Studentenbladen

Verkiezingskoorts borrelt weer op

Schamper Daily - vr, 28/07/2017 - 15:00
OnderwijsSelin Bakistanli

Voor wie het al begon te missen: de rector- en vicerectorverkiezingen zijn bijna terug van weggeweest. Na een periode van bezinking voor alle UGent'ers wordt op 21 augustus het startschot gegeven voor de derde cyclus.

UGent

Met het begin van de herexamenperiode verwelkomen we ook het begin van de derde - en laatste - cyclus van de rector- en vicerectorverkiezingen aan de UGent. Van 21 tot 25 augustus kunnen duo's hun kandidatuur officieel indienen bij het secretariaat. Het duo Rik Van de Walle/Mieke Van Herreweghe heeft inmiddels al via sociale media laten weten dat zij ook in de derde cyclus opnieuw zullen meedingen naar de begeerde rector- en vicerectorkroontjes. 

De strijd

Na 25 augustus volgt er een korte periode waarin de kandidaat-duo's desgewenst campagne kunnen voeren. Op 18 september is het menens en begint de eerste stemronde. In tegenstelling tot de twee vorige cycli, waar er telkens vijf stemrondes voorzien waren, zijn er nu maar drie stemrondes voorzien. De Raad van Bestuur heeft, na de pijnlijke incidenten met het vorige kiesreglement, een nieuw foolproof kiesreglement uitgevaardigd. In dit reglement hebben ze rekening gehouden met drie mogelijke scenario's om te verzekeren dat er ten laatste op 1 oktober 2017 een nieuw duo verkozen is. 

De mogelijke scenario's:
* Een kandidaat-duo: tweederdemeerderheid in de eerste ronde, indien dit niet behaald wordt geldt daarna een gewone meerderheid.
* Twee kandidaat-duo's: tweederdemeerderheid in de eerste ronde, gewone meerderheid in de tweede ronde. 
* Meer dan twee kandidaat-duo's: tweederdemeerderheid in de eerste ronde, de twee duo's met het hoogst aantal stemmen gaat door naar de tweede ronde waar weer een tweederdemeerderheid vereist is. Indien geen enkel duo dit haalt, geldt in de derde ronde een gewone meerderheid.

De kiezers

"De kiezerslijsten van de eerste twee cycli zullen aangehouden worden"

Laatstejaarsstudenten die de verkiezingen naarstig hebben gevolgd en inmiddels zijn afgestudeerd, of dit hopen te zijn tegen 18 september, moeten niet treuren. Stephanie Lenoir, persverantwoordelijke van de UGent, bevestigt dat de kiezerslijsten van de eerste twee cycli zullen aangehouden worden. Dit betekent dat iedereen die voordien mocht stemmen, dit nu ook zal mogen doen voor de derde cyclus. (De ideale kans voor afvallers om de UGent te verlaten met een welgemeende fuck you?) Studenten die zich net hebben ingeschreven zullen helaas nog vier jaar moeten wachten om een stem uit te mogen brengen: zij zijn voor deze verkiezingen nog niet opgenomen in de kiezerslijsten. 

tl;dr? http://iseraleennieuwerector.schamper.be/

Categorieën: Studentenbladen

Droomwerelden op de laatste dag Boomtown

Schamper Daily - zo, 23/07/2017 - 23:51
CultuurJoline Vermeulen

Op de zesde en laatste dag schiep de Handelsbeurs een line-up van Belgische, experimentele muziekwezens. Genregrenzen werden uitgedaagd, dromen nagejaagd en geesten verruimd. En we hoorden dat het verdomd goed was.

Offerrituelen

MDCIII

Al in de vroege avond liep de concertzaal vol voor MDCIII, het verrassende en veelbelovende trioproject van Matthias De Craene die zelf diverse blaasinstrumenten bespeelde. De donkere en hevig berookte setting leek in combinatie met de eerste noodlottige tromslagen van gerespecteerde drummers Lennert Jacobs en Simon Segers als een magnetisch veld op het publiek te werken. Vanaf het begin tot het einde van de act werden we meegesleept in een trance van opzwepende, natuurlijk aandoende ritmes die erg langzaam een spanning in de richting van een apocalyps opbouwden. Zo waarborgden de lange nummers een haast ononderbroken hypnose waarin de toeschouwer als het ware een rol in een verhaal over inheemse stammen en hun offerrituelen kreeg.  

Kopstemhoge sferen

Catbug

Minder zinderend, maar een pak tederder was het solo-optreden van de jonge Antwerpse Catbug, die ons kort en ietwat verlegen begroette met de woorden “hey experimental music lovers”. Terwijl ze zichzelf op haar blauwe gitaar begeleidde, bracht ze drie innemende nummers die enigszins aan Scandinavische indie deden denken. De experimentele dimensie schuilde duidelijk in haar zang: gretig maakte de muzikante gebruik van haar ijle kopstem die – op een paar uitzonderingen na – steeds naadloos overvloeide in een rauwere, zwoele zangstem die niemand onberoerd liet. In de toekomst mag ze gerust wat minder onwennig op het podium staan, want ze heeft haar plaatsje daar verdiend. 

