is het album niet wat we gewoon zijn van de jongeman. Met nummers als 'Carolina', 'Only Angel' en 'Woman' probeert hij te tonen dat hij pit in zich heeft, met 'Kiwi' bewijst hij dat ook echt. Styles en rockmuziek, die combinatie is best wel oké. Het lijkt wel alsof er diep binnenin Styles iets van Alex Turner verscholen zit. Het album brengt ook wat zachtere nummers zoals het mooie 'From the Dining Table', maar ook 'Sweet Creature', 'Two Ghosts' en 'Meet Me in the Hallway'. 'Ever Since New York' klinkt dan weer wat levendiger. Styles liet zich duidelijk beïnvloeden door grote namen in de muziekgeschiedenis. Zo probeert hij met 'Sign of the Times' zijn respect voor David Bowie te uiten. Hoewel 'Two Ghosts' ver van de grootsheid van Pink Floyd vandaan blijft, doet ook de zin 'We're just two ghosts swimming in a glass half empty' toch een belletje rinkelen. Relaties en de shit die daarbij komt kijken is de rode draad van het album, maar Styles bewijst dat dit thema niet per se afgezaagd hoeft te zijn. Dikke middelvinger, Taylor Swift. Styles kreeg de ruimte om zijn ding te doen en dat blijkt nog niet eens zo slecht te zijn: er zit veel potentieel in. Zo veel dat hij zich helaas nog niet meteen weet te onderscheiden in de wondere wereld van de muziek, maar laten we hem een kans geven om het eventjes uit te zoeken.

Categorieën: Studentenbladen

Origin of: Jacob Van Artevelde

Schamper Daily - wo, 17/05/2017 - 16:14
581OnderwijsOlivier Vander Bauwede

Wijst hij nu naar Engeland, het Gravensteen of de Primark? Er circuleren veel verhalen over de mysterieuze Gentse volksheld Jacob van Artevelde, wiens standbeeld op de Vrijdagmarkt pronkt, maar wat weten we zeker over de man?

Ochère diene zelfstandige

Toen twee grootmachten een honderdjarige oorlog begonnen, was uiteraard de Gentse handelaar de dupe. In 1337 had een dispuut omtrent de Franse troon tot oorlog tussen Engeland en Frankrijk geleid, wat voor graafschap Vlaanderen al snel nadelig was. De wolhandel met Engeland moest immers worden stopgezet, en dat was niet naar de zin van Jacob van Artevelde, een rijke Gentse handelaar die zijn kans had geroken om het politieke toneel te betreden. Hij leidde een volksopstand tegen de werkloosheid, sloot een alliantie met Ieper en Brugge en slaagde erin een neutraliteitspolitiek te huldigen. Maar de spanningen rezen, en dus sloot hij in 1340 een verbond met de Engelsen, waarbij hij op de Vrijdagmarkt Edward III tot koning van Frankrijk uitriep. Wat volgde was een periode van heropleving, maar tevens groeiende rivaliteit. In 1345 zou Jacob tijdens een oproer vermoord worden met een bijl, vlakbij zijn huis in de Kalandeberg. De crisis keerde terug en een eeuw later was hij vergeten, om uiteindelijk in de 19de eeuw grootser dan ooit terug te keren: als een geromantiseerde legende.

Vree wijze gast 

Hoe van Artevelde precies uit de vergeetput is gehaald, blijft onduidelijk. Vermoedelijk was het uit anti-Frans sentiment ten tijde van Napoleon, maar zeker is dat het de romantici waren die een ware Arteveldecultus hebben veroorzaakt met hun gemystificeerde geschiedschrijving. Over 'de wijze man van Gent' werden gedichten, toneelstukken, liedjes en zelfs een opera bedacht, en in 1863 maakte Pieter De Vigne ook een standbeeld van de Vlaamse held. Bij de inhuldiging op de Vrijdagmarkt, bijgewoond door Leopold I, sprak de burgemeester - in het Frans - hoe de huidige Belgische natie een droom was van van Artevelde. Enige tijd later zouden de socialistische arbeiders de rijke handelaar dan weer aanbidden als hun vrijheidsstrijder.

Jacob zonder zweerd

In 1998 zorgde van Artevelde opnieuw voor oproer toen bleek dat het 2,5 meter lange zwaard van het standbeeld gestolen was. Even mysterieus was de terugvondst van het zwaard in het water van de Leie een jaar later door een student. Al een chance, riep Gentenaar Etienne Flerick die de verdwijning had gemeld, want “Jacob zonder zweerd is als Manneken Pis zonder steert”.

Categorieën: Studentenbladen

Het lijstje met schijnbaar willekeurige onderwerpen die toch een rode draad hebben

Schamper Daily - wo, 17/05/2017 - 11:17
581CultuurLoïs Savat

De examens naderen en met elk streepje zon wordt het weer verleidelijker om de woorden “ik doe dat in augustus wel” in de mond te nemen. We helpen je daarom graag herinneren aan vijf dingen die je gedag mag zeggen door je herexamens.