Veelzijdige driehoek

De volgende band die op het podium van de Handelsbeurs neerstreek, was het unieke trio Dans Dans dat in 2012 zijn debuut maakte. Ze staan erom bekend: frontman/gitarist Bert Dockx, bassist Frederic Jacques en drummer Steven Cassiers verkenden onvermoeibaar elke uithoek van het muzikale landschap, wat in een resem onverwachtse wendingen resulteerde. Van intieme jazz en onstuimige rock tot avant-garde – in elk genre van dit wel erg brede spectrum onthulden de drie zich als geboren muzikanten. Voor elk wat wils, zou men denken, maar voor het publiek vormden de overgangen een heuse uitdaging die zich in een mengelmoes van heupwiegen, wild dansen, vreemde lichaamskronkelingen en fronsende blikken vertaalde. Vermakelijk, maar vermoeiend.  

Hemels duo

BeraadGeslagen

In de pauze tussen de laatste twee optredens zakten – vermoedelijk door de stortregen – maar weinigen af naar de Kouter, waardoor de soundcheck van BeraadGeslagen al een ruim publiek lokte. En terecht, want die voorspelde een buitengewone performance. Het duo dat bestaat uit drummer Lander Gyselinck en toetsenist/zanger Fulco Ottervanger had zich immers niet op het podium, maar te midden van de zaal geïnstalleerd, waar ze ons al warm maakten voor wat nog komen moest. Nadat de twee ons meedeelden dat het “daar” (wijzend naar het podium) te doen was, keken we om en zagen we Catbug die een prachtig vervolg gaf aan haar vorige muzikale intermezzo en zo de hemelse act van BeraadGeslagen mocht inleiden. Gelukzaligheid verspreidde zich over de gezichten van de festivalgangers toen Gyselinck ons nog maar eens van zijn immense drumtalent overtuigde en sfeerverzekeraar Ottervanger zijn vingers over maar liefst drie synthesizers liet glijden. Een zeer complementaire combinatie, zo bleek snel. Recht tegenover elkaar gestoeld speelden ze aandachtig in op wat de ander deed en schiepen zo een vervreemdende muzikale wereld, waarin ze ons – allen dansend – toch thuis deden voelen. Door hun combinatie van wonderlijk betitelde nummers als ‘Wolkenwerpen’, improvisatie en terugkerende motieven hield het charmante duo het publiek tot aan de laatste noten in hun greep. Eindigen deden ze met een wel erg impressionant “opstapje naar Spinvis”, waarna ze het midden met dankbare buigingen verlieten en opgingen in het publiek.  

Categorieën: Studentenbladen

Synts, pop en hiphop

Schamper Daily - za, 22/07/2017 - 18:19
Boomtown - dag 3: J. Bernardt, JayMNG & KlangstofCultuurSarah Van MeelWout Vierbergen

Boomtown dag drie: we zijn bijna in de helft van de festiviteiten op en rond de Kouter. Aan het slotweekend wordt nog lang niet gedacht, met een opgeladen Boompass en een pintje in de hand beginnen we aan een lange muzikale avond. 

J. Bernardt

J. Bernardt

J. Bernardt

J. Bernardt, ook wel gekend als een van de frontmannen van de groep Balthazar, speelde de Handelsbeurs moeiteloos plat. Jinte B. Deprez nam de zaal mee in een wonderlijke symbiose van drums en sythesizers. Het ritme was catchy genoeg om tot dansen aan te zetten, maar een zorgeloos op- en neerhopsen was het niet. De stem van de zanger en de donkere ondertoon die onder het aanstekelijke ritme zaten, zorgden voor een melancholische sfeer die even gemakkelijk naar binnen ging als de drank die velen in de hand hadden. Dat de verwachtingen hoog waren, viel ook al te merken aan de hoeveelheid volk die er stond. De zaal stond helemaal vol, hoewel dat natuurlijk niet altijd een teken van goede smaak is. Deze keer wel dus.

Nha, geen janetten

Jay MNG

In afwachting van Klangstof werden we verrast door jong Brussels geweld. Boomtown zet hard in op de toekomst, zowel de herbruikbare bekers als het jonge Jay MNG zijn hier duidelijke voorbeelden van. Twee rappers sprongen opgefokt rond en quasi op elkaar, hevig gesticulerend en brullend dat zij vooral geen ‘jeanetten’ zijn. Een beetje zielig, vonden we, dat je je als artiest op dergelijke wijze moet profileren. De bijna lege zaal hoopte dat dit voorprogramma een snelle dood zou sterven, zodat het échte werk snel kon beginnen. Diegenen die deze twee rappende snaken wel konden pruimen, waren dun bezaaid (en waarschijnlijk al behoorlijk canard). Democrazy weet duidelijk jonge muzikanten te vinden en bracht Brusselse Hiphop naar de hipste stad van het land.

Geluid particel

Klangstof

Na een podium- en een grote genreswitch kon de laatste zaalact van de dag eraan beginnen. Klangstof bracht goede poppy muziek, maar naar het eind van de set toe leek alles precies hetzelfde. Waar het ene nummer begon of eindigde, viel moeilijk te zeggen. Geen nood om je danspasjes te stoppen, blijven bewegen en af en toe je ogen te sluiten en te genieten. Alles leek één kolkende massa van synthesizers te zijn met bijhorende zang. Het was het soort muziek dat je op het moment zelf kan bekoren maar helaas nadien zeer snel vergeten wordt. Klangstof is net als zand dat door de handen glipt, hoe harder we probeerden een rode draad of raakpunt te vinden, hoe sneller de muziek ons ontglipte. Desondanks een verdienstelijk optreden.

Categorieën: Studentenbladen

Boomtown dag 5: pickles, muilen en gesteriliseerde Erik

Schamper Daily - za, 22/07/2017 - 17:34
CultuurTom AntonissenElisabeth Goethals

Het programmaboekje waarschuwde ons op voorhand de oordoppen niet thuis te vergeten, want de vrijdag van Boomtown 2017 beloofde hard te worden. Een waarschuwing die niet gelogen bleek.

Dag vijf op Boomtown werd er namelijk één van keuzes maken: liefhebbers van harde gitaren konden hun hart ophalen in de Handelsbeurs, terwijl op de Kouter elektronica van alle soorten en maten uw heupen beroerden. Wij probeerden het beste van de twee werelden mee te pikken.

Monster van Kortrijk

Gezien de hitte leek het ons geen slecht idee om binnen te beginnen, meerbepaald bij Supergenius. Deze Kortrijkse mannen, met stevige roots in de (post)metal en de hardcore punk, proberen er de alternatieve kant bij te betrekken. Samengesteld uit leden van Oathbreaker, Wiegedood, Rise and Fall en Beecher kwam deze Frankensteineske groep op het podium van de Handelsbeurs tevoorschijn. Hun nieuwe single ‘Supertired’ werd ons ter oren geworpen, een plaat die recht voor zijn raap is en vanaf de eerste seconde duidelijk maakt waar het rond draait: weinig zever en veel gitaren. Veel tijd om te blijven staan en iets meer dan een eerste indruk krijgen hadden we niet, want ondertussen was Shht in de openlucht al aan iets speciaals begonnen - en dat konden we niet laten liggen.

Zwiegt e kè

Shht

Een beetje recensent neemt notities tijdens het bekijken van een optreden. Die van ons begonnen met ‘wadafuq?’ en eindigden met ‘zoalig!’. Gekleed in de vreselijke kleurencombinatie, beter bekend als onze Belgische driekleur, kwamen deze rasechte Gentse jongemannen op het podium gegleden. Naast de klassieke vijfdelige opstelling van frontman (Michiel), gitarist (Nathan), bassist (Fabio), toetsenist (Mathijs) en drummer (Wouter), verrijkt Shht de act nog eens met z’n hoogst eigen podiumfilosoof (Esteban), een levend statief voor het mengpaneel (onbekend) en een gemaskerde man die rondvloog tussen podium en publiek om dit alles al stampend vast te leggen (noodzakelijkerwijze ook onbekend).

Progressieve rock zouden de mannen brengen, gekruid met lekker veel humor. Maar Shht heeft naast een goed gevoel voor (muzikale) geestigheden ook respect voor de zwaardere onderwerpen des levens. Halverwege het optreden zwegen de muziekinstrumenten en brak de stilte los. Even schikte Esteban z’n zwart-geel-rode strikje recht en vertelde ons vervolgens over Nietzsche en het psychoanalytisch concept van de gespleten ziel. De stilte bleef nazinderen. Daar moet een mens even over nadenken. Maar ook niet te lang, want nadenken is lastig. Daarbovenop was het ook tijd om de act af te sluiten. Een paar tranen begonnen in onze ooghoeken op te wellen, maar die werden als snel gedroogd door het weerklinken van het Belgische volkslied. Een mens zou er nog van verschieten, wat verborgen lagen auto-tune in het lied van het vaderland naar boven kunnen brengen.