Classic. De kindjes die hun tickets voor Pukkelpop -toevallig- na de bekendmaking van de punten te koop aanbieden. En ja, radio opzetten of sociale media bekijken in je blokpauze gaat pijn doen.

Deze zomer zou het eindelijk gaan gebeuren: je pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Maar nu zal je nooit weten of je sterk genoeg bent. Je oma kan dan wel kaarsjes branden voor je herexamens, eigenlijk is ze teleurgesteld.

Je had er tijd voor uitgerekend in je blokplanning en er duizend hartjes bij getekend, maar door je getreuzel mis je de herhalingen van F.C. De Kampioenen elke dag opnieuw.

De Vlaamse festivalzomer die aan je voorbij gaat is één ding, maar de Gay Pride in Amsterdam missen? Helaas, dan had je maar wat minder op Lady Gaga moeten staan dansen in juni.

 

Zelfs de Formule 1 in Spa-Francorchamps bleek niet jouw drive te zijn om je best te doen op school. Nu kan je niet met je eigen ogen zien welke pech landgenoot Stoffel Vandoorne deze keer in de weg komt te staan.

Categorieën: Studentenbladen

Column: ik ben niet onbetaalbaar

Schamper Daily - wo, 17/05/2017 - 11:08
581OpinieAaricia Lambrigts

Aaricia

Beste lezer,

Ik ga niet op stage. Nee. Ik doe het niet. Ik weiger. Ik weiger om elke euro om te moeten draaien. Om niet te weten of ik het einde van de maand wel haal. Om uitgemolken en arm terug thuis te komen. En toch roept de arbeidsmarkt me op ervaring op te doen. No matter the cost, experience is worth more.

In België wordt 83 procent van de stagiairs niet betaald, lezen we op het Europees Jeugd Forum op 12 mei 2017. Dat gaat dan voornamelijk over stages na het behalen van een diploma, het moment waarop je al enige geloofwaardigheid in je vakgebied hebt verworven. De stages worden aangeboden om net zij die vers van de universiteit komen perspectief te bieden. Want meer ervaring betekent beter werk, toch? Niets is minder waar. Je kunt een paar maand aan de slag om daarna afgedankt aan de kant te worden geschoven, armer dan toen je eraan begon. Want wie heeft het geld om even enkele maanden fulltime aan de slag te gaan? Niet de gemiddelde student die zijn (of haar) professionaliteit probeert uit te diepen. Maar als slechts 17 procent van de stages ook echt betaald wordt, is het een moeilijke opgave om te overleven in het ‘echte leven’ zonder loon.

Mogen we dit wel zomaar aanvaarden? Ik zeg neen.

In België kun je wettelijk gezien een stageverloning krijgen. Voor 21-plussers is dat 751 euro. Te vaak weten jongeren dat zelf niet en worden zij hierin niet geholpen. Enkel wanneer de stage binnen je opleiding valt en niet langer dan 60 dagen duurt, kan je geen vergoeding krijgen.

Veel studenten die op zoek zijn naar internationale ervaring tijdens of na hun studie worden als goedkope werkkrachten gebruikt. Zo gaf een jonge Tsjechische, Zuzana Vaněčková, recent een speech in het Europees Parlement waarbij ze dat probleem aanhaalde. Ook zij had de onrechtvaardigheid meegemaakt, waarbij enkel rijkere jongeren langere stages konden doen. Dat vergroot de ongelijkheid alleen maar.

"We moeten samen op onze strepen durven staan"

Een kennis van mij ging naar Genève met twee masters op zak om er een half jaar stage te lopen. Daar leefde ze in een kleine kamer, onder grote (financiële) druk waarbij ze toch alles uit de kast haalde om uiteindelijke met een aanzettende depressie terug te komen, en niet per se met meer kans op werk.

Echt waar? Echt waar. Een onbetaalde stage geeft geen grotere jobkansen. Dat toont een Amerikaanse studie aan. Slechts 37 procent van de stagiairs kreeg een jobaanbod. Dat is 2 procent meer dan bij mensen die geen stage deden. Personen met een betaalde stage hadden 63 procent kans op een job. De ervaring mag dan veel waard lijken, je moet er je eigenwaarde niet bij verliezen. Een andere vriend deed een Europese stage op eigen kracht. Soms meer dan acht uur werken per dag gaf hem niet veel mogelijkheid tot het hebben van een studentenjob. Maar wanneer je werk doet dat eigenlijk ook door een werknemer zou kunnen gebeuren, hoor je verloond te worden naar dat werk. Je bent nooit "maar een student". Een werkgever weet dat er risico’s aan vasthangen wanneer ze een student of net afgestudeerde aannemen. Dat is geen vrijgeleide om het werk dan maar gratis te laten doen. Voor wat hoort wat, ook wanneer je stage doet. We moeten samen op onze strepen durven staan.

Categorieën: Studentenbladen

Pagina's

Abonneren op Vlaamse Vereniging van Studenten aggregator - Studentenbladen