Tip: een bezoekje aan de interactieve website van Shht valt zeker aan te raden. #tetrismeteentwist

The Ring

Ingeleid door Anne Van De Star, die iets meer dan tien minuten mesmeriserende klanken en bassen tot indringende klanktapijten vervlocht, mocht Oathbreaker zich laten gelden. De West-Vlamingen werkten onlangs ‘Rheia’ af, een plaat die internationaal met lof werd overladen en hun status als koplopers in het shoegaze/blackmetal-genre meer dan ooit bevestigden. Dat we dat gevoeld hebben, is een understatement. Toen frontvrouw Caro Tanghe, verscholen achter haar lange krullen, haar duivels ontbond en de bandleden zich na een dromerige opbouw als bezetenen lieten gaan, kwam het geheel aan als een stomp in de maag. Loeihard en impressionant.

Antwerpse Feesten

Pomrad

Weirde eclectische muziek die uiterst dansbaar is, bleek de rode draad op het Kouterpodium te zijn. Dat bevestigde Pomrad nog eens, dat het met drie man echter met een minder uitgebreide bezetting deed dan Shht. De Gentse toetsenist Senne Guns, sommigen welbekend van zijn ééndagshitje ‘Goudvis’, tovert trouwens een totaal ander genre met de vingers tevoorschijn dan we van hem gewend zijn. Frontman Adriaan Van De Velde kronkelde met een keytar over het podium, was nooit te verlegen voor enkele aanstekelijke danspassen en kreeg bijgevolg het publiek zonder enige moeite mee in die onbezorgde sfeer. Pomrad bracht ‘wonky, syth funk’: magische woorden die zich vertalen in veel synths, disco- en funkinvloeden, stemvervormingen en auto-tune, en wat Antwerpse joligheid. Het was het ideale optreden om ons voor te bereiden op wat nog komen zou.

Kipfilet

Kenji Minogue


En dat was niet min. Want wat volgde, was een volkstoeloop voor het meest krankzinnige optreden dat zich op Boomtown afspeelde. Het plein was tot in de uithoeken volgelopen voor Kenji Minogue, een duo dat eigenlijk geen introductie meer nodig heeft. Sarah Vandeursen en Emilie De Roo (beter bekend als Conny Komen en Fanny Willen) brachten wat Kenji Minogue zo geliefd maakt: complexloze electropop (deze keer ondersteund door een band) en zoveel absurditeiten dat het zelfs voor op de Gentse Feesten al eens heel bizar werd. De trashy electro werd doorspekt met heerlijk onzinnige uitspattingen (was dat kipfilet dat Conny Komen uit het niks uit haar decolleté haalde om in het publiek te gooien?) en bindteksten die het optreden af en toe iets deden weghebben van een comedyshow. Maakt u zelf maar iets van de combinatie pickles, muilen en gesteriliseerde Erik en het komt hoogstwaarschijnlijk in de buurt van wat we gisteren aanschouwden. Dat in combinatie met de bol van de kitsch staande popmuziek die met zo veel enthousiasme en zo weinig gêne werd gebracht, zorgde ervoor dat we ons even in een ander universum waanden. Koning Filip zou trots zijn geweest.

 


 

Categorieën: Studentenbladen

Rock Jungle

Schamper Daily - za, 22/07/2017 - 00:46
Boomtown - Dag 4: Gruppo Di Pawlowski & La JungleCultuurWout Vierbergen

Het vertrouwde Boomtown blijft een ideale plaats om minder vertrouwd Belgisch talent beter te leren kennen. Vandaag was zeker zo'n dag om te dansen in een muzikale jungle.

Pawlowski

Gruppo Di Pawlowski

Pawlowski

Heeft u een introductie nodig? In het najaar verliet muzikale duizendpoot Mauro Pawlowski dEUS en werd er nieuw leven in Gruppo Di Pawlowski geblazen. Omringd door ontzettend getalenteerde muzikanten - drummer Jeroen Stevens herkennen we van DAAU's verjaardagsfeestje op Gent Jazz - is Mauro in staat om een krachtige show te brengen. Niemand zal ontkennen dat Mauro al eens een aparte blik op onze wereld heeft, zo ook wanneer hij voor het eerste nummer keurig die ene knoop uit de microfoonkabel haalt en de microfoonstand geduldig rechtop schroeft, tot ongeduld van het publiek. Mauro springt en rolt over het podium, de maracas belandt in het publiek, maar bovenal stroomt er energieke Belgische rock van het podium.

Orang-oetans in La Jungle

La Jungle

Terwijl melancholisch kunstenaar Jan Swerts in de opera menig hart deed breken, was de Handelsbeurs een plaats in een heel ander universum. Aan een strak tempo met stevige bassdrum, gitaar, keys en een scherpe off-beat hi-hat brengt het duo uit Bergen een verborgen wezen in u tevoorschijn. De meeste nummers starten eenvoudig met een gitaar of voice sample die de bouwsteen van het nummer vormt. Wanneer de drums invallen, is er geen ontkomen meer aan, en word je opgeslorpt in een jungle waar rock de hoge bomen vormen en de vegetatie in evenwicht gehouden wordt met metal riffs en techno sounds, met een tranceklimaat als resultaat. Stilstaan is fysisch onmogelijk. Energieën van hogere sferen worden overgedragen naar het publiek en er wordt als een bezetene gedanst. Het duo brengt de orang-oetan in u naar boven en voedt hem geregeld met bananen. Afgesloten met 'Blood Waterlemon' wordt een niet eigen nummer als bis aangekondigd. Al was het enthousiaste publiek vooral verrast wanneer de demosong van het Casio keyboard doorheen de Handelsbeurs klonk.

Categorieën: Studentenbladen

Hiphophoogtepunten uit de hoofdstad

Schamper Daily - wo, 19/07/2017 - 19:53
Zweten op de tweede dag BoomtownCultuurTom AntonissenJoline Vermeulen

Nadat Absynthe Minded het stadsfestival gisteren in gang mocht trappen, stond de eerste volgeplande dag van Boomtown in het teken van hiphop van eigen bodem. Voordat we ons in de Handelbeurs blootstelden aan de energie van Roméo Elvis en zijn Brusselse kompanen, konden we op het plein alvast in de juiste sfeer komen.

De jonge dj en producer uit Brussel die deze zomer als allereerste het podium op de Kouter mocht innemen, maakte zijn artiestennaam meer dan waar: ondersteund door twee gastzangers voerde de set van Beatsforbeaches ons met zijn invloeden van Jamaicaanse reggae, subtiele dubstep-vibes en funky beats mee naar exotische oorden, al was het nog schaarse publiek niet gemakkelijk warm te krijgen.

WWWarme klanken

In de Handelsbeurs was K1D intussen begonnen aan zijn set. De MC uit Sint-Niklaas, die ons wel continu in het Engels aansprak, rijmde zich vlot een weg op boombap en meer zinderende beats. Ondanks het feit dat de zaal zich nog niet helemaal wist te vullen en de toeschouwers nog leken te bekomen van de vorige avond, wist de joviale hiphopper zich te amuseren en zag hij de humor er wel van in (“Y’all having fun? Don’t lie to me”). Misschien zorgt de aankomende EP ervoor dat we de volgende keer niet met een ongemakkelijk lachje op die vraag moeten reageren, want die man kán wel degelijk iets.

WWWater

Ook het talent van WWWater, het eerste volwaardige soloproject van Charlotte Adigéry, bleek al gauw onbetwistbaar. Met gemak lokte de Gentse zangeres met Caraïbische roots een groot en heupwiegend publiek naar de Kouter. Of het nu aan haar kanariegele Simpsonrok, de minimalistische elektrosounds, het heerlijke spelen met haar indrukwekkende stembereik of haar charmante persoonlijkheid lag, de Gentenaren leken de jonge artieste collectief te appreciëren.

Favoriete Guynaecoloog

Romeo Elvis

Vervolgens mocht Roméo Elvis in de Handelsbeurs aantreden als het gezicht van de Brusselse hiphop, dat nog weinig te bewijzen had. Wie al eerdere optredens van het fenomeen bijwoonde, wist namelijk dat het moeilijk fout kon gaan. Die energie! Die mimiek! Met ‘Sabena’ en ‘Lenita’ was de toon snel gezet, en toen in het tweede deel ‘Drôle de question’ en ‘Bébé aime la drogue’ de revue passeerden was de buit eigenlijk al lang binnen. Copain Primero mocht nog wat mee komen rappen, het fijne ‘Appolo’ van l’Or Du Commun werd nog gebracht en het al iets oudere ‘Morale’ was een aangename rustpauze voor de twee laatste nummers. Dat ‘Tu vas glisser’ en ‘Bruxelles arrive’ voor een globale apotheose zouden zorgen, had u al door bij het begin van deze paragraaf.

Zwangere Guy

Dat de Brusselse hiphopscene de meest bloeiende is van het moment, staat buiten kijf. Zwangere Guy, telg van de STIKSTOF-familie en nu dus ook solo aan zijn weg aan het timmeren, illustreert dat perfect. Beginnen deed hij op het gemak: ‘Bxl finest’ en ‘Jij niet zien’ deden ons op adem komen, en de Limburgers van Onze Zaak mochten hun nummer ‘Tijdelijk’ meerappen. Het waren niet de enige gasten: ook Primero en Le 77 waren weer van de partij om onder andere een steenharde versie van ‘Tourette’ te brengen. Op ‘Dokter Guy’ (‘maak lawaai voor jullie favoriete Guynaecoloog’) werd de hele meute rappers die vandaag optrad erbij gehaald om nog een laatste keer alles te geven, alvorens Zwangere Guy zelf zelfvoldaan en breedlachend het podium verliet. Een gevoel dat we met hem deelden, na een show die de perfecte opwarmer was om de stad in te duiken.

Categorieën: Studentenbladen

De wedergeboorte van Absynthe Minded

Schamper Daily - di, 18/07/2017 - 14:31
CultuurLaura Massa

Na een jaar repeteren en opnemen voor hun nieuwe album ‘Jungle Eyes’, stelde Absynthe Minded maandag al wat nieuw gitaarwerk voor in de Handelsbeurs. Absynthe Minded is terug, en hoe!

 

Het was drummen in de Handelsbeurs om een goed plekje te bemachtigen. De langverwachte terugkeer naar Gent lokte blijkbaar veel nieuwsgierige kijkers. Allemaal wilden ze zo dicht mogelijk een glimp opvangen en zelfs een gesprek ("Bertjeuuu") aanknopen met zanger Bert Ostyn.

In winter their lips leap

Bert Ostyn was dankbaar en leek zich echt te amuseren met zijn relatief nieuwe ploeg. Voor zijn huidige bezetting koos hij dan ook voor een symbiose van verschillende muzikale levensvormen. Zo komt gitarist Toon Vlerick uit de blueswereld, speelde de drummer vooral jazz, bracht de toetsenist een vleugje elektronica binnen in de wall of sound, en maakte vaste bassist Sergej Van Bouwel al furore met gipsy swing. In al die genres mochten de muzikanten gerust hun ding doen en koppig soleren. Zoveel is duidelijk: Absynthe Minded is niet zomaar het groepje rond Ostyn.

In spring they lie flat at the first warmth

De speellust straalde dan ook van dat groepsgevoel af. Redelijk krachtig opende de band met vooraan in de set het stevige 'Mr Doom' en het existentiële ‘Space’, maar daarna volgde ook redelijk veel fris werk, zoals de recent gereleasete single ‘The Excommunication’. Er werd ook kattenvals happy birthday ingezet voor gitarist Toon, die 27 jaar werd. Hij boog een beetje gegeneerd het hoofd. Na dit intermezzo konden de klassiekers als ‘My Heroics Part One’, en natuurlijk ‘Envoi’ - dat akoestisch werd ingezet - niet ontbreken. Het publiek, zowel jong als oud, zong in volle overtuiging ‘enough’ mee. Een flauw recensent zou hier vermelden dat ze echter geen genoeg kregen van onze Belpopgoden; het publiek joelde Ostyn en de zijnen terug op het podium. 

They ruin my summer

Het bisnummer was geen typisch bisnummer: geen ‘Moodswing Baby’, ‘Papillon’ of ‘Heaven Knows’. In plaats daarvan kroop Ostyn zelf achter het keyboard om te tonen dat hij nog zin had in een wild experimentje rond ‘The Surrender’. Nog steeds geen pleaser geworden, dat is duidelijk.  

And in autumn it's girls and a broken heart
Categorieën: Studentenbladen

Gent Jazz – Dag 7

Schamper Daily - ma, 17/07/2017 - 11:56
“Ik weet dat het hier een jazzfestival zou moeten zijn”CultuurArthur Joos

Op de zevende dag was de schepping voltooid, en de jazzgoden rustten. Ook op de zevende dag van het Gentse jazzfestival heette de sfeer op het festivalterrein gemütlich, maar was niet alleen de blue note, maar ook het publiek in eerste instantie nergens te bespeuren.

Chrysta Bell

foto Bruno Bollaert

“Hebt u nog nooit gehoord van Chrysta Bell?”: zo werd deze ‘dochter van eigenaars van de grootste opnamestudio van San Antonio’ ingeleid op de website van Gent Jazz. Geef toe, het voorspelt niet veel goeds. Naast zangeres is ze naar verluidt ook actrice en model, al leek ze zaterdag het zangeresgedeelte even vergeten te zijn. Met veel gestes en allures trachtte Bell het publiek te overtuigen van de personencultus die ze rond haar aura – of haar gat (schrap wat niet past) – meent te zien draaien, maar door het gebrek aan verhaal, samenhang en opbouw, kwam de performance weinig oprecht over. Ook haar band was, op deze laatste stop op hun Europese tour, duidelijk toe aan rust: de setlist werd doorgespeeld, zonder meer. Ze stonden erbij voor piet snot, en beseften het maar al te goed. Met een tent halfleeg met Archive fans, kabbelden de muzikanten, intussen echt duidelijk tegen hun goesting, naar het einde. Na de set bleef de gitarist gewoon staan, wachtend op de overige bandleden om het bisnummer te brengen waar niemand om gevraagd had. Bell bracht een bundel koorden mee uit de backstage, waarna ze met een soort vreemde fetisjistische vorm van autostrangulatie een laatste poging deed om het publiek te boeien. 

Die Anarchistische Abendunterhaltung (DAAU)

foto Geert Vandepoele

We verlieten ontgoocheld de Main Stage en gingen op zoek naar het publiek dat doorheen het concert van Bell uit de tent was weggedruppeld. Opgewekte deuntjes met duidelijke klezmerinvloeden lokten ons naar het tweede podium, de zogenaamde Garden Stage. Zouden we de blue note dan eindelijk gevonden hebben? In de hete, afgeladen volle clubtent vierde het viertal van DAAU haar 25-jarig bestaan. “Ik weet dat het hier een jazzfestival zou moeten zijn, maar er mag geklapt worden in dit nummer”, liet percussionist Jeroen Stevens de toeschouwers spottend weten. Uitbundig en vol energie overrompelden ze tot driemaal het publiek met een eigenwijs, multi-instrumentaal experiment. De ontgoocheling was hoorbaar wanneer Stevens bij de aanvang van de derde performance meedeelde dat mensen die de eerste en de tweede opvoering reeds bijwoonden, eerder in de namiddag, niets nieuw zouden horen. “Maar het is jazz natuurlijk, dus het kan nooit helemaal hetzelfde zijn.” De initieel morrende stemmen stokten en iedereen bleef staan. Gelijk hadden ze, want wie op deze alles-behalve-jazz-dag op het Gentse jazzfestival toch een airke jazz wou horen, kampeerde gewoon koppig aan de Garden Stage.

Archive

foto Bruno Bollaert

Gedonder aan het hoofdpodium leek initieel een aankomend onweer aan te kondigen, maar het waren de diepe bassen en duistere drums van Archive die hun volgelingen – met een intro van de volle tien minuten – op het appel riepen. Ze kwamen traag op gang, maar slaagden er zo wel in om het publiek mee te sleuren in een ongeëvenaarde eclectische trip doorheen een waslijst aan muziekgenres. Het resulterende genre, vraag je me? Goh, laat ons er vooral geen naam op plakken. De diepe oorlogdrums maakten al snel plaats voor een trippy elektronische roetsjbaan, maar ook die werd even gezwind vervangen door harde gitaren. Met afwisseling, maar ook met behulp van sterke graphics en hun gekende schrille contrasten slaagden de heren van Archive erin de Main Stage te vullen. Zwevend van het trage, delicate Distorted Angels naar een harde rockversie van het snelle, bijna pulserende, Bullets, bezweerden ze menig toeschouwer zelfs tot het placeren van een danspasje. Was het jazz? Neen, maar Archive stònd er. 

Categorieën: Studentenbladen

Gent Jazz - Dag 6

Schamper Daily - za, 15/07/2017 - 18:44
CultuurJoline VermeulenShauni De Gussem

Met dag 6 van hun programma bewijst Gent Jazz dat jazz voor hen wel heel breed kan genomen worden: zo trekken grote namen als Peter Doherty en Trixie Whitley een divers maar verwachtingsvol publiek aan.

 

~hybrid~

foto Bruno Bollaert

De psychedelische krautrockband Stadt heeft de aartsmoeilijke taak om de zesde dag te openen: het leeuwendeel van de festivalgangers lijkt gezellig in stoelen te vertoeven, terwijl de weinige toeschouwers de eerste act met niet meer dan knikkende koppen gadeslaan. Dankzij Fulco Ottervangers dramatische gezang en de verrassende genrewissels tussen rock, moderne jazz en synthpop speelt de band het toch klaar om monotonie te voorkomen en langzaam maar zeker de nieuwsgierigheid van hun “staand zitpubliek” te wekken. De vier gepassioneerde muzikanten, die hoofdzakelijk in andere bands actief zijn, richtten Stadt dan ook op als een schaduwproject waarin muzikale experimenten het winnen van trends en hypes. Het genot en de energie die de bandleden uit deze uitlaatklep halen brengen hen op het podium in extase, waardoor hun show in zijn geheel uitgroeit tot een plezierig schouwspel dat mits een enthousiast publiek zelfs een dansfestijn teweeg zou kunnen brengen. 

 

foto Bruno Bollaert

~edgy~

De Noorse zangeres Jenny Hval, die als volgende de main stage betreedt, doet meteen denken aan Yolandi van Die Antwoord; niet alleen hun spierwitte haar en magere gelaatstrekken, maar ook hun raadselachtige vreemdheid hebben ze gemeen. Ondersteund door een al even apart ogende dj produceert Hval op het podium een mix van donkere beats, scanderingen, aanstellerig gesnik, en toch ook loepzuivere hoge uithalen. In het midden van haar kunstperformance haalt ze een smartphone boven waarmee ze haar publiek poogt te confronteren: met haar ritmische spoken word wauwelt ze minutenlang over hoe ze de perfecte selfie kan trekken en hoe deze bezigheid haar afzondert van de wereld. Intellectueel gezien snappen we het, maar haar boodschap vervat niets nieuws. Veeleer lijkt het gratuite sociale kritiek. Met haar knipogen naar enkele hot issues zoals de hoofddoek in de westerse samenleving probeert Hval - zonder succes - te provoceren. Verder kan eender wie ~edgy~ woorden als dick en menstruation aan elkaar rijgen. Haar performance valt dan ook snel plat en wordt een zelfingenomen geheel zonder interactie met de toeschouwer. Misschien is dit echter precies haar bedoeling. Herhaaldelijk drukt ze immers uit hoe vervreemd ze zich voelt. “I feel estranged”, en zo ook het publiek. Ondanks het collectieve onbegrip tegenover deze artieste wist ze ons met haar looks, haar zangtalent en de podiumvisuals toch deels te imponeren.

 

~drunk~

foto Bruno Bollaert

Zelfs met de toegevoegde ‘r’ aan zijn naam weet Peter Doherty, vroegere frontman van de Britse The Libertines, zijn verleden niet van zich af te schudden: het publiek is amper even nieuwsgierig naar zijn muziek als naar de staat waarin hij zal verkeren. In een poepeloerezatte, zo blijkt snel. Een lijkbleke Doherty komt het podium op in marcelleke en trainingsbroek en roept wat onhoorbare gibberish naar zijn bandleden die met hun veelzeggende SOS-blikken naar elkaar seinen: “Help, dit wordt een lang anderhalf uur.” Kunnen we het geheel een band noemen? Niet echt. De drummer, de bassist, de pianist en de gitarist stonden volledig ten dienste van Doherty en volgen elke absurde whim. Toch een klein rondje aan applaus voor deze vier helpers en vooral de gitarist, die Doherty continu met lovesick puppy eyes in de gaten houdt en meer dan eens een deftige muzikale minuut met schitterend gitaarspel uit de brand kan slepen.

Ondanks het feit dat Doherty’s lever permanent in een badje alcohol lijkt te drijven kan hij - als hij er de moeite voor kan opbrengen - toch toonvaste stukken brengen. Dat is de tragedie en tegelijk de legende van de man: getalenteerd maar zodanig gekweld dat zijn performance een grote aaneengeregen mess wordt die nergens heen gaat. Of zoals hij zelf zingt in ‘Hell to Play at the Gates of Heaven’: the show comes tumbling down. Vooral de plotse improvisaties waarbij Doherty op een bepaald moment zelfs zijn gsm erbij haalt om een akkoordenopeenvolging te tonen aan zijn bandleden, doen het tempo in het concert heftig zwalpen; het deed eerder denken aan als een garagerepetitie dan een festivalperformance. Zijn vele trage nummers zouden romantisch kunnen zijn, maar door zijn jemenfoutisme komen ze enkel trashy over. We snappen niet hoe koppeltjes daarop kunnen staan muilen, maar bon. Naar het einde toe komt het anarchistisch kantje van Doherty nog wat meer naar de oppervlakte en bier, het publiek, zijn gitaar en zijn roadie moeten eraan geloven. In de volle overtuiging dat alle Belgen Frans praten, improviseert Doherty ook nog een stukje op de tonen ‘Down for the Outing’ met de woorden “Je suis désolé”. Scanderend laat hij het publiek meezingen. “Waarvoor zegt hij nu sorry?”, fluistert een stem achter ons. Voor het soepige concert. Nous aussi, Peter, nous aussi.



foto Bruno Bollaert

~queen~

Een sterk contrast met het slordige optreden van Doherty vormt de wel erg straffe performance van headliner Trixie Whitley. Zoals aangekondigd toont de Gents-New Yorkse zangeres meteen een rauwere – tot nu toe ongeziene – kant van zichzelf: slechts door één enkele artiest begeleid en geheel gehuld in zwart bespeelt ze haar elektrische gitaar tegen een witte achtergrond, terwijl haar soulvolle stem de overvolle tent vult. De ruigere elektronische versies van onder meer ‘Soft Words Spoken’ en ‘Need Your Love’ blazen de populaire nummers nieuw leven in en worden dan ook met oprecht enthousiasme onthaald. Niettemin blijven de akoestisch gebrachte nummers het publiek duidelijk het meest bekoren: zowel bekende als nooit eerder gespeelde songs, die de muzikante met haar sappige Gentse accent aankondigt, worden bejubeld. Net de kunst om steeds het evenwicht tussen twee uitersten te bewaren maken van Trixie Whitley de publieksfavoriet van deze festivaldag: de combinatie van elektronisch en akoestisch, zacht en ruig, humoristisch en ernstig maakt het optreden tot een harmonisch geheel waarin haar veelzijdigheid als artiest zich manifesteert. De toeschouwers krijgen dan ook niet genoeg van haar: het nogal droge ‘einde’ van haar act wordt gevolgd door een overtuigend voetgetrappel dat haar naar het podium terugroept om ons een laatste keer te raken met ‘The Visitor’ en ‘I Breathe You in My Dreams’, twee wonderschone nummers die ze niet met meer gevoel zou kunnen brengen.

 

Categorieën: Studentenbladen
Abonneren op Vlaamse Vereniging van Studenten aggregator - Studentenbladen